ploigisi h3

bottom neo

treis ierarxes

Στὶς 30 Ἰανουαρίου, κάθε χρόνο, γιορτάζουμε τὴ μνήμη τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ὅπως καθιερώθηκε ἀπὸ τὸ 1100 μ.Χ.. Ἡ γιορτή τους, ἀπὸ τὸ 1842, λέγεται καὶ Γιορτὴ τῶν Γραμμάτων, μιὰ καὶ οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ἦταν Μεγάλοι Δάσκαλοι ἀλλὰ καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες εἶναι: ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

Ἡ γιορτὴ τους εἶναι γιορτὴ τῆς παιδείας καὶ τῶν γραμμάτων, γιορτὴ τῶν δασκάλων καὶ τῶν μαθητῶν.

Τὸ ἔργο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν εἶναι πολὺ μεγάλο. Ὅλοι οἱ φτωχοί, οἱ ἄρρωστοι, τὰ ὀρφανὰ καὶ οἱ ἡλικιωμένοι ἔβρισκαν καταφύγιο κοντά τους. Ἡ μεγάλη τους καρδιὰ καὶ ἡ χριστιανικὴ ψυχὴ τοὺς γίνονταν στέγη γιὰ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη.

Ἦταν τόση ἡ καλοσύνη καὶ ἡ φιλανθρωπία τους, ποὺ δὲν ὑπολόγισαν τὰ πλούτη καὶ τὰ χρήματά τους. Τίποτα δὲν κράτησαν γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ὅλα τὰ ὑπάρχοντά τους τὰ διέθεσαν γιὰ νὰ δώσουν χαρὰ στοὺς συνάνθρωπούς τους.

Πολλὲς φορὲς οἱ Ἱεράρχες μὲ τὰ ἴδια τοὺς τὰ χέρια, ἔδεναν τὶς πληγὲς τῶν ἀρρώστων. Τίποτε δὲν τοὺς φόβιζε. Ἀκόμη καὶ τοὺς λεπροὺς περιποιοῦνταν.

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 

Γεννήθηκε στὴ Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου γύρω στὸ 330 μ.Χ, ἀλλὰ μεγάλωσε στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Γονεῖς του ἦταν ἡ ἐνάρετη Ἐμμέλεια ποὺ ἦταν κόρη μάρτυρα καὶ ὁ ὀνομαστὸς ρήτορας Βασίλειος. Ἀπὸ τὴν εὐλογημένη αὐτὴ οἰκογένεια ἀναδείκτηκαν ἅγιοί της Ἐκκλησίας μας γιαγιά, μητέρα καὶ τέσσερα παιδιά.

 Οἱ πλούσιοι γονεῖς του φρόντισαν νὰ πάρει μεγάλη μόρφωση. Σπούδασε στὴν Καισάρεια καὶ κατόπιν στὴν Κωνσταντινούπολη, στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ στὴν Ἀθῆνα ὅπου συνδέθηκε μὲ τὸν ἀδελφικό του φίλο Γρηγόριο, τὸ Ναζιανζηνό.

Ὁ Μ.  Βασίλειος ὕστερα ἀπὸ τὶς λαμπρὲς σπουδὲς του γύρισε στὴν Καισάρεια. Ἐκεῖ ἄσκησε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ρήτορα καὶ ἀφοῦ βαπτίστηκε σὲ μεγάλη ἡλικία, ὅπως συνηθιζόταν τότε, ἀποφάσισε νὰ γίνει μοναχός.

Γιὰ νὰ γνωρίσει μεγάλους ἀσκητὲς τῆς ἐποχῆς του ἐπισκέπτηκε τὴν Αἴγυπτο τὴν Παλαιστίνη ἀλλὰ καὶ ἄλλες χῶρες. Γοητευμένος, μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς καὶ μόνασε σ’ἕνα ἐρημικὸ μέρος τοῦ Πόντου.

Ὅταν εἶδε ὅτι οἱ αἱρετικοὶ τάραζαν τὴν Ἐκκλησία δέκτηκε τὸ μεγάλο ἀξίωμα τῆς ἱεροσύνης. Ἔγινε διάκονος, ἱερέας καὶ ἀργότερα ἐπίσκοπος Καισάρειας ἀπ’ ὅπου καταπολέμησε  σθεναρα τὸν ἀρειανισμό.

Ἱστορικὴ ἔμεινε ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε στὸ φιλαρειανὸ ἀπεσταλμένο τοῦ αὐτοκράτορα, ὕπαρχο Μόδεστο, ὅταν τὸν ἀπείλησε αὐστηρὰ μὲ δήμευση τῆς περιουσίας, ἐξορία, βασανιστήρια καὶ θάνατο: «Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲ φοβᾶμαι» ἀπάντησε ὁ Βασίλειος, «γιατί περιουσία δὲν ἔχω παρὰ μόνο τὰ φτωχά μου ροῦχα καὶ λίγα βιβλία. Ἐξορία δὲ φοβᾶμαι, γιατί ὅλοι σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ εἴμαστε σὰν τὰ πουλιὰ χωρὶς μόνιμη στέγη. Βάσανα δὲ λογαριάζω, γιατί τὸ ἀσθενικό μου σῶμα γρήγορα θὰ πεθάνει. Κι ὁ θάνατος θὰ μὲ φέρει κοντὰ στὸ Θεό, γιὰ τὸν ὁποῖο ζῶ καὶ ἐργάζομαι».

Ὁ Μέγας Βασίλειος θεμελίωσε  τή Χριστιανική του Θεολογία, ἀντλώντας ἐπιλεκτικὰ ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ καὶ κυρίως ἀπὸ τὴν πλατωνικὴ φιλοσοφία.

Συμβούλευε τὴ νεολαία νὰ διαβάζει τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, μυθολογία, ποίηση καὶ φιλοσοφία.

Ἔγραψε πολλὰ βιβλία, ἐπιστολές, κηρύγματα, ὁμιλίες, προσευχὲς καὶ τὴ Θεία Λειτουργία ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του.

Ὁλόκληρη πόλη, τὴν περίφημη Βασιλειάδα, ἀποτελοῦν τὰ φιλανθρωπικὰ τοῦ ἱδρύματα: νοσοκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα, ξενῶνες, ἐργαστήρια, σχολεῖα κ.ἅ. γιὰ τὰ ὁποία διέθεσε ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα.

Πέθανε τὸ 379, σὲ ἡλικία 49 χρονῶν. Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν ὀνόμασε

«Οἰκουμενικὸ καὶ Μέγα διδάσκαλο». Ἡ μνήμη του τιμᾶται  τὴν 1η Ἰανουαρίου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ὀνομάστηκε Χρυσόστομος γιὰ τὶς ρητορικὲς τοῦ ἱκανότητες. Γεννήθηκε τὸ 345 στὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας. Γονεῖς του ἦταν ὁ ἀνώτερος ἀξιωματικὸς Σεκοῦνδος καὶ ἡ εὐσεβὴς Ἀνθοῦσα. Πολὺ νωρὶς ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ τὸν πατέρα του καὶ τὸ βάρος τῆς ἀνατροφῆς καὶ μόρφωσής του ἔπεσε στὴν ἐνάρετη Ἀνθοῦσα.

Ὕστερα ἀπὸ τὴ γενικὴ ἐκπαίδευση, ὁ Ἰωάννης, σπούδασε ρητορικὴ στὴ σχολὴ τοῦ περίφημου δασκάλου τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, Λιβάνιου.

Μετὰ τὶς λαμπρὲς φιλοσοφικὲς καὶ νομικὲς σπουδές του, ὁ Ἰωάννης ἄσκησε στὴν Ἀντιόχεια τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δικηγόρου. Γρήγορα ὅμως τὸν τράβηξαν οἱ θεολογικὲς σπουδὲς καὶ ὅταν βαπτίστηκε, ἄρχισε νὰ ζεῖ ἀσκητικὴ ζωή.

Ὕστερα ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἀσκητικῆς ζωῆς, ὁ Ἰωάννης δέχτηκε τὴ χάρη τῆς ἱεροσύνης καὶ ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία. Μὲ τὰ λαμπρὰ του κηρύγματα καί κυρίως μέ τὸ ἔξοχο παράδειγμά του μαγνήτιζε τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν. Εἶχε κατορθώσει νὰ τρέφει καθημερινὰ πάνω ἀπὸ 3.000 φτωχούς.

 Ἡ φήμη καὶ τὸ καλὸ ὄνομά του ἔγιναν γνωστὰ σὲ ὅλη τὴ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία καὶ ὁ βασιλιὰς Ἀρκάδιος τὸν πῆρε στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ τὸν ἐξέλεξαν Ἀρχιεπίσκοπο.

Στὰ φλογερά του κηρύγματα καλοῦσε σὲ ἠθικὴ ἐξυγίανση τῆς κοινωνίας καὶ ἀσκοῦσε αὐστηρὴ κριτικὴ στὸν κλῆρο καὶ στοὺς κυβερνῶντες προκαλῶντας τὶς ἀντιδράσεις τῆς αὐτοκράτειρας Εὐδοξίας καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν κύκλων. Ἐκθρονίστηκε καὶ καταδικάστηκε σὲ ἐξορία. Ἀλλὰ ὁ λαὸς πέτυχε τὴν ματαίωσή της.

Σύντομα ὅμως ἀκολούθησε ἄλλη μόνιμη καὶ μαρτυρικὴ ἐξορία στὴν Ἀρμενία καὶ ἀργότερα στὴν Πιτυούντα τοῦ Πόντου.

Στὸ δρόμο κι ἐνῷ βρισκόταν στὰ Κόμανα τοῦ Πόντου, πέθανε ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὶς στερήσεις στὶς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 407.

Παρὰ ταῦτα ὅμως, ἀναγνωρίστηκαν οἱ πολύτιμες ὑπηρεσίες του καὶ ἀποκαταστάθηκε ἡ μνήμη του.

Ὕστερα ἀπὸ 30 χρόνια τὸ λείψανό του μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τοποθετήθηκε στὸ Ναὸ τῶν Ἁγίων  Αποστολων.

Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διακρίθηκε γιὰ τὴ ρητορικὴ του τέχνη. Τὰ λόγια, ἡ διδασκαλία καὶ τὸ κήρυγμά του συγκινοῦσαν ὅλους τους ἀνθρώπους. Ἀκόμα καὶ σήμερα, «τῶν ἀρετῶν τὸ θησαύρισμα», καθὼς τὸν ὀνόμασαν, ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς φωτίζει μὲ τὰ πολλὰ τοῦ συγγράμματα. Ἀνάμεσα σ’ αὐτὰ ἰδιαίτερη θέση κατέχει ἡ Θεία Λειτουργία ποὺ φέρει τ’ὄνομά του.

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη του στὶς 13 Νοεμβρίου, στὶς 27 Ἰανουαρίου (Ἀνακομιδή) καὶ στὶς 30 Ἰανουαρίου μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους δυὸ Ἱεράρχες.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος γεννήθηκε τὸ 329 μ.Χ. στὴν Ἀριανζό, κοντὰ στὴ Ναζιανζὸ τῆς Καππαδοκίας γὶ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε Ναζιανζηνός. Ὅπως καὶ ὁ Ἅγιος Βασίλειος καταγόταν ἀπὸ παλιὰ καὶ πλούσια οἰκογένεια τοῦ τόπου του. Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του, ἡ Νόννα καὶ ὁ ἐπίσκοπος Γρηγόριος τοῦ ἔδωσαν χριστιανικὴ ἀνατροφή.

Τὰ πρῶτα γράμματα τὰ ἔμαθε στὴ Ναζιανζὸ καὶ κατόπιν στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ἐκεῖ γνωρίστηκε μὲ τὸ Βασίλειο, ποὺ εἶχαν σχεδὸν τὴν ἴδια ἡλικία καὶ συνδέθηκαν μὲ ἀδελφικὴ φιλία καὶ ἐκτίμηση ποὺ ἔμεινε ζωντανὴ καὶ δυνατή σε ὅλη τους τὴ ζωή.

Ὁ Γρηγόριος συνέχισε τὶς σπουδές του στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης καὶ στὴν Ἀλεξάνδρεια. Σπούδασε καὶ στὴν Ἀθῆνα μαζὶ μὲ τὸ φίλο του Βασίλειο.

Μετὰ τὶς τόσο λαμπρὲς σπουδὲς τοῦ γύρισε στὴν Ναζιανζό. Τότε, καθὼς φαίνεται, δέχτηκε τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Κατόπιν μόνασε, ὅπως εἴδαμε, γιὰ ἕνα διάστημα στὸν Πόντο μαζὶ μὲ τὸ Βασίλειο.

Ἀργότερα ὁ Γρηγόριος ᾖρθε κοντὰ στὸ γέροντα πατέρα του καὶ τὸν βοηθοῦσε στὰ ποιμαντικά του ἔργα. Μὲ ἀπαίτηση ὅμως τῶν Χριστιανῶν καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει ὁ ἴδιος, καθὼς θεωροῦσε πολὺ μεγάλο τὸ ἀξίωμα τῆς ἱεροσύνης, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Ὕστερα ἀπὸ μερικὰ χρόνια, μπροστὰ στὴν ἐπιμονὴ τοῦ φίλου του καὶ ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας Βασιλείου, δέχτηκε καὶ χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο, ἐπίσκοπός της κωμόπολης τῶν Σασίμων.

Ἐκεῖνο ποὺ ἀνέδειξε τὸ Γρηγόριο μεγάλο δάσκαλο καὶ ποιμένα τῆς ἐκκλησίας ἦταν ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ πέρναγε δύσκολες μέρες, ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῶν Ἀρειανῶν.

 Στὴν Κωνσταντινούπολη, μόνο ἕνας μικρὸς ναὸς εἶχε ἀπομείνει στοὺς ὀρθοδόξους, ποὺ τὸν ὀνόμαζαν συμβολικὰ Ἁγία Ἀναστασία, ἐλπίζοντας πὼς ἐκεῖ θὰ ἀναστηθεῖ ξανὰ ἡ Ὀρθοδοξία.

Σ’ αὐτὸν τὸ ναὸ ὁ Γρηγόριος ἐκφώνησε τοὺς περίφημους πέντε λόγους γιὰ τὴ θεότητα τοῦ «Υἱοῦ καὶ Λόγου» τοῦ Θεοῦ, μὲ θαυμαστὰ ἀποτελέσματα.

Γὶ αὐτὴ τὴ σοφία καὶ εὐλάβεια στὰ θεία, δίκαια ἡ ἐκκλησία μας τὸν ὀνόμασε «Θεολόγο», πρῶτον αὐτὸν ὕστερα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Εὐαγγελιστή.

Σὲ λίγο στέφτηκε αὐτοκράτορας ὁ Μέγας Θεοδόσιος καθιερώνοντας μὲ διάταγμα τὴν Ὀρθοδοξία.

Τότε ἀναδείχτηκε ὁ Γρηγόριος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως καὶ Πρόεδρος τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀπὸ αὐτὴ τὴ θέση, τὸ 381, μαζὶ μὲ ἄλλους ἄρχοντες τῆς Ἐκκλησίας στερέωσαν τὴν Πίστη καὶ τὴν Ὀρθοδοξία συμπληρώνοντας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ποὺ ἄρχισε ἡ Ἀ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος.

Γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει ὅμως τὴν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας, μὲ μιὰ ἡρωικὴ πράξη, παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο καὶ τὴν προεδρία τῆς Συνόδου καὶ ἐπέστρεψε στὸν τόπο του  ὅπου πέρασε τὴν ὑπόλοιπη ζωή του μὲ προσευχή, διάβασμα καὶ συγγραφὴ βιβλίων. Κοιμήθηκε τὸ 390 μ.Χ.

Ὁ Γρηγόριος διακρίθηκε γιὰ τὸν ἁγνό του χαρακτῆρα καὶ τὶς πολλὲς ἀρετὲς καθὼς καὶ γιὰ τὸ τεράστιο συγγραφικό του ἔργο, ποὺ περιλαμβάνει λόγους, ἐπιστολὲς καὶ ποιήματα. Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν κατέταξε ἀνάμεσα στοὺς Ἁγίους της καὶ τὸν τιμᾶ ξεχωριστὰ στὶς 25 Ἰανουαρίου καθὼς καὶ στὶς 30 τοῦ ἴδιου μῆνα, γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν.

 Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ἔδειξαν μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοὺς ὄτι  ἡ πίστη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ συνάνθρωπο συμβαδίζουν. Οἱ ἴδιοι εἶναι ὁδηγοὶ πρὸς τὴν ἀληθινὴ γνώση καὶ μόρφωση, ἀγαθὰ πρότυπα κάθε νέου ἀνθρώπου.

πολυτκιον  
Ἦχος α’.
Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς Τρισηλίου θεότητος, τούς τήν οἰκουμένην ἀκτῖσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας, τούς μελιῤῥύτους ποταμούς τῆς σοφίας, τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας, Βασίλειον τόν μέγαν, καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον, σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννη, τῷ τήν γλῶτταν χρυσοῤῥήμονι, πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν· αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι,ὑπέρ ὑμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν.


Κοντκιον
Ἦχος β’. Τούς ἀσφαλεῖς.
Τούς Ἱερούς καί θεοφθόγγους Κήρυκας, τήν κορυφήν τῶν Διδασκάλων Κύριε, προσελάβου εἰς ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν σου καί ἀνάπαυσιν· τούς πόνους γάρ ἐκείνων καί τόν κάματον, ἐδέξω ὑπέρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν, ὁ μόνος δοξάζων τούς Ἁγίους σου.

footer
  • Τρίτη
    18 Ιουνίου

    Λεοντίου, Υπατίου, Θεοδούλου, Αιθερίου μαρτύρων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ