ploigisi h3

bottom neo

apostoloi

«Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

   

                                       ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος - Καθηγητὴς

Στὶς 30 Ἰουνίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει μὲ ξεχωριστῆ λαμπρότητα τὴ Σύναξη τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων. Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ οἱ προσωπικὲς μνῆμες τους σὲ διάφορες ἡμερομηνίες τοῦ ἔτους, ἀλλὰ μὲ αὐτὸν τὸν συλλογικὸ ἑορτασμὸ τιμᾶται σύμπασα ἡ χορεία τῶν μεγάλων αὐτῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ὡς συνεχιστὲς τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς, ἔστρεψαν τὸν ροῦ τῆς ἱστορίας καὶ ἄλλαξαν κυριολεκτικὰ τὴν μορφὴ τοῦ κόσμου! Ἐμεῖς ὡς συνειδητὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα γνωρίζουμε τὴν ἀνεκτίμητη προσφορά τους στὴν ἑδραίωση καὶ ἐπέκταση τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσμο καὶ γι' αὐτὸ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς σεπτῆς τους ἑορτῆς τοὺς ἐναποθέτουμε τὴ βαθιά μας εὐγνωμοσύνη καὶ τὶς εὐχαριστίες μας.

 Οἱ ἱερὲς μορφὲς τοὺς εἶναι ἰστορημένες σὲ περίοπτες θέσεις στοὺς ναούς μας καὶ ἡ μνεία καὶ ἀναφορᾶς τους στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες εἶναι συχνές, διότι αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὴ σπουδαιότερη ἁγιολογικὴ χορεία τῆς Ἐκκλησίας μας. Χάρη στὸ δικό τους τιτάνιο ἀγῶνα, τὶς ἀφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο, μέσα σὲ ἕνα ἐξαιρετικὰ ἐχθρικὸ γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία καὶ ἀλήθεια περιβάλλον. Ἐπισφράγισμα τοῦ ἔργου τοὺς ὑπῆρξε ὁ ἐμποτισμός του μὲ τὸ αἷμα τους. Στὸ σύνολό τους ἔδωσαν καὶ αὐτὴ τὴ ζωή τους γιὰ τὸν εὐαγγελισμὸ τοῦ κόσμου.

  Εἶναι πάντως γεγονὸς πὼς πολλοὶ χριστιανοὶ γνωρίζουν ἐλάχιστα γιὰ τὰ πρόσωπα καὶ τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ἡ σύντομη αὐτὴ ἐργασία ἔχει ὡς στόχο νὰ κάμει γνωστὲς τὶς προσωπικότητες καὶ τὸ ἔργο τους. Τὸ ἔχουμε τονίσει πολλὲς φορὲς πὼς ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς δὲν εἶναι παθητικὸς ὀπαδὸς καὶ οὐραγὸς κανενὸς ἀρχηγοῦ, ἀλλὰ ἐνεργὸ κύτταρο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος μὲ γνώση, γνώμη καὶ δημιουργικὴ πρωτοβουλία στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι θέλει τὸν πιστὸ ἡ ἁγιοπατερικὴ καὶ ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας

  Ἡ λέξη ἀπόστολος σημαίνει τὸν ἀπεσταλμένο. Ἐν προκειμένῳ Ἀπόστολοι ὀνομάσθηκαν οἱ ἐκλεγμένοι καὶ καλεσμένοι ἀπὸ τὸν Κύριο μαθητές Του νὰ συνεχίσουν τὸ σωστικό Του ἔργο, μετὰ τὴν εἰς τοὺς οὐρανοὺς Ἀνάληψή Του. Ἐπίσης, σύμφωνα μὲ τὴν χαρακτηριστική Του προτροπὴ ἔγιναν οἱ μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως Τού «ἕως ἐσχάτου της γῆς» ( Πράξ.1,8). 

 Ἡ ἐκλογὴ καὶ ἡ κλήση τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ὡς τὴν Πεντηκοστὴ καλοῦνταν μαθητές, ἔγινε ἀμέσως μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς δημόσιας δράσης τοῦ Κυρίου, στὴ Γαλιλαία. Εὐθὺς μετὰ τὴ Βάπτισή Του κατευθύνθηκε στὶς ὄχθες τῆς λίμνης Γενησαρέτ, ὅπου ἀπευθύνθηκε στοὺς ἐκεῖ ἁλιεῖς, στοὺς ὁποίους εἶπε: «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Μάτθ.4,20). Αὐτοί «εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῶ» (Μάτθ.4,21). Ἄλλοι «ἀφέντες τὸν πατέρα αὐτῶν Ζεβεδαῖον ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ τῶν μισθωτῶν ἀπῆλθον ὀπίσω αὐτοῦ» (Μάρκ.1,20)

   Οἱ μαθητὲς ὁρίσθηκαν ἀπὸ τὸν Κύριο σὲ τρεῖς κύκλους ἤτοι: τὸν στενὸ κύκλο τῶν δώδεκα, τὸν εὐρύτερο κύκλο τῶν ἑβδομήκοντα καὶ τὸν εὐρύτατο κύκλο τῶν πολυπληθῶν φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία εἶχε ὁ κύκλος τῶν δώδεκα. Αὐτοὶ βρισκόταν πλησίον Του καὶ σ' αὐτοὺς ἀποκάλυψε τὰ μυστήρια του Θεοῦ. Αὐτοὶ ἔλαβαν τὴν εἰδικὴ χάρη τῆς ἱεροσύνης νὰ ἐπιτελοῦν τὶς ἁγιαστικὲς καὶ λειτουργικὲς πράξεις τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τὴ μεταδίδουν στοὺς διαδόχους τους. Αὐτοὶ εἶχαν τὴν τιμὴ νὰ ὁρισθοῦν ὡς οἱ κατ' ἐξοχὴν συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του, διότι μόνο σὲ αὐτοὺς εἶπε: «Ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς, καὶ ἔθηκα ὑμᾶς ἶνα ὑμεῖς ὑπάγετε καὶ καρπὸν φέρητε, καὶ ὁ καρπὸς ὑμῶν μένη» (Ἰωάν.15,16). Μετά τὴ Ἀνάσταση τοὺς κατέστησε ἐπίσημα διαδόχους τοῦ ἔργου Του:  «καθὼς ἀπεσταλκὲ μὲ ὁ Πατήρ, καγῶ πέμπω ὑμᾶς. Καὶ τοῦτο εἰπῶν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς΄ λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον΄ ἂν τινῶν ἀφῆτε τᾶς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς, ἂν τινῶν κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ἰωάν.20,21). Ἐπίσης στὸ ὅρος τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχαν συναχθεῖ οἱ ἕντεκα μαθητές, λίγο πρὶν τὴν Ἀνάληψη τοὺς εἶπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντας αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεὶν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Μάτθ.28,19-20).   

      Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἐπέλεξε τοὺς Ἀποστόλους Του ἀπὸ τὴν ἐλὶτ τῆς τότε ἀριστοκρατίας, ἢ ἀπὸ τὶς τάξεις τῶν πολιτικὰ ἰσχυρῶν, τῶν οἰκονομικὰ δυνατῶν, ἢ τοὺς κλειστοὺς κύκλους τῆς διανόησης, διότι ἡ διαφθορά, ἡ κατάπτωση καὶ ἡ ἔπαρση ἦταν τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Ἀντίθετά τους ἐπέλεξε ἀπὸ τοὺς ἄσημους, ἀδύναμους καὶ ἀγράμματους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βίωναν τὴν δυστυχία καὶ τὴν κακοδαιμονία τῆς πτώσεως καὶ τῆς ἁμαρτίας καλλίτερα ἀπὸ τοὺς πρώτους καὶ καλλιεργοῦσαν ἔντονα στὴν ψυχὴ τοὺς τὴν προσδοκία της ἀπὸ τὸ Θεὸ ἀπολυτρώσεως. Εἶναι χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν  τὰ μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἶνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνη, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἶνα καταισχύνη τὰ ἰσχυρὰ καὶ τὰ ἀγενῆ του κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, καὶ τὰ μὴ ὄντα, ἶνα τὰ ὄντα καταργήση, ὅπως μὴ καυχήσηται πᾶσα σὰρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.» (Α΄Κόρ.1,21-29). Ἡ ἄσημη προέλευση τῶν Ἀποστόλων εἶναι ἀπὸ τὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια ὡς σήμερα σημεῖο ἀναφορᾶς ὅλων τῶν πολεμίων τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὡς δῆθεν θρησκεία τῶν παρακατιανῶν ἀνθρώπων. Ἡ σάπια ψευτοδιανόηση θὰ ἤθελε ἕναν Χριστιανισμὸ «φιλοσοφικό», ὁ ὁποῖος θὰ ἔδινε ἔναυσμα γιὰ ἀνώφελες συζητήσεις  στοὺς κλειστοὺς κύκλους τῶν «πνευματικῶν ἀνθρώπων», ἀποκομμένο ἀπὸ τὸν ἁγιαστικὸ καὶ σωστικό του ρόλο. Ἐπειδὴ αὐτὸς δὲν ταιριάζει στὰ δικά τους μέτρα, γι' αὐτὸ ἀπορρίπτεται ἀπὸ αὐτοὺς καὶ πολεμεῖται λυσσαλέα σὲ ὅλες τὶς ἐποχές! 

        Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατὰ τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ.2ο κεφ.) μεταμόρφωσε τοὺς ἄσημους, δειλοὺς καὶ ἀγραμμάτους ψαράδες σὲ σοφοὺς ἄνδρες, σὲ πανίσχυρες προσωπικότητες, σὲ ὁλόφωτες ὑπάρξεις, οἱ ὁποῖοι καταύγασαν τὴν οἰκουμένη. Ἡ συγκλονιστικὴ ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ ἡ ἐπέλευση τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔδωσαν σὲ αὐτοὺς ἀφάνταστη ὁρμή. Διασκορπίστηκαν σὲ ὄλον τὸν κόσμο γιὰ νὰ διαλαλήσουν τὸ νέο, ἐλπιδοφόρο καὶ σωτήριο μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ ἀπολυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Οἱ πυρωμένες ἀπὸ θεῖο ζῆλο καρδιές τους καὶ τὸ φλογερό τους κήρυγμα ἔκαναν τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων νὰ δονοῦνται ἀπὸ λαχτάρα γιὰ λύτρωση. Ὁ σπόρος τοῦ Εὐαγγελίου ρίχνονταν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἄοκνους καὶ θείους ἐργάτες σὲ κάθε μέρος τῆς οἰκουμένης καὶ αὔξανε θεαματικά.

        Τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης διαλύονταν μὲ τὸ ἄκουσμα τῆς εὐαγγελικῆς ἀλήθειας. Οἱ δεισιδαίμονες τυραννικὲς ἀντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστὰ στὴν πνευματικὴ ἐλευθερία τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος. Οἱ ἀσήμαντοι αὐτοὶ ἁλιεῖς τῆς Γαλιλαίας ἔστρεψαν τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου στὸν δρόμο τῆς ἀνθρωπιᾶς, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς προόδου. Οἱ ταπεινοὶ καὶ καταφρονημένοι ἄνθρωποι τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν μεγαλύτερη ἀξία ἀπὸ ἐκείνη τῶν ζῴων καὶ τῶν πραγμάτων, ἀναδείχτηκαν, χάρις στὸ κήρυγμα ἐκείνων, γιὰ πρώτη φορᾶ ὡς ἀνθρώπινες ἀξίες καὶ ἀκόμα περισσότερο, ὡς ζωντανὲς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ! Πολλοὶ ἰσχυροὶ κατάλαβαν ὅτι ἡ ἐγκόσμια ἰσχύς τους δὲν εἶχε πραγματικὴ ἀξία καὶ γι' αὐτὸ τὴν ἀποποιήθηκαν. Μιὰ νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια ἀδελφότητα γεννήθηκε στὸν κόσμο, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς μιὰ νέα πραγματικότητα ἀγάπης καὶ συναδελφώσεως τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν μέσα στὸν ἀπάνθρωπο κόσμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ, ὡς μέσον σωτηρίας καὶ ἀπολυτρώσεως ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς.

        Ἡ ἀνθρωπότητα καὶ ὁ σύγχρονος πολιτισμὸς ὀφείλει μεγάλη εὐγνωμοσύνη στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ὅ,τι δὲν κατόρθωσε ἡ διανόηση καὶ ἡ δύναμη τοῦ ἀρχαίου κόσμου, τὸ κατόρθωσε ἡ χορεία τῶν Μαθητῶν καὶ Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ. Ὅμως ὁ κόσμος, δυστυχῶς, ὄχι μόνο δὲν ἐκτίμησε τὴν προσφορά τους, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο, ἔκαμε ὅ,τι μποροῦσε γιὰ νὰ ματαιώσει καὶ νὰ γκρεμίσει ὅ,τι ἐκεῖνοι ἔκτιζαν. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος περιέγραψε πολὺ παραστατικὰ τὶς δυσκολίες τῆς ἀποστολῆς τοὺς ὡς ἑξῆς: «ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγεννήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις, ἠμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς φρόνιμοι ἐν Χριστῷ, ἠμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροὶ ΄ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἠμεῖς δὲ ἄτιμοι. ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταὶς ἰδίαις χερσί΄ λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν΄ ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγεννήθημεν, πάντων ἐρίψημα ἕως ἄρτι» (Ἅ΄Κόρ.4,9-13). Οἱ μύριες αὐτὲς δυσκολίες, οἱ κακουχίες, οἱ κόποι καὶ προπαντὸς οἱ ἀπάνθρωποι διωγμοὶ δὲν τοὺς πτόησαν. Τὸ ἔργο τους καρποφοροῦσε, διότι τὸ αὔξανε τὸ ἐνοικοῦν στὴν Ἐκκλησία Ἅγιο Πνεῦμα (Ἰωάν.15,26).

      Τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων συνεχίστηκε καὶ συνεχίζεται διὰ τῶν διαδόχων αὐτῶν. Σὲ κάθε μέρος, ὅπου ἵδρυαν τοπικὲς ἐκκλησίες, χειροτονοῦσαν ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο τους. Γράφει ὁ ἅγιος Λουκᾶς στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων, τὸ κατ' ἐξοχὴν βιβλίο τῆς ἱεραποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δὲ αὐτοῖς πρεσβυτέρους κατ' ἐκκλησίαν καὶ προσευξάμενοι μετὰ νηστειῶν παρέθετο αὐτοὺς τῷ Κυρίῳ, εἰς ὂν πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αὐτὴ ἡ ἀδιάκοπη διαδοχὴ συνεχίζεται ὡς μέχρι σήμερα καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ἀδιάκοπη διαδοχὴ προσώπων καὶ πίστεως καὶ γι' αὐτὸ ὀνομάζεται ἡ Ἐκκλησία μας Ἀποστολική.  Ὅλοι λοιπὸν ὅσοι ἐργάζονται στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ συνεχίζουν κατ' οὐσίαν τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Τόσο μεγάλο εἶναι τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦν!

    Ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοί του Χριστοῦ καὶ προσκυνητὲς τῆς σεπτῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν «Συνεργῶν τοῦ Χριστοῦ» (Β΄Κόρ.6,1), ἔχουμε χρέος νὰ ἀποδίδουμε σὲ αὐτοὺς τὴν ἁρμόζουσα τιμή, διότι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι θεμελιωμένη πάνω σὲ αὐτὲς τὶς μεγάλες προσωπικότητες. Αὐτὸ τὸ βεβαιώνει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος εἶδε στὴν Ἀποκάλυψη τὴν θριαμβεύουσα ἐν οὐρανοὶς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, θεμελιωμένη ἐπὶ «θεμελίους δώδεκα καὶ ἐπ' αὐτῶν δώδεκα ὀνόματα τῶν δώδεκα ἀποστόλων τοῦ Ἀρνίου» (Ἀποκ.10,21).  

footer
  • Κυριακή
    25 Αυγούστου

    Τίτου και Βαρθολομαίου, Γενναδίου, Ιωάννου, Επιφανίου και Μηνά


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ