ploigisi h3

bottom neo

 

 

                                τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

  ypapantiΔέν φορεῖ μόνο σάρκα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλά καί περιτέμνεται σύμφωνα μέ τόν Μωσαϊκό νόμο, γιά νά μήν ἔχη πρόφασι ἡ ἀπιστία τῶν Ἰουδαίων. Γιατί ἔρχεται πρός τόν νόμο γιά χάρι τοῦ ἴδιου τοῦ νόμου, γιά νά ἐλευθερώση τούς μαθητές του μέσω τῆς πίστεως πού βασιζόταν στόν νόμο. Καί παίρνει σάρκα καί περιτέμνεται κι αὐτός μαζί μέ τούς Ἰουδαίους. Πῆρε τό ἴδιο μέ αὐτούς σῶμα, πῆρε καί τήν ἴδια περιτομή. Ἔκανε ἀναντίρρητη τήν συγγένειά Του μέ αὐτούς, ὥστε νά μή τόν ἀρνηθοῦν, Αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ Χριστός πού ἔρχεται ἀπό τήν γενιά τοῦ Δαυίδ, καί πού αὐτοί προσδοκοῦσαν. Ἔδειξε τό γνώρισμα τῆς συγγενείας Του μέ αὐτούς. Γιατί, ἄν ἀκόμη καί μετά τήν περιτομή Του ἔλεγαν «δέν ξέρουμε ἀπό ποῦ εἶναι», ἐάν δέν εἶχε περιτμηθῆ κατά σάρκα, ἡ ἄρνησίς τους θά εἶχε κάποια εὔλογη πρόφασι.

    «Ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ὀκτώ ἡμέρες»: Γιατί ὁ νόμος ὁρίζει τήν ὀγδόη ἡμέρα νά γίνεται ἡ περιτομή, καί ὅταν φθάση ἡ ὀγδόη, ἔρχεται μέσα ὁ γιατρός καί πιάνει τό μαχαιράκι καί κάνει τά τῆς τέχνης του. Δέν ἰσχύει δέ τότε ἡ ἀργία τοῦ Σαββάτου λόγω τῆς περιτομῆς.

     Ἄς ρωτήσουμε λοιπόν τούς Ἰουδαίους: Ἀνάπαυσις τό Σάββατο· τέλεια ἀργία αὐτή τήν ἡμέρα... Γιά ποιά λοιπόν αἰτία ἡ ὀγδόη ἐκτοπίζει τήν ἑβδόμη; Γιατί ἡ ὀγδόη γίνεται ἀνώτερη ἀπό τήν ἑβδόμη; Ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι δέν γνωρίζουν τά τῶν Ἰουδαίων. Ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τόν Χριστό γνωρίζει καί τίς Ἰουδαϊκές διδασκαλίες. Περιτέμνεται λοιπόν τό παιδί τήν ὀγδόη ἡμέρα, ἐπειδή κατά τήν ὀγδόη ἡ Ἀνάστασις, δηλαδή ἡ Κυριακή, ἔμελλε νά ἀποβῆ ἡ περιτομή ὅλου του κόσμου. Γιατί ἄλλωστε δέν διέταξε ὁ Μωυσῆς νά γίνεται ἡ περιτομή τήν ἕκτη ἡμέρα; Γιατί ὄχι τήν ἐννάτη ἤ τήν δεκάτη; Εἶναι λοιπόν προφανής ἡ σημασία τῆς ὀγδόης ἡμέρας, κατά τήν ὁποία γίνεται ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου. Ὅποιος λοιπόν δέν πιστεύει στήν Ἀνάστασι εἶναι ἀπερίτμητος στήν καρδιά, ἀφοῦ μέ τήν ἀπιστία του ἀποξενώνεται ἀπό τόν Θεό. Ἐνῶ ἡ περιτομή τῆς πίστεως εἶναι ἀληθινή γνῶσις καί αἴσθησις. Γι' αὐτό, ἀγαπητέ μου, ἡ περιτομή δίδεται θεωρητικά στούς πιστούς ὑπό τήν ἔννοια τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Τό δέ Ἅγιο Βάπτισμα εἶναι τύπος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Νά περάσης λοιπόν ἀπό τήν σάρκα στό πνεῦμα καί ἀπό τά σωματικά στό μεγαλεῖο του πνεύματος καί θά βρῆς ἐκεῖ μέν περιτομή σαρκική, ἐδῶ δέ περιτομή πνευματική καί κάθαρσι ἀπό τίς ἁμαρτίες. Ὀγδόη ἡμέρα εἶναι ἡ περιτομή· ἡ δέ ὀγδόη ἡμέρα εἶναι καί ἡ ἀνάστασις· τῆς δέ ἀναστάσεως τύπος εἶναι τό βάπτισμα. Δέστε πῶς ἀπό τά μικρά προοδεύουμε στά μεγαλύτερα, ἀπό τά σωματικά στά πνευματικώτερα. Νά ἔλθουν λοιπόν οἱ Ἰουδαῖοι κι αὐτοί καί νά προοδεύσουν. Γιατί πρέπει νά προοδεύσουν ἀπό τά σαρκικά καί νά μήν ἀρκεστοῦν σ' αὐτά.

Λοιπόν ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος δέν ἦλθε νά καταλύση τόν νόμο, ἀλλά νά τόν ἐκπληρώση, περιετμήθη κι αὐτός μαζί μέ τούς Ἰουδαίους. Λέγει λοιπόν ὁ Εὐαγγελιστής: «Συμπληρώθηκαν ὀκτώ ἡμέρες γιά τήν περιτομή του καί τοῦ δόθηκε τό ὄνομα Ἰησοῦς, ὅπως ὠνομάστηκε ἀπό τόν ἄγγελο προτοῦ νά συλληφθῆ στήν κοιλιά τῆς μητέρας του». Ἐμεῖς δηλαδή παίρνουμε τό ὄνομα μετά τήν γέννησί μας, ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς παίρνει τό ὄνομά του προτοῦ νά γεννηθῆ. Γιατί ὑπῆρχε καί προτοῦ νά συλληφθῆ. Ὠνομάστηκε δέ Ἰησοῦς, ἐπειδή τό ἔργο τοῦ ἦταν ἔργο Σωτῆρος.

   «Καί ὅταν συμπληρώθηκαν, λέει, οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ τους σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Μωυσέως». Τίνος καθαρισμοῦ; Τῆς Μαρίας καί τοῦ Ἰωσήφ. Διέταζε δηλαδή ὁ νόμος, ἡ γυναίκα πού μόλις εἶχε γεννήσει νά καθαρίζεται καί νά φυλάγη τίς ἡμέρες καί νά μήν βγαίνη ἔξω.

«Ὅταν λοιπόν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Μωυσέως» — καίτοι δέν ὑφίστατο τέτοια ἀνάγκη γιά τήν Παρθένο, ἀλλ' ὅμως ἐκπληρωνόταν ἔτσι ὁ νόμος —  «τόν ἀνέβασαν στά Ἱεροσόλυμα, γιά νά τόν προσφέρουν στόν Κύριο, ὅπως ἔχει γραφεῖ στόν νόμο τοῦ Κυρίου». Ὅπου ὁ λόγος εἶναι γιά σωματικό καθαρισμό, λέει «σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Μωυσέως»· ὅπου γιά προσφορά τοῦ Ἁγίου, «ὅπως ἔχει γραφτεῖ, λέει, στόν νόμο τοῦ Κυρίου». Ὄχι ὅτι ὁ νόμος τοῦ Μωυσέως δέν ἦταν νόμος τοῦ Κυρίου· διότι, ὅσα λέει ἕνας προφήτης κινούμενος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν τά λέει μόνος, ἀλλά ὁ Κύριος τοῦ τά ὑπαγορεύει. Ἐπειδή ὅμως καί ὁ καθαρισμός εἶχε χαρακτήρα σωματικό, γι’ αὐτό λέει «νόμο τοῦ Μωυσέως». Ὅταν ὅμως προσφερόταν τό πρωτότοκο, λέει «κατά τόν νόμο τοῦ Κυρίου» τιμώντας ἔτσι τό νεογέννητο.

   «Ὅπως εἶναι γραμμένο στόν νόμο τοῦ Κυρίου: κάθε ἀρσενικό πού διανοίγει μήτρα νά ὀνομασθῆ ἅγιο καί ἀφιερωμένο στόν Κύριο». Αὐτή λοιπόν ἡ φράσις καί ἡ διάταξις ὁλόκληρη καί ἡ ἀφορμή τῆς διατάξεως βάλθηκε γι' αὐτόν πού ἐπρόκειτο νά διανοίξη μήτρα. Γιατί ὅλα τά πρωτότοκα τῶν ζώων καί τῶν ἀνθρώπων οὐδέποτε διήνοιξαν μήτρα, ἀλλά ἦταν ἁπλῶς καί μόνο πρωτότοκα. Ἐκεῖνος ὅμως πού γεννήθηκε ἀπό μητέρα παρθένο, αὐτός μόνο διήνοιξε μήτρα. Κᾶνε μου λοιπόν τήν χάρι καί πρόσεξε ὅτι ἡ διατύπωσις ὅλου αὐτοῦ τοῦ νόμου ἔγινε γιά ἐκεῖνον μόνο πού ἐπρόκειτο νά γεννηθῆ ἀπό μητέρα παρθένο. Πῶς ὅμως νά τήν κατανοοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι; Γιατί σάν σαρκικοί πού εἶναι ἀπέχουν πολύ ἀπό τοῦ νά καταλάβουν τά νοήματα τῆς πνευματικῆς διδασκαλίας.

Ἔπειτα ἀνεβαίνουν «γιά νά προσφέρουν θυσία, σύμφωνα μέ αὐτό πού λέει ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, ἕνα ζευγάρι ἀπό τρυγόνια ἤ δύο νεοσσούς ἀπό περιστέρια». Ἔγιναν δέ καί αὐτά τυπικά, κατά τόν νόμο, ὥστε νά μήν ὑπάρχη καμμιά ἔλλειψις στήν πιστή ἐκτέλεσι τοῦ νόμου. Αὐτά εἶναι συγκεκαλυμμένα νοήματα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Ἄς ἔλθουμε ὅμως στήν ἐξήγησι τοῦ Εὐαγγελίου.

«Καί νά, ὑπῆρχε ἕνας ἄνθρωπος στήν Ἱερουσαλήμ πού ὠνομαζόταν Συμεών. Καί ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἦταν δίκαιος καί εὐλαβής καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἦταν ἐπάνω του. Αὐτός εἶχε λάβει ἀποκάλυψι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅτι δέν θά τελείωνε τήν ζωή τοῦ προτοῦ δή τόν Χριστό τόν Κυρίου». Γέροντας ἦταν ὁ Συμεών καί περίμενε τήν ἐκπλήρωσι τῆς ὑποσχέσεως. Ἔμενε στόν ναό μέσα καί μονολογοῦσε: Ὅπου καί νά γεννηθῆ, ὁπωσδήποτε ἐδῶ θά παρουσιασθῆ.

«Αὐτός ἦλθε κατ' ἔμπνευσιν τοῦ Πνεύματος στόν ναό» ἐκείνη τήν ὥρα πού οἱ γονεῖς ἔφερναν ἐκεῖ τό παιδί. Διότι βέβαια πολλές φορές ἐρχόταν, ἀλλά μέ δική του πρόθεσι. Τότε ὅμως ὁδηγημένος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα στήν κατάλληλη στιγμή, ἔρχεται, γιά νά λάβη τήν ἐκπλήρωσι τῆς ὑποσχέσεως.

«Αὐτός δέχτηκε στήν ἀγκαλιά του τόν Ἰησοῦ καί εὐλόγησε τόν Θεό καί εἶπε: Σήμερα ἀφήνεις ἐλεύθερο τόν δοῦλο σου, Δέσποτα, νά πεθάνη κατά τόν λόγο σου μέ εἰρήνη». Ἀπό ποῦ τόν ἀφήνεις ἐλεύθερο; Ἀπό τόν στίβο τῆς ζωῆς. Γιατί εἶναι γεμάτα λύπη τά βιοτικά πράγματα. Ἡ ζωή εἶναι φυλακή. Ἐκεῖνος λοιπόν ἤθελε νά ἐλευθερωθῆ. Ἐάν ὅμως κάποιος τήν ἀναχώρησι ἀπό τήν ἐδῶ ζωή τήν θεωρῆ ζημία αὐτός δέν εἶναι ἀκόμη τέλειος στήν πίστι.

Ἐκεῖνος ὅμως ἔλεγε: «Σήμερα ἀφήνεις ἐλεύθερο τόν δοῦλο σου, Δέσποτα, νά πεθάνη κατά τόν λόγο σου μέ εἰρήνη». Διότι αὐτός πού πρόκειται νά κάμη εἰρήνη μέ τόν κόσμο ἔφθασε· ὁ εἰρηνοποιός ἔχει ἔλθει- ἐκεῖνος πού συνδέει τόν οὐρανό μέ τήν γῆ καί μετατρέπει τήν γῆ σέ οὐρανό μέ τήν εὐαγγελική διδασκαλία ἔχει καταφθάσει.

Ὁ Συμεών φωνάζει: «Σήμερα ἀφήνεις ἐλεύθερο τόν δοῦλο σου, Δέσποτα, νά πεθάνη κατά τόν λόγο σου μέ εἰρήνη, γιατί εἶδαν τά μάτια μου τήν σωτηρία σου», λέει. Τί εἶναι αὐτό ποῦ λέει; Προηγουμένως δηλαδή πίστευα μέ τήν διάνοιά μου καί γνώριζα μέ τόν λογισμό μου. Τώρα ὅμως εἶδαν καί τά μάτια μου. Καί ἐκεῖνο πού προσδοκοῦσα μέ τήν καρδιά μου, νά πού τό εἶδαν τά μάτια μου ἐκπληρωμένο. Καί ποιό εἶναι αὐτό; «Εἶδα, λέει, τήν σωτηρία σου». Ποιά σωτηρία; «Αὐτήν πού ἑτοίμασες ἐνώπιον ὅλων τῶν λαῶν». Ὄχι τοῦ λαοῦ τοῦ ἑνός οὔτε τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ μόνο, ἀλλά «ἐνώπιον ὅλων τῶν λαῶν». Γιατί αὐτός πού γεννήθηκε εἶναι διδάσκαλος ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

«Φῶς πού θά εἶναι ἀποκάλυψις γιά τούς ἐθνικούς καί δόξα γιά τόν λαό σου τόν Ἰσραήλ». Γιατί φῶς; Ἐπειδή ἀκριβῶς οἱ ἐθνικοί βρίσκονταν στό σκοτάδι. Ἐπειδή τά σκοτισμένα εἰδωλολατρικά ἔθνη φωτίζονταν.

«Φῶς πού θά εἶναι ἀποκάλυψις γιά τούς ἐθνικούς καί δόξα γιά τόν λαό σου τόν Ἰσραήλ». Ἐδῶ ἡ δόξα καί ἐκεῖ ἡ ἀποκάλυψις. Ἐκεῖ ἡ ἀρχή τῆς διδασκαλίας, ἐδῶ ἡ πρόοδος τῆς μαθήσεως.

«Δόξα γιά τόν λαό σου τόν Ἰσραήλ». Ἀλλά ἐδῶ σίγουρα θά ρωτήση κάποιος: Καί ποῦ εἶναι οἱ Ἰσραηλίτες; Ἔχεις τόν Πέτρο, ἔχεις τόν Παῦλο, ἔχεις τόν Ἰωάννη, ἔχεις τίς τρεῖς χιλιάδες, ἔχεις τίς πέντε χιλιάδες, ἔχεις τήν Ἐκκλησία τῆς Ἱερουσαλήμ, ἔχεις αὐτούς πού πίστεψαν ἀπό τίς τάξεις τῶν Ἰουδαίων. Γιατί μέσα στούς πιστούς βρισκόταν τό ἔθνος. «Ἐάν ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων δέν ἄφηνε γιά σπόρο μία μικρή μερίδα πιστοῦ λαοῦ ἀνάμεσά μας, θά εἴχαμε γίνει σάν τά Σόδομα καί θά εἴχαμε ὅμοια τύχη μέ τά Γόμορρα». Διότι λέει ἐπίσης ὁ Θεός: «Κράτησα γιά τόν ἑαυτό μου ἑπτά χιλιάδες ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι δέν γονάτισαν νά προσκυνήσουν τόν Βάαλ». Ἔτσι μέσα στόν λαό φυλαγόταν τό σπέρμα τῆς πίστεως καί δέν χάθηκε ὁ λαός — μή γένοιτο — οὔτε ἐξαχρειώθηκαν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι. Ἀφοῦ καί τώρα, σ' αὐτή τήν μακάρια κατάστασι καί κλῆσι τῶν Χριστιανῶν πολλοί εἶναι οἱ καλεσμένοι, λίγοι ὅμως οἱ ἐκλεκτοί. Ὁ Χριστός δηλαδή κάλεσε ὅλη τήν οἰκουμένη καί ἑτοίμασε τό ἅγιο τραπέζι τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλά ὅταν ἔλθη στή Δευτέρα Παρουσία, μπαίνει μέσα καί κάνει ξεδιάλεγμα καί ἐξετάζει μέ προσοχή τούς συνδαιτυμόνες. Κι ἄν βρή κανένα νά μή ἔχη ἔνδυμα κατάλληλο γιά γάμο τοῦ λέει: «Φίλε, πῶς μπῆκες ἐδῶ μέσα χωρίς γαμήλιο ἔνδυμα;» Καί θά τόν βγάλη ἔξω καθώς ἀκούσαμε στά Εὐαγγέλια. Ὥστε, ὅπως καί ἐκεῖ ἔγινε ἐκλογή, ἔτσι καί ἐδῶ θά γίνη ἐκλογή. Μήπως δηλαδή, ἐπειδή ἔχουμε κληθῆ, πρέπει στό ἑξῆς νά ἀλαζονευώμαστε, σάν νά ἔχουμε, ἀλήθεια, ἐξασφαλίσει τήν τελειότητα; Λοιπόν, ἡ πτῶσις ἐκείνων ἄς γίνη δική μας ἀσφάλεια. Ἔτσι, ἀγαπητέ, οὔτε ὁ λαός χάθηκε ὁλόκληρος, οὔτε ὅλος ἐξαχρειώθηκε, οὔτε ὅλος ἀπίστησε, οὔτε ὅλος κατεδίωξε τούς Ἀποστόλους, ἀλλά μέ τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων πίστευσαν ἀμέσως τρεῖς χιλιάδες, χωρίς τίς γυναῖκες καί τά παιδιά. Καί ἔγινε στήν Ἱερουσαλήμ Ἐκκλησία ἀναρίθμητη, ἐνῶ ἀκόμη δέν εἶχε καταστραφῆ ὁ Ναός, ἐνῶ ἀκόμη δέν εἶχαν ἐκδιωχθῆ oι Ἰουδαῖοι, ἐνῶ ἀκόμη δέν εἶχε γκρεμισθῆ ἡ Ἱερουσαλήμ. Οἰκοδομήθηκε Ἐκκλησία καί τά λόγια του Ἰωάννη ἔγιναν ξεκάθαρη ἀλήθεια: «Ἐκεῖνος πρέπει νά μεγαλώνη, ἐγώ δέ νά μικραίνω».

Ὁ Συμεών λοιπόν πού εἶναι προφήτης λέγει: «Δόξα γιά τόν λαό σου τόν Ἰσραήλ». Γιατί ἦταν δόξα γι' αὐτούς πού προσδοκοῦσαν ἡ συνάντησις ἐκείνου τόν ὁποῖο προσδοκοῦσαν.

Καί ἀναλογίζονταν ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Μαρία αὐτά πού ἄκουγαν: Ὁ ἄγγελος ἔφερε τήν εὐχάριστη εἴδησι, οἱ μάγοι τόν ἐγνώρισαν, οἱ ποιμένες τόν ἔμαθαν, οἱ στρατιές τῶν ἀγγέλων χόρευαν, τό ἀστέρι ἀπό πάνω τόν ἀνήγγειλε, ὁ Συμεών προφητεύει, ἡ Ἄννα ἡ κόρη τοῦ Φανουήλ προφητεύει, ἡ γῆ ἀγαλλόταν, ὁ οὐρανός μίλησε μέ τό ἀστέρι, οἱ μάγοι ἀρνήθηκαν τόν τύραννο, οἱ ποιμένες προσκύνησαν τόν ἀρχιποιμένα, ὅλα τόν ἐγνώρισαν, ἡ μητέρα ἤξερε, ὁ Ἰωσήφ πληροφορήθηκε, ἔτρεμαν γιά ὅσα ἔγιναν, ὅμως κατάλαβαν τήν ἔκβασι τῶν γεγονότων.

«Καί ὁ Συμεών τούς εὐλόγησε καί εἶπε στήν Μαριάμ τήν μητέρα του: Αὐτός πρόκειται νά γίνη πτῶσις καί ἔγερσις γιά πολλούς μέσα στόν Ἰσραήλ καί σημεῖο ἀντιλεγόμενο». Πτῶσις γιά ποιούς; Σαφῶς γι' αὐτούς πού ἀπιστοῦν, αὐτούς πού ἀντιλέγουν, αὐτούς πού τόν σταυρώνουν. Καί ἔγερσις γιά ποιούς; Αὐτούς πού τόν ἀναγνωρίζουν καί τόν ὁμολογοῦν μέ εὐγνωμοσύνη.

«Καί σημεῖο ἀντιλεγόμενο». Ποιό σημεῖο ἀντιλεγόμενο; Τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, πού ἡ Ἐκκλησία τό θεωρεῖ σωτηρία τοῦ κόσμου, πού οἱ Ἰουδαῖοι τό ἐχθρεύονται καί πού πολλές φορές καί ὁ οὐρανός τό διεκήρυξε. Ἀμφισβητεῖται τό σημεῖο, γιά νά νικήση ἡ ἀλήθεια. Γιατί χωρίς ἀντίλογο δέν μπορεῖ νά γίνη ὁλοκληρωμένη νίκη. Ἔπρεπε λοιπόν νά ἐμφανισθῆ ἡ ἀντιλογία, γιά νά ἐκδώση τήν ἀπόφασί του ὁ δικαστής, ἀφοῦ μακροθυμήση μέχρι τό τέλος τῶν αἰώνων. Γι' αὐτό λέει «καί σημεῖο ἀντιλεγόμενο». Ἀντιλέγουν δέ ἐκεῖνοι πού ἀπιστοῦν.

Καί σύ, λέει, θεωρεῖσαι μητέρα. Ἄραγε λοιπόν ἐσύ θά μείνης ἐκτός πειρασμοῦ, ἐπειδή συμφώνησες νά γίνης μητέρα, ἐπειδή τόν ἐγέννησες, ἐπειδή ἔκρινες καλό νά τοῦ δανείσης τήν μήτρα σου; (Διότι ἡ κοιλιά σου ἔγινε δοχεῖο τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ἄραγε λοιπόν θά μείνης ἐκτός πειρασμοῦ, ἐπειδή ἔγινες Θεοτόκος, ἐπειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, ἐπειδή καταστάθηκες Μητέρα τοῦ Δημιουργοῦ σου; Ἄραγε ἐσύ θά μείνης ἐκτός πειρασμοῦ; Οὔτε κι ἐσύ θά μείνης ἐκτός πειρασμοῦ, ἀλλά «κι ἐσένα τήν ἴδια μία ρομφαία θά σού διαπεράση τήν ψυχή». Γιατί, Κύριέ μου; Σέ τί ἁμάρτησα; Σέ τίποτε δέν ἁμάρτησες βέβαια. Ὅταν ὅμως Τόν δής κρεμασμένο στόν Σταυρό, ὅταν Τόν δής νά ὑποφέρη γιά ὅλο τόν κόσμο, ὅταν δής στόν Σταυρό τά χέρια Του τρυπημένα καί καρφωμένα στό ξύλο, τότε θά ἀρχίσης νά ἀμφιβάλλης καί νά λές: Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖο μου μίλησε ὁ ἄγγελος; Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος στόν ὁποῖο ἔγινε τό θαῦμα τῆς συλλήψεως; Παρθένος ἤμουν καί γέννησα καί ἔμεινα πάλι παρθένος. Γιατί λοιπόν αὐτός σταυρώνεται;

«Κι ἐσένα τήν ἴδια μία ρομφαία θά σοῦ διαπεράση τήν ψυχή». Ὥστε, σύμφωνα μέ τήν προφητεία τοῦ δικαίου Συμεών, κανένας δέν ἔμεινε ἐκτός πειρασμοῦ. Ὁ Πέτρος, ὁ κορυφαῖος ἀπό τούς μαθητές, τόν ἀρνήθηκε τρεῖς φορές. Οἱ ἄλλοι μαθητές τόν ἐγκατέλειψαν καί ἔφυγαν. Οὔτε εἶχε ἄλλωστε ὁ τσομπάνος ἀνάγκη ἀπό τά πρόβατα γιά νά τόν προστατεύσουν, ἐνόσω αὐτός ἐδίωχνε τούς λύκους, οὔτε ὁ ἀγωνιστής εἶχε ἀνάγκη ἀπό βοηθούς, ἀλλά ὅλοι τους ἔφυγαν. Καί ὁ Χριστός ἔμεινε μόνος κρεμασμένος στόν Σταυρό σάν κριάρι ἕτοιμο γιά θυσία. Λοιπόν καί αὐτῆς τήν ψυχή τήν διεπέρασε ἡ ρομφαία: ὁ πειρασμός δηλαδή καί ἡ ἀμφιβολία.

«Κι ἐσένα τήν ἴδια μία ρομφαία θά σοῦ διαπεράση τήν ψυχή, ὥστε νά ἀποκαλυφθοῦν ἀπό πολλές καρδιές οἱ λογισμοί». Πάσχει λοιπόν ὁ Ἰησοῦς, γιά νά ἐλέγξη τήν ἀπιστία καί γιά νά γεμίση ἀπό εὐγνωμοσύνη τίς καρδιές αὐτῶν πού Τόν πιστεύουν. Ἀντιλέγεται τό σημεῖο, γιά νά ἐλεγχθοῦν αὐτοί πού ἀντιλέγουν ἀπό κακία. Γιατί, ἄν ἡ ἀλήθεια ἦταν ἀπό κάθε ἄποψι ἀναντίρρητη γιά τούς ἀνθρώπους, τότε ἡ εὐσέβεια θά ἔμενε ἀδοκίμαστη. Ὅμως μέ τό νά γίνεται παραχώρησις στήν ἀντιλογία, δοκιμάζεται ἡ ἐλεύθερη ἐκλογή τῆς ἀλήθειας. Ἀντιλέγεται τό σημεῖο. Γιατί πῶς ἀλλιῶς θά δοκιμάζονταν οἱ μάρτυρες στούς διωγμούς; Πῶς θά ἀγωνίζονταν καί θά ἀναδεικνύονταν νικητές μέ τήν καρτερία τους; Δές πόσο ὠφέλησε ἡ ἀντιλογία, ἀφοῦ ἐφτίαξε ὄχι πιστούς ἁπλῶς, ὅπως θάλεγε κανείς, ἀλλά καί μάρτυρες πού ἔφθασαν μέχρι τά βασανιστήρια καί τόν θάνατο καί παρουσίασαν μία ἀπόδειξι τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ μέ τήν καρτερία τους.

Ὅταν λοιπόν ὁ Συμεών λέει «οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον», ἐννοεῖται ὅτι οὔτε τήν πτῶσι τήν προξενεῖ αὐτός, οὔτε τήν ἀνάστασι τήν προσφέρει μέ τήν βία, ἀλλά «κεῖται εἰς πτῶσιν» αὐτῶν πού σκοντάφτουν στόν λίθο τοῦ προσκόμματος καί «εἰς ἀνάστασιν» ἐκείνων πού πιστεύουν μέ τήν ἀγαθή τους προαίρεσι. Διότι λέει «κεῖται». Σάν νά ἔλεγε κανείς: Τό φῶς ἀνατέλλει γιά νά βλέπουν οἱ ὑγιεῖς, ἐνῶ αὐτοί πού τούς πονοῦν τά μάτια νά ἀπομακρυνθοῦν ἀκόμη περισσότερο ἀπό τήν λάμψι τοῦ φωτός. Γιατί πῶς ἀλλιῶς θά ἦταν δυνατόν οἱ πρῶτοι νά πέσουν καί νά εἶναι ἀξιοκατάκριτοι, ἐνῶ οἱ δεύτεροι νά σηκωθοῦν μέ χρηστές ἐλπίδες ποῦ προέρχονται ἀπό τήν καλή τους προαίρεσι, ἄν δέν ὑπῆρχε τό «ἀντιλεγόμενο σημεῖο»; Γιατί λέει ὁ Συμεών «καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον»; Γιά νά μή προξενήση ἡ ἀντιλογία ἀπορία στούς πιστούς. Τό νά ἀμφισβητεῖται δέ καί ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, εἶναι φανερό ὅτι αὐτό γίνεται, ἐπειδή τό ἐπιτρέπει ὁ Θεός. Κανένας δηλαδή δέν μπορεῖ νά προβάλη καμμιά ἀντίρρησι, ἄν δέν τό ἐπιτρέψη αὐτό ὁ Θεός. Εἶναι ὄντως ἀναγκαία ἡ παραχώρησι αὐτή ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, γιά νά φανερωθοῦν οἱ ἄξιοι.

Θά ἔλθη ὅμως ἐποχή πού δέν θά ὑπάρχη πιά καμμιά ἀντίρρησις. Ὅταν δηλαδή τό σημεῖο τοῦ Σταύρου θά λάμψη σάν προάγγελος τοῦ Κυρίου ἀπό τόν οὐρανό, «τότε θά κλίνη κάθε γόνυ στά ἐπουράνια καί στά ἐπίγεια καί στά καταχθόνια καί κάθε γλώσσα θά ὁμολογήση ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Κύριος πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ Πατρός». Ὅσο δηλαδή τό σημεῖο αὐτό φαίνεται μόνο του καί εἶναι ἁπλό σημεῖο καί δέν φαίνεται πουθενά ὁ σημαινόμενος, τό σημεῖο θά ἀντιλέγεται. Ὅταν ὅμως ὁ ἴδιος ὁ σημαινόμενος ἀποκαλύψη τόν ἑαυτό τοῦ κατά τήν Δευτέρα Παρουσία, τότε πιά κανείς δέν θά τολμᾶ νά ἀντιλογήση στό σημεῖο, γιατί ὁ σημαινόμενος θά ἔχη καταφθάσει μέ ὁλοφάνερη τήν θεότητά του ἐναντίον ἐκείνων πού Τόν ἀρνοῦνται. Τότε ἐκεῖνοι πού προηγουμένως εἶχαν δεχθῆ τό σημεῖο θά δοξασθοῦν ἀπό αὐτόν πού ἐκεῖνο ὑποδήλωνε, ἐνῶ ἐκεῖνοι πού ἀμφισβήτησαν τό σημεῖο θά καταδικασθοῦν ἀπό τόν ὑποδηλωθέντα. Καί αὐτό θά εἶναι τότε τό τέλος τῆς ἀντιλογίας, τό τέλος τῆς πλάνης, τό τέλος τῆς ἀμφιβολίας, τό τέλος τῆς ἀπιστίας, ἡ ἀρχή δέ τῶν βραβείων καί τῶν στεφάνων. Αὐτά μακάρι ὅλοι μας νά τά ἐπιτύχουμε μέ τήν χάρι τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καί τό κράτος στούς ἀτελεύτητους αἰῶνες. Ἀμήν.

footer
  • Σάββατο
    20 Ιουλίου

    Ηλιού Θεσβίτου του προφήτου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ