Εκτύπωση

 kyrios didaskwn

Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019

Ευαγγέλιο, Κυριακής Δ΄ Λουκά, Λκ. η΄ 5-15.

          Την παραβολή του σπορέως ακούσαμε σήμερα στο ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας. Μας έτερψε, μας δίδαξε μας φώτισε. Ένα υπολείπεται τώρα, να πάρουμε το δίδαγμά της. Ή μάλλον να πάρουμε ένα από τα πολλά διδάγματά της. Και το ένα αυτό δίδαγμα, το κυριώτερο, ας πούμε, είναι το ότι «ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Αυτή την εξήγηση έδωσε ο Κύριος στους μαθητές του, όταν εκείνοι, μετά την διήγηση της παραβολής, ιδιαιτέρως του είπαν «τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη;». Τί σημαίνει, ποια έννοια, ποιά εξήγηση έχει η παραβολή αυτή; Ο Κύριος τότε τους απάντησε «ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Ο σπόρος που σας είπα, ότι εσπάρει από τον γεωργό-σπορέα στην γη είναι ο λόγος του Θεού. Δηλαδή, όπως ο σπόρος σπέρνεται στην γη, έτσι και ο λόγος του Θεού σπέρνεται στις ψυχές των ανθρώπων. Και όπως από την σπορά περιμένει κανείς καρπό, έτσι και από το κήρυγμα του θείου λόγου περιμένει ο Θεός καρποφορία. Σιτάρι είναι ο καρπός του σπόρου. Αρετή και αγιότητα και καλά έργα είναι ο καρπός του κηρύγματος του θείου λόγου. Αλλά ας δούμε:

          Γιατί παραβάλλεται με τον σπόρο ο λόγος του Θεού; Διότι έχει πολλές και καταπληκτικές ομοιότητες. Τι είναι ο σπόρος, οι σπόροι; Είναι μικροί και ασήμαντοι κόκκοι. Ποιος τους υπολογίζει; Ποιος όταν τους βρει σκόρπιους στον δρόμο, σκύβει να τους μαζέψει; Κανείς. Και όμως, οι μικροί και ασήμαντοι κόκκοι, αυτοί μας δίνουν ψωμί και τρώμε. Αυτοί μας συντηρούν, μας εξασφαλίζουν την ζωή. Σκεφθείτε, τι θα γίνει, αν λείψουν, αν χαθούν ολοτελώς από το πρόσωπο της γης. Πείνα θα επικρατήσει, πείνα και θάνατος και αφανισμός. Δηλαδή, ο μικρός αυτός του σιταριού σπόρος έχει μέσα του δύναμη ζωική, έχει ζωή και μεταδίδει ζωή, και η δική μας υλική, σωματική ζωή από αυτόν τον κόκκο εξαρτάται. Τέτοια δύναμη, επομένως τέτοια αξία έχει. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για εμάς τους ανθρώπους ο μικρός αυτός σπόρος. Υπάρχει; Μας προσφέρεται άφθονος; Τον έχουμε; Τον απολαμβάνουμε; Τρώμε ό,τι παράγεται από αυτόν; Έχουμε ζωή. Ζούμε και δεν πεθαίνουμε. Αλλά τον στερούμαστε ή τον είχαμε και τον χάσαμε ή τον έχουμε, αλλά δεν τον απολαμβάνουμε; Τότε ο θάνατος είναι στο κατώφλι μας, η πείνα και ο θάνατος. Και πόσοι θάνατοι, χιλιάδες θάνατοι συμβαίνουν από την πείνα, όπως στα χρόνια της κατοχής.

          «Ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Λοιπόν, μπήκαμε στο νόημα; Κατάλαβαμε και καταλαβαίνουμε, γιατί, κατά την εξήγηση που έδωσε ο Κύριος, ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού; Γιατί δηλαδή μοιάζει με τον σπόρο ο λόγος του Θεού; Διότι λόγια είναι και ο λόγος του Θεού, λόγια όπως οι σπόροι, λόγια ανθρώπινα, όπως φαίνονται, και μάλιστα λόγια πτωχά, απλά, περιττά, ασήμαντα λόγια. Είπαμε έτσι φαίνονται στα μάτια των ανθρώπων. Κι όμως αυτά τα μικρά, τα πτωχά, τα ασήμαντα λόγια κρύβουν μέσα τους δύναμη πνευματική τεράστια, περικλείουν θεία δύναμη, την δύναμη του Θεού. Φαίνεται να είναι ανθρώπινα λόγια. Στην πραγματικότητα είναι του παντοδύναμου Θεού θεία, παντοδύναμα λόγια. Και γι’ αυτό είναι ρήματα ζωής, ζωής αγίας και μακαριστής, αιωνίου ζωής αθάνατα ρήματα. Αυτός ο λόγος μας δίνει ζωή, δίνει ζωή στην ψυχή και μας ζωοποιεί. Αυτός ο λόγος είναι άρτος ουράνιος και θείος που ζωοποιεί την ψυχή μας. έχουμε λόγον Θεού; Ακούμε Ευαγγέλιο, κήρυγμα, θεία διδασκαλία; Έχουμε ζωή. Η ψυχή μας φωτίζεται, αγιάζεται, ζωογονείται. Από τον λόγο του Θεού. Δεν έχουμε λόγον Θεού; Σιγούν οι ιεροί άμβωνες; Λείπουν οι Άγιες Γραφές; Τότε λιμός και πείνα και ψυχικός θάνατος επικρατεί, τυφλές, ατροφικές, πειναλέες των ανθρώπων οι ψυχές ζητούν να χορτασθούν με τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας και της πλάνης και ευρίσκουν οι ταλαίπωροι των αιώνιον θάνατον. Λοιπόν, διότι έχει ζωή πνευματική μέσα του, και διότι μεταδίδει αυτή την θεία ζωή, γι’ αυτό εξομοιώνεται με τον σπόρο ο λόγος του Θεού.

          Με τον λόγο του Θεού δημιουργήθηκε ο κόσμος. Αυτός ο κόσμος που βλέπουμε και μέσα στον οποίο ζούμε. Όλος αυτός ο κόσμος με τον λόγο του Θεού δημιουργήθηκε. Ας θυμηθούμε τι λέγει η Αγία Γραφή στο πρώτο της βιβλίο και κεφάλαιο που περιγράφει την θεία δημιουργία: «εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς» - «εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω στερέωμα, καί ἐγένετο στερέωμα» - «εἶπεν ὁ Θεός· βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην», και βλάστησε η γη βοτάνη και όλα τα είδη του φυτικού βασιλείου. Είπε, είπε, είπε, όλο είπε. Δηλαδή προσταγή έδινε, λόγο έλεγε, μια λέξη, μια φράση, και αμέσως ολόκληρος κόσμος εδημιουργείτο. Ουρανός, γη, ήλιος, αστέρια, φως, νερά, φυτά, ζώα, τα πάντα. Διότι τα λόγια εκείνα δεν ήταν ανθρώπινα λόγια, αλλά θεία προστάγματα. Γι’ αυτό και γινόντουσαν αμέσως.

          Παραδείγματα άπειρα για την δύναμη του λόγου του Θεού. Θαύματα που επιτέλεσε ο Κύριος κατά την επίγεια ζωή Του, όπως το θαύμα της αναστάσεως του υιού της χήρας από την πόλη Ναΐν, που ακούσαμε στο Ευαγγέλιο την προηγούμενη Κυριακή. Αλλά και γεγονότα που θα συμβούν στο μέλλον, όπως η ανάσταση των απ’ αιώνος νεκρών, η οποία θα γίνει με τον λόγο του Θεού, με μία φράση, ένα πρόσταγμά του.

          Παντοδύναμος ο λόγος του Θεού, λόγος ζωντανός του ζωντανού και μένοντος στον αιώνα Θεού. Πόσο μεγάλο προνόμιο να τον έχουμε, να τον μελετούμε, να τρεφώμαστε με τον αιώνιο και ζωντανό λόγο του Θεού! Έχουμε εξασφαλίσει την παρούσα και την μέλλουσα ζωή, την ζωή και την ανάσταση.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ.