Τί χρέος ἔχει σήμερα ὁ νέος πρός τήν Ἑλλάδα

Τί χρέος ἔχει σήμερα ὁ νέος πρός τήν Ἑλλάδα

  Πατρίδα!  Μία ἔκταση γεωγραφική, ὁρισμένη καὶ διαμορφούμενη μέσα στὸν χρόνο τῆς...

Πῆγε ὁ Χριστὸς στὴν Ἰνδία;

Πῆγε ὁ Χριστὸς στὴν Ἰνδία;

  Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (Μ. ΤΗ.)      Στοὺς...

Καύχησις καί αὐτοέπαινος

Καύχησις καί αὐτοέπαινος

     Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ     Ζητᾶς μέ πάθος καί μανία τόν...

ΛΥΡΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΩΡΙΟ

ΛΥΡΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΩΡΙΟ

     Εἶναι ἕνας παιδικὸς χῶρος πού σκοπὸ ἔχει τὴ δωρεὰν φροντίδα, ἀνατροφή,...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

  ὰ Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ θὰ παραμείνουν κλειστὰ ἀπὸ...

  • Πρόσκληση Πανηγύρεως

    Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017 11:04
  • ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΠΕΥΚΗΣ

    ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΠΕΥΚΗΣ

    Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017 18:23
  • Τί χρέος ἔχει σήμερα ὁ νέος πρός τήν Ἑλλάδα

    Τί χρέος ἔχει σήμερα ὁ νέος πρός τήν Ἑλλάδα

    Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017 18:13
  • 100η ἐπέτειος ἀπὸ τοῦ γενομένου θαύματος τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, στό Πολυδένδρι

    Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017 13:39
  • Πῆγε ὁ Χριστὸς στὴν Ἰνδία;

    Πῆγε ὁ Χριστὸς στὴν Ἰνδία;

    Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017 12:33
  • Καύχησις καί αὐτοέπαινος

    Καύχησις καί αὐτοέπαινος

    Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017 12:24
  • ΛΥΡΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΩΡΙΟ

    ΛΥΡΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΩΡΙΟ

    Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017 11:57
  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

    Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017 13:30
  • Ἐκκλησιαστικό Παντοπωλεῖο Ἱερᾶς Μητροπόλεως

    Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016 10:12
  • ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΕΡΑΝΤΖΙΩΤΙΣΣΑ

    ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΕΡΑΝΤΖΙΩΤΙΣΣΑ

    Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013 23:52

Τρίτη 25 Ιουλίου

Κοίμησις Αγίας Άννης, Ολυμπιάδος

diahoristiko2

ploigisi h3
accordion menu joomla
bottom_neo.jpg

youtube

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 91 επισκέπτες

diahoristiko2

 

Constantinos Megasτοῦ π. Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, τ. Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν

(Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνὸς ξεσκεπάζει μιά Δυτικόφερτη συνωμοσία τῶν ἀρχαίων Παγανιστῶν, τὴν ὁποία συνεχίζουν νά συντηροῦν σὲ συνεργασία Νεοπαγανιστὲς καὶ Προτεστάντες.)

Ἡ σωστὴ χρήση τῶν πηγῶν

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ στάση τῶν ἱστορικῶν ἀπέναντι στό Μέγα Κωνσταντῖνο εἶναι ἀντιφατική. Γιά ἄλλους ὑπῆρξε μέγα αἴνιγμα ἢ στυγνὸς δολοφόνος καὶ καιροσκόπος, γιά ἄλλους δέ, τὸ μέγα θαῦμα τῆς ἱστορίας. Αὐτὸ συμβαίνει διότι ἐπικρατοῦν συνήθως ἰδεολογικὰ κριτήρια καὶ παραταξιακὲς ἐκτιμήσεις ἐρήμην τῶν πηγῶν. Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα στό χῶρο τῆς ἱστορίας, ποὺ ὁδηγεῖ αὐτόχρημα στήν αὐτοκατάργηση τοῦ ἱστορικοῦ καὶ τῶν ἐρευνῶν του, εἶναι ἡ χρησιμοποίηση τῆς ἱστορίας μὲ ὁποιεσδήποτε διασκευὲς της κατὰ τὸ δοκοῦν, ὥστε νά χρησιμοποιεῖται γιά νά ἀποδειχθοῦν πράγματα πού ἱστορικὰ δέν θεμελιώνονται. Ἕνα ἄλλο ἐπίσης πρόβλημα εἶναι ὄχι μόνον ἡ ἰδεολογικὴ χρήση τῆς ἱστορίας καὶ τῶν πηγῶν ἀκόμη, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὁ ἱστορικὸς ἀναχρονισμός. Νά ἐπιχειροῦνται δηλαδὴ ἐρμηνευτικὲς προσβάσεις στά ἱστορικὰ γεγονότα καὶ στά ἱστορικὰ πρόσωπα μέσα ἀπὸ κρίσεις καὶ προϋποθέσεις τοῦ παρόντος, τοῦ ὁποιουδήποτε παρόντος. Γνωρίζετε ἀσφαλῶς ὅλοι ὅτι ὅταν συντάσσει κανεὶς μιά ἱστορική διατριβή, παραθέτει ἕνα εἰσαγωγικὸ ἢ πρῶτο κεφάλαιο πού ἀναφέρεται στήν ἐποχὴ μέσα στήν ὁποία τοποθετοῦνται τὰ θέματα μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολεῖται. Αὐτὴ ἡ τοποθέτησις εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία, σφαιρικὴ ἀπὸ πάσης πλευρὰς τοποθέτηση, γιά νά μπορεῖ κανεὶς τὰ συμπεράσματα τὰ ὁποῖα θὰ συναγάγει, νά τὰ τεκμηριώνει καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον ἀναμφισβήτητον. Ὁ ἱστορικὸς ἀναχρονισμὸς καὶ ἡ ἰδεολογικὴ χρήση τῆς ἱστορίας, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἀπό τίς μεγαλύτερες ἀρρώστιες τῶν ἀσχολουμένων μὲ τὴν ἱστορία, στήν ἐποχὴ μας περισσότερο. Ἐπίσης, εἶναι δυνατόν, νά στοχάζεται κανεὶς εἰς τὰ ἱστορικὰ γεγονότα ἐρήμην τῶν πηγῶν. Αὐτὸ εἶναι μυθιστόρημα, δέν εἶναι ἱστορία. Μυθιστόρημα σημαίνει, ὅτι χρησιμοποιεῖ κανεὶς κάποια γεγονότα τὰ ὁποῖα ἔστω, στηρίζονται στίς πηγὲς καὶ τὰ συνδέει μὲ ἕναν αὐθαίρετο τρόπο. Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι πάλι ἄλλη νόσος τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήμης. Ὁ  μέχρι τοῦ θανάτου του πατριάρχης τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἱστορικῶν στόν τόπο μας,  Ἀπόστολος Βακαλόπουλος, μ' ἕνα κλασικὸ ἔργο πού μᾶς ἔδωσε γιά τὴν ἱστορία, πολύτομο, τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ, ἀναγκάζεται νά ἀπολογηθεῖ στήν ἐπανέκδοση τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου τόμου καὶ νά πεῖ τὸ ἑξῆς, ὅτι «μὲ κατηγορεῖτε διότι δέν στοχάζομαι ἐπὶ τῶν γεγονότων, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἐπιστήμη εἶναι πρῶτον ἡ ἔρευνα καὶ ἡ παρουσίαση τῶν πηγῶν ἀναλυτικά, κριτικά, καὶ ἐν συνεχείᾳ ὁ στοχασμός. Ἀφῆστε με λοιπὸν ἑγὼ νά ἀσχοληθῶ μὲ τίς πηγές», ἔλεγε ὁ Βακαλόπουλος, «καὶ ἐν συνεχείᾳ σεῖς, κάμνετε τοὺς στοχασμοὺς σας».

Ἐπαναλαμβάνω λοιπόν, ἰδεολογικὴ χρήσῃ τῆς ἱστορίας, ἱστορικὸς ἀναχρονισμός, παραταξιακὴ νοοτροπία, καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀνέρειστος, ἀθεμελίωτος στοχασμός, καταργοῦν τὸν ἰστορικὸ καὶ τὴν ἔρευνά του.

            Οἱ πηγὲς

Μιλώντας γιά τὸν Μέγα Κωνσταντίνο, ποιές εἶναι οἱ πηγὲς ἀπό τίς ὁποῖες ἀντλοῦμε πληροφορίες; Ὁ σύγχρονος ἱστορικός, ὁ πατέρας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, εἶναι ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος, ὁ ὁποῖος συνεδέετο μὲ φιλικοὺς δεσμοὺς μὲ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο καὶ γι' αὐτὸ τὸ λόγο καὶ οἱ δικὲς του πληροφορίες πρέπει νά κρίνονται καὶ νά διασταυρώνονται μὲ ἄλλες πηγές. Ἂν δέν μποροῦν νά διασταυρωθοῦν παραμένουν ὡς μαρτυρίες ἀλλά πού δὲ μπορεῖ νά τὶς ἐπικαλεῖται κανεὶς καὶ νά ὑποστηρίξει αὐτὸ τὸ ὁποῖον θέλει.

Ἔνας ἄλλος σύγχρονος ἱστορικός, φίλος τοῦ γιοῦ τοῦ Κωνσταντίνου, τοῦ Κρίσπου, ἦταν ὁ Λακτάντιος. «Περὶ τοῦ θανάτου τῶν διωκτῶν», τοῦ Χριστιανισμοῦ προφανῶς, ἔχει γράψει. Εἶναι ὅμως καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος ὁ ὁποῖος εἰς τὰ ἔπη του ἀσχολεῖται μὲ τίς δύο Ῥῶμες, τὴν Παλαιὰ καὶ τή Νέα Ῥώμῃ. Θεωρεῖ τὴν δευτέρα, Νέα Ῥώμη, ὡς σύνδεσμο Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Αὐτὲς εἶναι οἱ ἀσφαλέστερες, σύγχρονες πηγές.

Ζώσιμος

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, πηγή πού περιέχει ὅποιο ἀρνητικὸ στοιχεῖο ἐπαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα γιά τὸν Μέγα Κωνσταντίνο, εἶναι ὁ εἰδωλολάτρης, ὁ ἐθνικὸς καὶ φανατικὸς μάλιστα εἰδωλολάτρης ἱστορικός, ὁ Ζώσιμος. 425 περίπου μὲ 518. Γράφει δηλαδὴ ἕνα, ἑνάμιση αἰῶνα μετὰ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο.

Ὁ Εὐσέβιος εἶναι ὁ πατέρας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ κοιμᾶται, ἀποθνήσκει, περὶ τὸ 339, 340. Τὸ 337 πεθαίνει ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ἄρα εἶναι σύγχρονος. Ὁ Ζώσιμος ἦταν φανατικὸς ὀπαδὸς τῆς ἀρχαίας θρησκείας καὶ ἔγραψε τὸ ἔργο «Ἱστορία Νέα» πού ἀρχίζει ἀπὸ τὸν Αὔγουστο καὶ τελειώνει τὸ 410, σὲ ἕξι βιβλία. Οἱ πηγὲς του εἶναι παγανιστικές. Οἱ πληροφορίες τίς ὁποῖες δίδει δέν διασταυρώνονται. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι πού θέλουν νά ἐκμεταλλευτοῦν τὴν περίπτωση ἐναντίον τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἀντλοῦν συνεχῶς ἀπὸ ἀναπόδεικτα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα παραδίδει ὁ Ζώσιμος. Βλέπετε πώς προσπαθῶ νά μείνω ἀντικειμενικός, δέν εἶναι ἂν ἐμᾶς μᾶς ἐνδιαφέρει ὁ Κωνσταντῖνος νά φανεῖ καλὸς ἢ κακός. Τὸ πρόβλημα στήν ἔρευνα εἶναι τί λέγουν οἱ πηγές. Ἐπομένως, καὶ ὁ Εὐσέβιος σὲ πολλὰ σημεῖα πρέπει νά δεχθεῖ αὐτὴ τή διασταύρωση γιά τὸ ἔγκυρο τῶν πληροφοριῶν του, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο ὁ Ζώσιμος πού εἶναι καὶ μεταγενέστερος. Εἶναι ἀπορριπτικὸς ἔναντι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ εἶναι συγχρόνως λιβελογράφος. Ἡ ἐπιστήμη σήμερα δέχεται, κριτικά, ὅτι ὁ Ζώσιμος πραγματικὰ δέν ὑπῆρξε ἱστορικὸς ἐπιστήμων. Γράφει συναισθηματικὰ πολλὲς φορές, εἶναι ἠθικολόγος περισσότερο παρὰ ἐπιστήμων. Ὁ φανατισμὸς τοῦ Ζωσίμου καὶ ἡ λιβελογραφικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Κωνσταντίνου, φαίνεται στο ὅτι τοῦ ἀποδίδει τὴν παρακμὴ τῆς ἀρχαίας θρησκείας καὶ τῆς αὐτοκρατορίας σὲ στιγμὴ ὅπου στήν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἡ αὐτοκρατορία, τῆς Ῥώμης, ἀποκτᾶ τή μεγαλύτερη ἔκταση καὶ τή μεγαλύτερη ἑνότητα καὶ αἴγλη. Ἐντελῶς διαφορετικὰ δηλαδὴ εἶναι τὰ πράγματα ἀπ' ὅ,τι τὰ παρουσιάζει ὁ Ζώσιμος.

Σημασία ἔχει ὅτι ἄκριτα ἀναπαράγονται ἀπὸ τοὺς μεταγενεστέρους, καὶ μάλιστα ἀπὸ τοὺς συγχρόνους μας νεοπαγανιστὲς ἢ νεοειδωλολάτρες, οἱ ἀπόψεις τοῦ Ζωσίμου. Σκόπιμα γιά νά στιγματιστεῖ καὶ ἀπορριφθεῖ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ τὸ ἔργο του. Νά σπιλωθεῖ καὶ νά ὑποτιμηθεῖ τὸ πρόσωπό του.

            Κατηγορίες ἀπὸ τὸν Ζώσιμο

 Ὁ Κωνσταντῖνος κατηγορήθηκε ἀπὸ τὸν Ζώσιμο γιά τή δολοφονία καὶ ἐξόντωση τῶν ἀντιπάλων του.

Τὶ μαρτυροῦν οἱ πηγές; Κάποια πράγματα τὰ ὁποῖα λέγονται ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους του, καὶ μάλιστα τὸ Ζώσιμο πού εἶναι ἡ πηγὴ τῶν συκοφαντιῶν κατὰ τοῦ Κωνσταντίνου, μένουν στό χῶρο τοῦ θρύλου. Ὅταν εἶναι κάτι ἀναπόδεικτο τὸ ἀναφέρει μὲν ὁ ἱστορικὸς, χωρὶς ὅμως νά μπορεῖ νά στηρίξει ὁποιαδήποτε συμπεράσματα σὲ ἀμέριστες ὑποθέσεις ἢ σκέψεις.

Ἡ περίπτωση τοῦ Μαξιμιανοῦ

 Ὁ Μαξιμιανὸς ἤθελε νά γίνει αὔγουστος, αὐτοκράτορας καὶ διώχθηκε ἀπὸ τὸν γιό του Μαξέντιο. Ἔτσι κατέφυγε στήν κόρη του, ἦταν πεθερὸς τοῦ Κωνσταντίνου, στήν κόρη του Φαύστα καὶ ζήτησε προστασία ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο. Τὸ 310 ὅμως ὀργάνωσε συνωμοσία καὶ κίνημα γιά ἀνατροπὴ τοῦ Κωνσταντίνου. Αὐτὴ ἦταν ἡ καταστάση τῆς ἐποχῆς. Ὁ Μαξιμιανὸς διέδωσε ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος φονεύθηκε στόν πόλεμο κατὰ τῶν Φραγκογερμανῶν στά βόρεια σύνορα, καὶ πῆρε ἕνα μέρος τοῦ στρατοῦ μὲ τὸ μέρος του καὶ αὐτοανακηρύχθηκε αὐτοκράτορας. Ὁ Κωνσταντῖνος ἐπέστρεψε καὶ ὁ Μαξιμιανὸς κλείστηκε στό φρούριο τῆς Μασσαλίας. Ὁ Κωνσταντῖνος τὸν αἰχμαλωτίζει, τὸν συγχωρεῖ ὅμως, μὲ τή μεσολάβηση καὶ τῆς γυναίκας του τῆς Φαύστας. Νέα συνωμοσία τοῦ Μαξιμιανοῦ καὶ τῆς Φαύστας τώρα, γιά νά δολοφονηθεῖ ὁ Κωνσταντῖνος. Ἀποτυγχάνει ἡ προσπάθεια. Ἡ Φαύστα τότε, ἐνοχοποιεῖ τὸν πατέρα της. Ὁ Μαξιμιανὸς ἀναγκάστηκε νά αὐτοαπαγχονιστεῖ, κρεμάστηκε δηλαδή, γιατὶ κατάλαβε ὅτι τὰ πράγματα ἔγιναν σκληρότερα γι' αὐτόν. Κατηγοροῦν γι' αὐτὸ τὸν Κωνσταντίνο.

 Ἡ περίπτωση τοῦ Βασσιανοῦ

Δεύτερο, ἡ περίπτωση τοῦ Βασσιανοῦ. Κι ἐδῶ ὁ Κωνσταντῖνος ἔδειξε μεγαθυμία κι ὅταν ἀποκαλύφθηκε ἡ συνωμοσία – πάλι συνωμοσία – ἐναντίον τοῦ ἀνωτάτου ἄρχοντος, ὁ Βασσιανὸς ἐξετελέσθη μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν νόμων τοῦ κράτους. Εἶναι δυνατὸν λοιπόν, ἐν ψυχρῷ, να ἀποδοθεὶ ἡ κατηγορία στόν Κωνσταντίνο καὶ νά θεωρηθεῖ δολοφόνος;

            «Τούτῳ Νίκα» περίπτωση τοῦ Μαξεντίου

Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ Μαξεντίου, τοῦ κουνιάδου τοῦ Κωνσταντίνου. Ὁ Μαξέντιος ἐπεθύμησε νά γίνει ὁ μόνος αὐτοκράτορας καὶ ἐστράφη κατὰ τοῦ Κωνσταντίνου ἐπικαλούμενος τὸν θάνατο – τὴν δολοφονία κατ' αὐτὸν – τοῦ πατέρα του, τοῦ Μαξιμιανοῦ. Διατάζει τὴν καταστροφὴ τῶν ἀγαλμάτων τοῦ Κωνσταντίνου. Ὁ Κωνσταντῖνος μέσω τῶν Ἄλπεων ἔρχεται στήν Ἰταλία καὶ συναντῶνται οἱ δύο στρατοὶ στην ἰδία γέφυρα τοῦ Τίβερη, δύο χιλιόμετρα ἔξω ἀπὸ τή Ῥώμῃ. Ἐδῶ ἐμφανίζεται ἡ γνωστὴ θεοσημία, ὅπως τὸ περιγράφει ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος, κατὰ τὸ ἀπομεσήμερο. Βλέπει δηλαδὴ στόν οὐρανὸ τὸν Σταυρὸ καὶ τὰ γράμματά που ἔλεγαν «Τούτῳ Νίκα», ὄχι δηλαδὴ «Ἐν Τούτῳ Νίκα». Μὲ αὐτὸ τὸ σύμβολο θὰ μπορεῖς νά νικᾶς, ἂς νικᾶς. Ὁ Λακτάντιος παραθέτει τὸ κείμενο εἰς τὰ Λατινικά. Καὶ λέει πάλι ὅτι ἦταν Σταυρός, ὅτι τὸ εἶδε σὲ ἐνύπνιον ὁ Κωνσταντῖνος, βλέπετε ὑπάρχουν διάφορες ἐκδοχές, καὶ εἶπε ὅτι τὰ γράμματα ἦσαν In Hoc Vincas, Ἐν τούτῳ, ἐδῶ δηλαδὴ ὑπάρχει τὸ In. Ἐν αὐτῶ, δηλαδὴ νά νικᾶς. Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος καὶ ὁ στρατός, ὑπάρχουν σχετικὲς πηγές, ἐβεβαίωσάν πώς τὸ εἶδαν καὶ αὐτοὶ τὸ σύμβολο, ἄρα τὸ εἶδε ὁλόκληρος ὁ στρατὸς καὶ ὄχι μόνον ὁ Κωνσταντῖνος. Γεγονὸς εἷναι ἔνα. Εἴτε ὡς ἐνύπνιον τὸ εἶδε, εἴτε μέρα μεσημέρι στόν οὐρανό, σημασία ἔχει ὅτι ἀπὸ τότε ὁ Κωνσταντῖνος κατασκευάζει τὸ λάβαρο τοῦ Σταυροῦ μὲ τὸ μονόγραμμα, τὸ Χριστόγραμμα ΧΡ, Χριστός. Σὲ ἔνα στεφάνι. Καὶ εἰς τίς ἀσπίδες τῶν στρατιωτῶν ἐμφανίζεται τὸ μονόγραμμα.

Ὁ Ζώσιμος ἀποσιωπᾶ τὸ γεγονός, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νά τὸ διαψεύσει, ἀλλὰ δὲ μπορεῖ. Ἀποσιωπᾶ τὸ γεγονὸς ὅπως καὶ ἄλλοι παγανιστὲς συγγραφεῖς. Τὸ ἐπιβεβαιώνουν ὅμως μεταγενέστεροι ἱστορικοί, ὁ Φιλοστόργιος, ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος, ὁ ἡσυχαστὴς τοῦ 14ου αἰῶνος. Ὁ δὲ Σῳζόμενος, ἱστορικὸς τοῦ 5ου αἰῶνος, ἕναν αἰῶνα μετὰ τὸν Κωνσταντίνο μαζὶ μὲ τὸν Σωκράτη τὸν σχολαστικό, λέγει ὅτι οἱ λέξεις «Τούτῳ Νίκα» ἦσαν ἄγγελοι. Ὅπως τὸ ἀστέρι τῆς Βηθλεέμ, κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, ἦταν ὑπερφυὲς θαῦμα, δηλαδὴ ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τὸ ἴδιο καὶ ὁ Σῳζόμενος, τὸ ἑρμηνεύει μὲ τὸ δικὸ του τρόπο. Στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 312 γίνεται ἡ μάχη. Ὁ Κωνσταντῖνος εἶχε 25.000 στρατό, ὁ Μαξέντιος 100.000 καὶ κυριολεκτικὰ συνετρίβη ὁ στρατὸς τοῦ Μαξεντίου. Σπάζει μιά γέφυρα τοῦ Τιβέριου ποταμοῦ καὶ πολλοὶ στρατιῶτες πέφτουν στό ποτάμι καὶ πνίγονται καὶ μαζὶ τους καὶ ὁ Μαξέντιος. Πάλι κατηγοροῦν τὸν Κωνσταντίνο. Τρία χρόνια μετὰ ὁ Κωνσταντῖνος ἔχτισε τή Θριαμβική Ἁψῖδα ἡ ὁποία ὑπάρχει μέχρι σήμερα στή Ῥώμη. Τώρα μιά ἀντίφαση, στούς ἀντιπάλους τοῦ Κωνσταντίνου εἶναι ὅτι δέν κατεδίκασε κανένα στρατιώτη τοῦ ἀντιπάλου στρατεύματος. Δέν ἐφήρμοσε κανένα μέτρο ἐναντίον τους. 

Κρῖσπος – Φαύστα

Χαρακτηριστικότερες ἀπὸ αὐτὲς εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ γιοῦ του, τοῦ Κρίσπου καὶ ἡ περίπτωση τῆς Φαύστας, τῆς δεύτερης συζύγου του. Τὸ 316 γιόρταζε τὰ δέκα χρόνια τῆς ἀνόδου του εἰς τὸν θρόνο, στά ἀνάκτορα. Καὶ ἐξαπλώνεται αὐτόματα ἡ εἴδηση ὅτι συνελήφθη ὁ Κρῖσπος καὶ ἐφυλακίσθη εἰς τὴν φυλακὴν τῆς Πόλας εἰς τὴν Ἴστρια. Ὁ Κρῖσπος ἦταν ἕνας σοβαρὸς καὶ ἀξιοπρεπὴς νέος μὲ πολλὰ ἠγετικὰ χαρίσματα. Δεκαεπτάχρονος, εἶχε περιβληθεῖ ἀνώτατα στρατιωτικὰ ἀξιώματα καὶ ἤταν ἀρχηγὸς τοῦ στόλου τῆς αὐτοκρατορίας. Ἐδῶ φαίνεται τὸ μῖσος τῆς Φαύστας. Ὁ Κρίσπος ὑπερτεροῦσε ἔναντι τῶν τριῶν δικῶν της γιῶν. Ἐτίθετο θέμα διαδοχῆς. Ἐπίσης ἡ ἁγία Ἑλένη, ἀγαποῦσε τὸν Κρῖσπο γιά τὰ προσόντα του, τῆς θύμιζε τὸν γιό της στά νεανικὰ του χρόνια. Γίνεται μιά σατανική ἐνέργεια. Ἕνα μῆνα πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Κρίσπου ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος εἶχε ἐκδώσει ἕνα νόμο ἐναντίον τῆς μοιχείας. Μοιχεία μὲ ἔγγαμη γυναῖκα, ὄχι ἁπλῶς πορνεία. Ἡ τιμωρία ἦταν ὁ θάνατος. Μὲ ψευδομάρτυρες κατηγορήθηκε ἀπὸ τὴν Φαύστα ὁ Κρίσπος, πρῶτον γιά συνωμοσία ἐναντίον τοῦ Κωνσταντίνου καὶ δεύτερον ὅτι τῆς ἐπετέθη μὲ ἀνήθικους σκοπούς. Ὁ Ζώσιμος,  ὁ εἰδωλολάτρης ἱστορικός, καὶ ὁ Ἰωάννης Ζωναρᾶς τὸν δωδέκατο αἰῶνα δέχονται ὡς ἀβάσιμες τίς πληροφορίες καὶ ὅλοι οἱ σοβαροὶ ἐρευνητὲς δέχονται ὅτι αὐτὰ μένουν στό χῶρο τοῦ θρύλου. Δέν μπορεῖ νά συναγάγει κανεὶς σοβαρὰ συμπεράσματα. Ἔρχεται  ὁ Κωνσταντῖνος ἀνώτατος δικαστής, νά δικάσει. Τὶ να κάνει; Νά τυφλώσει τὸ γιο τοῦ πού ὁ στρατὸς τὸν ἤθελε ὡς διάδοχό του καὶ ἡ ἐκκλησία τοῦ δήμου;

Δέν ἐκτελεῖ τὸν Κρίσπο, ἁπλῶς τὸν φυλακίζει ὁ Κωνσταντῖνος. Ὁ νέος ἐκτελέστηκε μὲ ἄγνωστο τρόπο καὶ δέν βρέθηκε διάταγμα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου πού νά καταδικάζει τὸν Κρίσπο σὲ θάνατο, ὅπως ἔπρεπε νά ὑπάρχει. Οἱ ἱστορικοὶ μᾶς λέγουν ὅτι ἡ μόνη πού μποροῦσε νά χρησιμοποιήσει τὴν σφραγῖδα τοῦ αὐτοκράτορος ἦταν ἡ γυναῖκα του ἡ Φαύστα καὶ σ' αὐτὴν ἀποδίδεται ἡ δολοφονία. Ἡ ἀπαντήση λοιπὸν εἶναι ἀδυνάτη καὶ ἀνευθύνη καὶ πρὸς πᾶσα κατεύθυνση. Ἡ Ἑλένη ἐπέστρεψε ἀπὸ τή Ῥώμη καὶ πληροφορήθηκε τή συνωμοσία τῆς Φαύστας καὶ ἀπεκάλυψε τὰ πράγματα στόν Κωνσταντῖνο. Ὁ Κωνσταντῖνος τότε διέταξε τὴν σύλληψη τῆς Φαύστας. Ὁ Ζώσιμος αὐθαίρετα λέει ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος διέταξε νά πνιγεῖ ἡ Φαύστα στό λουτρὸ μὲ καυτὸ νερό. Χωρὶς καμία ἄλλη πηγή, χωρὶς διασταύρωση τῆς πληροφορίας. Ἀναπαράγεται λοιπὸν αὐτὴ ἡ κρίση ἀναπόδεικτα. Ἀλλὰ τὸ μύθο τοῦ Ζωσίμου καταρρίπτει ὁ Ἱερώνυμος. Ἐκκλησιαστικὸς συγγραφέας (366 – 419 μ.Χ). Ἄριστος ἑλληνιστής, εἶχε ζήσει κοντὰ σὲ πατέρες στήν ἀνατολὴ καὶ μάλιστα κοντὰ στόν Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο. Ἔζησε ὁ Ἱερώνυμος τὰ γεγονότα, καὶ αὐτὸς παρέχει τὴν πληροφορία ὅτι ὁ θάνατος τῆς Φαύστας ἐπῆλθε τρία ἢ τέσσερα ἔτη μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κρίσπου. Πῶς εἶναι δυνατὸν λοιπὸν νά συνδέονται, καὶ μάλιστα ἄμεσα, τὰ δύο γεγονότα; Ἀκόμη καὶ ὁ ἱστορικὸς Γίββων εἰς τὴν ἱστορία του καταθέτει τὴν ἀμφισβητήσή του γιά ἕνα τέτοιο θάνατο τῆς Φαύστας. Καὶ ὁ Παπαρηγόπουλος ἐπίσης ἀπορρίπτει μιά τέτοια θεωρία. Τὶς περιπτώσεις λοιπόν, κυρίως, τοῦ Κρίσπου καὶ τῆς Φαύστας, καλύπτει θρῦλος.

            Ἡ στάση τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ἔναντι τῆς εἰδωλολατρείας

Ἕνα χρόνο μετὰ τή Σύνοδο τῆς Νικαίας τὸ 326, ὁ Κωνσταντῖνος ἔρχεται στή Ῥώμη γιά νά γιορτάσει τὰ εἰκοσάχρονα τῆς Βασιλείας του, τὰ δεύτερα δεκενάλια. Κλήθηκε στό Καπιτώλιο νά συμμετάσχει σὲ μιά στρατιωτική, εἰδωλολατρικὴ γιορτὴ καὶ νά προσφέρει τίς νενομισμένες θυσίες. Ἀρνήθηκε. Καταλαβαίνετε, ἔπεσε ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρία ἡ ἄρνηση τοῦ αὐτοκράτορος νά τελέσει τὰ καθήκοντά του ὡς ἐθνικός, ὡς εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας.

Ἐπίσης κατὰ τὸν Ζώσιμο, προκάλεσε τὸ μῖσος τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι γιά νά τὸν ἐκδικηθοῦν καὶ νά τὸν προσβάλουν, ἐβεβήλωσαν τὰ ἀγάλματά του. Δηλαδὴ χρησιμοποίησαν κάθε μέσο κατὰ τοῦ προσώπου στά ἀγάλματα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἀλλὰ ἐκεῖνος, εἰρηνικότατα, ὅταν τοῦ εἶπαν τί εἶχε γίνει, ἔπιασε τὸ πρόσωπό του καὶ εἶπε «εὐτυχῶς ἐγὼ δὲ βλέπω κανένα τραῦμα στό πρόσωπό μου». Δέν καταδίωξε τοὺς εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ οὔτε καὶ τήρησε ἰδιαίτερα φιλικὴ στάση ἀπέναντι τους. Μὲ ἐπιστολὲς του συμβούλευε τοὺς κατοίκους τῆς χώρας καὶ τῶν περιοχῶν πού ὑπήρχαν εἰδωλολάτρες νά στραφοῦν πρὸς τή χριστιανική πίστη. Αὐστηρότητα ἔδειξε μόνον πρὸς τοὺς αἱρετικούς. Ἡ συνάδελφος στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν στή Φιλοσοφική, ἡ κυρία Πολύμνια Ἀθανασιάδη, ἔχει μιά σπουδαία ἐργασία εἰς τὴν ὁποία λέει ὅτι ἀμέσως μετὰ τή Νίκαια ὁ Κωνσταντῖνος χρηματοδότησε, ὡς ἀρχηγὸς τοῦ κράτους, τέσσερις ναούς. Δύο εἰδωλολατρικοὺς καὶ δύο χριστιανικούς. Δηλαδὴ προσπαθοῦσε νά τηρήσει τὴν ἰσορροπία καὶ νά ἐξασφαλίσει τὴν ἰσότητα καὶ ἑνότητα τῶν πολιτῶν. Ἐπίσης χρηματοδότησε τοὺς ναοὺς τῆς ἁγίας Ἑλένης, τὴν Ἐκατονταπυλιανὴ τῆς Πάρου, τοὺς ναοὺς ἐκεῖ που βρίσκονται καὶ σήμερα στά Ἱεροσόλυμα, στή Βηθλεέμ, στό Σταυροβούνι, στή σκήτη πού μετέφερε ἡ ἁγία Ἑλένη μεγάλο τμῆμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ οὕτω καθεξῆς.

Τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων

Τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, ὁ Λακτάντιος τὸ περιέχει στό ἔργο του καὶ ὁ Εὐσέβιος εἰς τὴν Ἱστορία του. Τὶ περιεῖχε τὸ διάταγμα. Παρεῖχε ἐλευθερία λατρείας. Γενικά, σὲ κάθε θρησκεία. Κατήργησε τοὺς νόμους οἱ ὁποῖοι ἴσχυαν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν καὶ οἱ τόποι λατρείας – πού τοὺς εἶχαν ἁρπάξει οἱ εἰδωλολάτρες – ἐπεστράφησαν στούς Χριστιανούς. Ἤ, ὅπου δεν ἤταν δυνατὸ αὐτό, οἱ Χριστιανοὶ ἔπαιρναν ἀποζημίωση γιά τοὺς τόπους λατρείας πού εἴχαν ἁρπαγεῖ.

Ἔργα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου

Ἀνέτρεψε τὴν πορεία τῆς ἱστορίας, μὲ τίς θρησκευτικὲς καὶ ἀστικὲς ἀλλαγές τίς ὁποῖες ἐπέφερε. Μιά ἀπ' αὐτὲς ἦταν ἡ ἀπελευθέρωση, ἡ δυνατότητα στούς δούλους νά γίνουν ἀπελεύθεροι. Δέν καταργεῖ τή δουλεία, δηλαδὴ δέν ἦταν δυνατὸν νά καταργηθεῖ, ἀλλάζει τὸ περιεχόμενο τῆς δουλείας.

Ἔγινε ὁ αὐτοκράτωρ ὁ ὁποῖος δέν ἔχασε κανένα πόλεμο. Δὲ νικήθηκε ποτέ οὔτε ἐσωτερικά, οὔτε ἐξωτερικά. Κατήργησε τὸ σῶμα τῶν πραιτοριανῶν, ποὺ εἴχαν φτάσει στό σημεῖο να θεωροῦνται οἱ κύριοι τῶν αὐτοκρατόρων, κατήργησε τὴν ποινὴ τοῦ σταυρικοὺ θανάτου, ἀνανέωσε τὸ οἰκογενειακὸ δίκαιο, κατεδίκασε τή μοιχεία, μὲ νόμους ἀνύψωσε τή θέση τῆς μητέρας, προστάτεψε τὴν οἰκογένεια καὶ τὰ παιδιὰ ἀπ' τὴν καταχρήσῃ τῆς πατρικῆς ἐξουσίας καὶ τὰ κορίτσια ἀπ' τὴν ἀπαγωγή. Ῥύθμισε τὰ ζητήματα διαζυγίου, κληρονομίας, προῖκας, κοκ. Ὅλη ἡ πολιτεία του δείχνει ὅτι ἐνεργοῦσε ὡς χριστιανός. Μὲ νόμο τιμωροῦσε ἐκείνους πού προξενούσαν τὸν θάνατο τῶν σκλάβων καὶ περιόρισε τή βίᾳ καὶ τή σωματική τιμωρίᾳ. Μάλιστα κάτι σημαντικότατο γιά τὸν 4ο αἰῶνα: ἀπαγορεύει τὸν στιγματισμὸ στά πρόσωπα τῶν σκλάβων. Καὶ ἔλεγε ὅτι τὸ πρόσωπο εἶναι ἐκεῖνο πού μᾶς φέρει εἰς τὸν Θεόν. Τὸ κατ' εἰκόνα Θεοῦ, ἀφοῦ πλαστήκαμε ἔτσι. Πῶς εἶναι δυνατὸν λοιπὸν να ἀχρειώνεται ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στούς σκλάβους;

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ