Εκτύπωση

 

Apostolos Pavlos

Κυριακή 14 Απιλίου 2019

Απόστολος, Κυριακής Ε’ Νηστειών, Εβρ. θ’ 11-14

 Κατά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως είπαμε, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο Μεσίτης και Αρχιερέας μας, ο οποίος μας έφερε την λύτρωση και σωτηρία μας. Αλλά λύτρωση και σωτηρία εδώ δεν είναι μόνο η απαλλαγή από τα δεινά, τις κολάσεις και τις θλίψεις και τον θάνατο της αμαρτίας. Είναι ακόμα και εξασφάλιση και προσφορά μεγίστων ανεκτιμήτων αγαθών, των αγαθών της αιωνίου του Θεού βασιλείας. Αυτή την πλευρά του απολυτρωτικού έργου του Σωτήρος μας Χριστού μας τονίζει σήμερα με την περικοπή της προς Εβραίους επιστολής τους ο απόστολος Παύλος, αυτήν μας καλεί να προσέξουμε. «Ἀδελφοί, μας λέει, Χριστός παραγενόμενος ἀρχιερεύς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν», αυτά κυρίως μας υπόσχεται να μας εξασφαλίζει. Τα μέλλοντα, τα αιώνια και επουράνια αγαθά. Βέβαια μας χορηγεί με την αγαθότητά Του και επίγεια. Τα αναγκαία για την διατροφή μας και την συντήρησή μας. Και τον επιούσιο άρτο μας. Και την υγεία, την τόση πολύτιμη, και την ευρωστία, αν μας χρειάζεται. Χορηγεί και υλικά. Αλλά κυρίως χορηγεί τα πνευματικά και θεία και μας εξασφαλίζει τα μέλλοντα, τα επουράνια. Αυτή, η προσφορά των αιωνίων αγαθών της βασιλείας του Θεού, είναι η πιο συγκινητική πλευρά της αγάπης του Θεού. Και εμείς ανταποκρινόμενοι προς αυτή του την χειρονομία, κυρίως τα πνευματικά και αιώνια, τα μέλλοντα αγαθά οφείλουμε και να ποθούμε και να ζητούμε στις προσευχές μας.

 Ο Χριστός, για να γίνει ο αιώνιος Αρχιερέας μας ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας, και να μας προσφέρει τα μέλλοντα αγαθά, υπέβαλε τον εαυτό του στην έσχατη ταπείνωση. Ποία; Στην ενανθρώπηση. Αυτό μας τονίζει ο Απόστολος. «Χριστός, λέει, παραγενόμενος ἀρχιερεύς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διά τῆς μείζονος καί τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως». Αυτά με άλλα λόγια, αυτό το νόημα έχουν. Ο Χριστός για την σωτηρία μας έγινε ταπεινός άνθρωπος και περιεβλήθη ανθρώπινη ανθρώπινη σάρκα. Βέβαια δεν γεννήθηκε, όπως γεννιώνται όλοι άνθρωποι με τρόπο φυσικό. Εκείνος ως υιός του Θεού γεννήθηκε υπερφυσικώς «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου». Μυστήριο είναι η σύλληψή του, μυστήριο η ενανθρώπησή του, μυστήριο και η γέννηση του. Άλλη κτίση, νέα, πρωτοφανής και μοναδική για τον Χριστό, νέος τρόπος κυήσεως και γεννήσεως, υπέργειος, επουράνιος, θαυμαστός. Αλλά πάντως ταπεινός. Ταπείνωση, εσχάτη ταπείνωση είναι ο Θεός να γίνει άνθρωπος, ο Δεσπότης δούλος, ο Βασιλεύς των Ουρανών πτωχός και άσημος διαβάτης της γης. Σε τόση βαθειά και ακατάληπτη ταπείνωση υπέβαλε τον εαυτό του ο Κύριος για να μας σώσει.

 Όχι σε τόσο μέγαλη όσο θεωρείται η ενανθρώπηση του, αλλά σε ακόμη μεγαλύτερη και σημαντικότερη ταπείνωση, τον σταυρικό του θάνατο. Δεν έφθανε μόνο να σαρκωθεί και να γίνει όμοιος μας άνθρωπος. Έπρεπε και να πεθάνει για χάρη μας, και να πεθάνει τον πλέον σκληρό και άδικο και επονείδιστο θάνατο, να πεθάνει σαν αμαρτωλός και μάλιστα ως αντιπρόσωπος και αντικαταστάτης των αμαρτωλών. Ο θάνατός του είναι η πιο βαθειά του ταπείνωση και το Αίμα του το μέσο της λυτρώσεως, της εξαγοράς μας. Στην Π. Διαθήκη για να συμβολίζεται η συγχώρηση των αμαρτιών των ανθρώπων θυσίαζαν ζώα οι ιερείς των Εβραίων, τράγους και μοσχάρια και αγελάδες. Με το αίμα των ζώων αυτών ανακατεμμένο με την στάχτη των κρεάτων που είχαν καεί στο θυσιαστήριο ράντιζαν τους ενόχους ανθρώπους, για να απαλλαγούν συμβολικώς μάλλον από την καταδίκη. Αλλ’ ο Χριστός όχι «δι’ αἵματος τράγων καί μόσχων, μας λέει ο απόστολος, διά δέ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τά Ἃγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος». Με το αίμα του που έχυσε κατά τον θάνατο του ο Χριστός μας εξαγόρασε εκ της κατάρας του νόμου και μας απολύτρωσε. Και μας απολύτρωσε, μας έσωσε όχι προσωρινά, όπως γινόταν στους Εβραίους, με τα αίματα των ζώων, αλλά μας έσωσε παντοτινά, αιωνίως. Όταν εισήλθε μετά την Ανάληψή του στα Άγια του Ουρανού ο Κύριος Ιησούς, μας εξασφάλισε αιώνια λύτρωση και σωτηρία. Δόξα λοιπόν για αυτό, δόξα και προσκύνηση στο όνομα και το Αίμα της θυσίας του Κυρίου και Θεού μας.

 Στο τέλος της σημερινής περικοπής του ο Παύλος μας βεβαιώνει, ότι το Αίμα του Σωτήρος Χριστού «καθαριεῖ τήν συνείδησιν ἡμῶν ἀπό νεκρῶν ἔργων εἰς τό λατρεύειν Θεῷ ζῶντι». Βεβαίως το πανάγιον Αίμα του Κυρίου και μας σώζει και μας καθαρίζει από τις αμαρτίες και την ενοχή μας και μας αγιάζει. Θείον Αίμα είναι, του Κυρίου και Θεού μας, και τα πάντα κάνει για την σωτηρία μας. Και το Αίμα τούτο, αυτό το Αίμα του Σωτήρος μας Χριστού που έρρευσε κατά την σταύρωση του από τις τίμιες πληγές του παναχράντου Σώματός του, αυτό το ίδιο Αίμα το έχουμε οι Χριστιανοί στην θεία Κοινωνία. Όταν κοινωνούμε από το Άγιο Ποτήριο, Σώμα και Αίμα Χριστού μεταλαμβάνουμε εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον. Μόνο να κοινωνούμε αξίως. Διότι, όταν αναξίως προσερχόμαστε τότε κρίμα και καταδίκη παίρνουμε και όχι κάθαρση και λύτρωση και σωτηρία. Αξίως, λοιπόν, ας προσέλθουμε στο μέγα μυστήριο, για να βρούμε λύτρωση και σωτηρία, να εξασφαλίσουμε τα μέλλοντα αγαθά της θείας του Κυρίου βασιλείας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ.