ploigisi h3

bottom neo

 

hta νανθρώπιση το Θεο – Λόγου, γι τ σωτηρία τοῦ νθρωπίνου γένους, δν πρξε προνόμιο προσδοκίας μονάχα τοῦ ουδαϊκο λαο, λλά, πως θ δομε στ συνέχεια, προσμον το Λυτρωτὴ ταν πανανθρώπινη. Ὁ διος Πατριάρχης ακβ π τν πιθανάτια κλίνη δη εχε προφητεύσει πς Μεσσίας θ εναι «προσδοκία θνν» (Γεν. μθ΄ 10)

πτώση τοῦ νθρώπου (Γεν. γ΄ κεφ.) καὶ ἡ δυναμία του γι ατο-λύτρωση π τ κακό, τν μαρτία κα τ φθορά, δημιούργησε τν ναγκαιότητα τς νανθρωπήσεως το Θεο Λόγου (ωάν. α΄ 14). μέσως μετ τν πτώση Θες δωσε τ μεγάλη πόσχεση, πς τ «Σπέρμα τς Γυναικός» (Γεν. γ΄ 15), σ χρόνους μακρινούς, θ σώσει τὸ νθρώπινο γένος. Ατ τν πόσχεση ὁ νθρωπος δν τ λησμόνησε ποτέ. θεσε, πίσης, σ λειτουργία τ μεγάλο σχέδιο τς σωτηρίας, τὸ ποο προέβλεπε κατ’  ρχν τν προετοιμασία το κόσμου ν δεχτε τ μήνυμα τς ν Χριστῷ πολυτρώσεως. Κάλεσε γι τν σκοπ ατὸ ς διάκονο το θείου σχεδίου τν λασραήλ, π τν ποο θ προερχόταν κατ σάρκα Μεσσίας κα στν ποο ποκαλύφθηκε μέσ τν γίων προσώπων τς Παλαις Διαθήκης σωτήριος ρόλος του γιὰ λόκληρη τν νθρωπότητα. Θεία Πρόνοια κατόπιν διέσπειρε τος ουδαίους στὰ θνη, γι ν γίνουν οἱ γγελιαφόροι τς σωτηρίας σ ατά. «δο δέδωκά σε (λαέ), προφήτευσε ὁ σαΐας, ες φς θνν το εναι σε ες σωτηρίαν ως σχάτων τῆς γς» (σ. μθ΄ 6). «Μ τς συναγωγές τους, λοιπόν, τς Γραφές τους, τ θρησκεία τους κα τν μονοθεϊσμό τους, εχαν κάνει παντο γνωστ τν προσδοκία τους γι τν Μεσσία. Θες εχε τοιμάσει τν δρόμο τς διάδοσης το Εαγγελίου το Χριστο στὰ θνη» (H. Halley, Συνοπτικγκυκλ. τς Α.Γ., σελ. 548 κα Σ. γουρίδη: στορία τν χρόνων Κ.Δ., θήνα 1984, σελ. 387).

Ο λαο τν θνν, λοιπόν, διατήρησαν ς σχυρὴ νάμνηση τν πανάρχαια παγγελία το Θεο κα δέχτηκαν μ εχαρίστηση τν ναγγελία τν ουδαίων. Μία προσεκτικὴ ρευνα στς μυθολογίες, τος θρύλους κα τς παραδόσεις τους ποδεικνύει πώς, παρ’ λη τν κακοδαιμονία, τν συμφορ κα τν πνευματικ συσκότιση ποὺ πέφερε ἡ μαρτία, λοι περίμεναν τν μεγάλο γνωστο Λυτρωτ καὶ πλασαν διάφορους μύθους καὶ ντιλήψεις γι’ ατόν. «ν τοιαύτ καταστάσει διατελοσα νθρωπότης κα στενάζουσα π τ βάρος τς δίας νοχς, τονίζει συγγραφέας Θ. Σταυρόπουλος, μετ’ γωνίας νέμενεν Μεσσίαν λευθερωτήν, να παλλάξη ατν κ τν δεινν ες εχε βυθισθ. Περ το Μεσσίου τούτου μίλουν ο θρλοι τν αώνων, δ περ ατο προσδοκία διαφοροτρόπως κδηλοται παρ τος ρχαίοις λαος» (Θ. Σταυρόπουλου: Βίος τοησο Χριστο, θναι 1933, σελ. 29). πίσης, Θεολόγος Α. Φραγκόπουλος παρατηρε πς «προκαλε κατάπληξιν τ γεγονς τι ο χρησμο κα α παραδόσεις λων τν ρχαίων λαν τς γς στρέφονται γύρω πναν Λυτρωτν κα μὲ γωνίαν τν νέμενον. Α παραδόσεις λων τν λαν τονίζουν τι Λυτρωτς ατς θὰ λθη δι ν συντρίψη τν φοβερν φιν, ποφερεν ες τν γν λα τ κακ κα ν λυτρώση τν νθρωπον π τ δεσμ τς πρώτης παραβάσεως καὶ μαρτίας. Ατν τν Λυτρωτν τν ναμένουν π τν ουδαίαν» (Α. Φραγκόπουλου: Προσδοκία τν θνν, θναι 1971, σελ. 14 κα V. Messori, πόθεση ησος, θήνα 1978, σ. 106).

Α. Ο λαο τς νατολς

ρχίζοντας π τος λαος τς πω νατολς κα μελετώντας τς πανάρχαιες θρησκευτικές τους παραδόσεις διαπιστώνουμε τν προσμον κάποιου Λυτρωτή.

Οἱ ρχαοι Κινέζοι πίστευαν πς κάποτε στ γῆ πικρατοσε γαλήνη κα ετυχία, μως μεγάλος δράκος κατέλαβε τν ξουσία μὲ πάτη κα κατέλυσε τ συμμαχία τν νθρώπων καὶ φερε μύριες συμφορς στν νθρωπότητα. λλ Γις το Θεο Ορανο, Κιούν -  Τσαού, «ποιμένας καὶ ρχοντας», θρθει στ γ, θ σκοτώσει τν δράκο, θ συμφιλιώσει τ γ μ τν οραν κα θὰ γκαθιδρύσει τν ερήνη κα τν σφάλεια (βλ. G. Rawlinson, στορικα εκόνες ες τν Π.Δ., θναι. σελ. 6 καξ.).

Οἱ άπωνες πίστευαν πς φις ναντιώθηκε κατ το Δημιουργο καὶ φερε τ δυστυχία στ γ. Ο Jiso, μως, «φτωχς Θεός», ὁ ποος εναι προσωποποίηση τοῦ πείρου λέους το Anima Voudha, στ μέλλον θ περιφέρεται περιπλανώμενος στ γῆ ς φίλος τν φτωχν νθρώπων κα τν παιδιν (J.M. Columpia Univ. Press, N.Y. 1966, σελ. 83).

Στν πλούσια νδικ μυθολογία πάρχει ντονη προσδοκία Λυτρωτή. Στ πανάρχαια βεδδικ κείμενα ναφέρεται πς φις Κάλυ, ρχηγς τν δαιμόνων «βασιλις τν φεων», πως ποκαλεται, «παριστάνεται κατ τὸ μισυ π μορφν γυναικς καὶ φερεν τόσο μεγάλα κακ στν κόσμο, στε παιτεται νσάρκωσις το Βισνο, δι ν τ θεραπεύση» (Δ. Μαγκριώτη: Βίβλος π τ φς τς πιστήμης, θναι 1946, σελ. 62). Ὁ νας της νδουϊστικς τριάδος, λοιπόν, νσαρκώνεται διαδοχικ κα ατκφράζει τν πανάρχαια πίστη τονθρώπου γι τ σωτηρία π σαρκωμένο Θεό. «Σύμφωνα μ τ δόγμα «βατάρα», ναφέρει καθηγητς -  πίσκοπος Ἀ. Γιαννουλάτος, ταν κόσμος βρίσκεται σ φοβερ κρίση, προνοητής Θες Βισνοῦ, γι ν δώσει λύση στὸ διέξοδο, νσαρκώνεται μ μι νέα μορφ» (Α. Γιαννουλάτου: ψεις νδουϊσμο -  Βουδδισμοῦ, θήνα 1985, σελ. 39). κόμη «στ χρο τν νατολικν θρησκειν συναντμε τος «τελείους» κα « θεανθρώπους» στ πρόσωπο νς Bodhisatva, τονίζει καθηγητς Δ. Σταθόπουλος, ποος νσαρκώνει τν εσπλαχνία, τν ατοθυσία κα τλεος» (Δ. Σταθόπουλου: Homo Religiosus, θήνα 1961, σελ. 12), οποοι κατ κάποιον τρόπο εναι «τύποι» το Θεανθρώπου Χριστο.

Ο Βαβυλώνιοι καλύτερα πὸ λους τοὺς λλους λαος τς νατολς διέσωσαν τν παράδοση τς πτώσεως κα τς ποκαταστάσεως π κάποιο Θεο Λυτρωτή. Στν πανάρχαιο, γνωστ «Βαβυλωνιακ κύλινδρο» παρουσιάζεται νας νδρας κα μία γυνακα κάτω πνα δένδρο κα πίσω τους νας φις ρθιος. Πρόκειται γι τ γνωστ βιβλικ διήγηση τς πτώσεως (Γεν. Γ΄ κεφ.), ἡ ποία διασώθηκε σχεδν ατούσια στ βαβυλωνιακ μυθολογία. φις, προσωποποίηση το κακο, παρέσυρε τ πρτο ζευγάρι νπαναστατήσει κατ το θεο Ταμούζ, πιφέροντας τ δυστυχία στ γ (Βλ. W. Guiton, φων τν λίθων, Παρίσιοι 1939, σέλ. 26). μως, θὰ ρθει στ μέλλον κενος, «κυρίαρχος τοῦ κόσμου», ποος θὰ παναφέρει τν ρχέγονη ετυχία. κόμα «στς πεδιάδες τς Μεσοποταμίας, παρατηρεῖ ὁ ταλς μελετητς V. Messori, ἡ στρονομία καὶ ἡ στρολογία ναγγέλλουν τι νας Μεσσίας θὰ ρθει στν κόσμο κα προσδιορίζουν τι τὸ βασίλειό του θὰ ρχίσει τ 7 π.Χ., δηλαδ τ χρόνο, κατ τν ποο, πως πέδειξαν ο τελευταες ρευνες γεννήθηκε Χριστς» (V. Messori, πόθεση ησος, θήνα 1978, σελ. 106). ς σημειωθε πς στ διαμόρφωση ατς τς ξεκάθαρης ντίληψης παιξε σπουδαο ρόλο «βαβυλώνια αχμαλωσία» τν ουδαίων το 586 π.Χ.

Σύμφωνα μ τ θρησκεία τν ρχαίων Περσν, τν Ζωροαστρισμό, κα τς Παραδόσεις τους, τν γαθ Θεχούρα – Μάζδα μάχεται αώνια Θες το κακορειμάν, «ποος παρουσιάσθη στ Μεσχία κα Μεσχιανή, τος πρώτους νθρώπους, π μορφφεως κα τος πρε μ τ μέρος του» (Δ. Μαγκριώτη, π. νωτ. σελ. 61). μως, γις τοχούρα – Μάζδα, Μίθρας, νέλαβε γώνα κατ τορειμάν κα το κακο (βλ. Er. Sauer, Χαραυγ τς Λυτρώσεως το κόσμου, θναι 1977, σελ. 247). Μιθραϊσμς χει πολλὰ κοινὰ ξωτερικ σημεα μ τν Χριστιανισμό, τοποίου πρξε σοβαρς ντίπαλος τ πρωτοχριστιανικ χρόνια. « Μίθρας γεννήθηκε πναν βράχο στς 25 Δεκεμβρίου κα ποιμένες τοφεραν δρα. Μίθρας εναι κύριος κπρόσωπος το Θεολίου. Εναι μεσσίας μεσίτης μεταξ Θεολίου καὶ νθρωπότητος... π τν οραν βοηθάει τος παδούς του στν γώνα τους κατ τν δυνάμεων το κακο, στν πάλη γι τν λήθεια, τν καθαρότητα κα τ δικαιοσύνη... Εναι ργο το Μίθρα νδηγε τς ψυχς μετ θάνατο στ χώρα τν μακάρων... πίσης, προβλέπεται κα μία σχατολογικπάνοδος το Μίθρα στ γ, πόταν θναστήσει τος νθρώπους, γι ν χαρίσει στος καλος τν θανασία, ν τος κακος θ παραδώσει στν ρειμάν, γι ν τος φανίσει» (Σ. γουρίδη, π νωτ. σελ. 199-200 καουστίνου πολ. Α΄ 66,4, Τερτυλλ. De praes. Haeret. 40. De baptismo 5).

Οἱ ρχαοι μυστικοπαθες Φρύγες πίστευαν πς μεγάλη Θε – Μητέρα Κυβέλη, στερα π τν νωσή της μ τν Δία, γέννησε τν ττη. Τ πανέμορφο θεϊκ παιδ λατρευόταν ς εεργέτης κα λυτρωτς τς νθρωπότητας. Τ πάθη, θάνατος κανάσταση τοττη ταν ντικείμενο μύησης τν πιστν, ποία ξασφάλιζε σ ατος «αώνια μακαριότητα» (Η. Graillot, Le Culte de Cybele, Mere des Dieux a Rome et dans L’  Empire Romain, Paris 1912, σέλ. 599).

Ο Αγύπτιοι εδαν τν θεο Λυτρωτ στ πρόσωπο τορου, το γιο τς μεγάλης Θες – Μητέρας σιδας κα τοσιρι. Σύμφωνα μ τν αγυπτιακ μυθολογία Τυφν φις, πως ναφέρει Πλούταρχος (Περσιδος κασίριδος), γέμισε τ γ μ διάφορα κακά. Κατ’ λλους κακς Θες ταν Σήθ, ναντίον τοποίου τ θεϊκ παιδρος νέλαβε γνα, γι ν τν θανατώσει κα νπαναφέρει στν κόσμο τν θικ τάξη κα γαλήνη. Ο πιστο μετεχαν στμώνυμα μυστήρια γι «μία γγύηση γι μακάρια (μεταθανάτια) ζω» (Σ. γουρίδη, π νωτ. σελ. 197).

Β. Ολληνες

Οἱ ρχαοι λληνες εχαν κα ατο τς δικές τους παραδόσεις, ντιλήψεις κα προσδοκίες γι τν ρχομ Λυτρωτ το κόσμου. Στν λληνικ μυθολογία εναι διάφανη ατ προσδοκία. «Ορχαοι πρόγονοί μας, γράφει Δ. Μαγκριώτης, μιλον δι μίαν «χρυσν ποχήν». ζω τονθρώπου τότε το μοία μ τν θεν, δηλαδ χωρς μέριμνες, χωρς κόπους κα θλίψεις. Τ γρας το γνωστο. Τ σμα δν χανε τν δύναμίν του. ζωκυλοσε σν διαρκς ορτή. γ προσέφερεν φθονα τγαθά της φ’ αυτς. Ερήνη βασίλευεν μεταξ τν νθρώπων. θάνατος μοίαζε μλαφρν πνον (σιόδου ργα καμέραι 11, 109-119)» (Δ. Μαγκριώτη π νωτ. σελ. 58). τρομερς μως δράκος Πύθων πιθανώτερα δράκος το κήπου τν σπερίδων (Παραδείσου;) δίωξε τν νθρωπο πκε κα τν ρριξε σ μύρια δεινά. μηρος μιλε γι τ θετη, ποία εναι κακοποις δαίμων τονθρώπου. (λιάδα Ραψ. Τ 90). λληγορικνάμνηση τς πτώσεως τονθρωπίνου γένους καπόσχεση τς ποκαταστάσεώς του ποτελε κα μθος τς Πανδώρας κα το Προμηθέως (σιόδου Θεογονία, στ. 24-28). Τ λύτρωση τν περίμεναν π κάποιο μελλοντικ «θεάνθρωπο» Λυτρωτή, γι’ ατ καπλασαν τος μύθους γι τος μιθέους, οποοι πέβησαν πρότυπα ρετς κα θυσίας κα εεργέτησαν ποικιλότροπά τους νθρώπους.

θρησκευτικ πίστη πρς τν «θεάνθρωπο» μίθεο Διόνυσο ταν πι προσφιλς τ τελευταῖα χρόνια τῆς ρχαιότητας, ποία εχε παραμερίσει τ θρησκεία τν λυμπίων Θεν. Τ θεο ατ παιδί, γις το Δία κα τς θνητς Σεμέλης κατέστη μεγάλος προστάτης κα σωτρας τν νθρώπων γι τν πίγεια κα τ μεταθανάτια ζωή. Οπαδοί του πίστευαν πς σωτηρία τους πιτυγχάνονταν, ταν οἱ διοι νώνονταν μ τ θεό, τρώγοντας μ τερεα στς ργιαστικς τελετές του. Τερεο «το τ σμα το θεο, περ σθιον συμβολικς ο μεμυημένοι, το τ αμα ατο, περ πινον ν τ μυστικ τοτο συμποσίω. πίστευον τι δι τοτο θες κατήρχετο ν ατος καπλήρουν τὰς ψυχς δι τς θεότητος ατο... διδεν ες ατος τν θικν γαλήνη ν τ βί τούτω, μετ θάνατον δέ, τε κατήρχοντο παρ τ Ζαγραίν τπογεί ατο κράτει, τν εκολον δίοδον τν ψυχν ατν ες τ νέα σώματα, ν ος μελλον ν κατοικήσωσιν» (P. Dechame, Μυθολογία τς ρχαίας λλάδος, τόμ. Β΄, σελ. 537. Δς κα Sam. Schieffelin, Τ θεμέλια της στορίας, σελ. 202, Αγ. Νικολάου: Φιλοσοφικα μελέται περ Χριστιανισμο, τόμ. Α΄, θναι 1910, σελ. 333 καξς).

« ποίηση κα μυθολογία τν ρχαίων λλήνων, τονίζει Θ. Σταυρόπουλος, καίτοι σαφς, οχ ττον κφράζουσι τν πόθον τς νθρωπίνης ψυχς, να παλλαγκ το κακο. Ατς μέγιστος τν φιλοσόφων Σωκράτης, ς λλος σαΐας, προφητεύων στν λευσιν το Μεσσίου, λέγει: -καθεύδοντες διατελετε ν, ε μ τινλλον πέμψειεν Θεός, κηδόμενος μν-...» (Θ. Σταυροπούλου, π νωτ. σελ. 29). μεγάλος ποιητς Ασχύλος, πίσης, στργο το «Προμηθες Δεσμώτης», προφητεύει μ τ στόμα τς οῦς, γι τ δέσμιο τιτνα, ποος κπροσωπε τ ταλαίπωρο νθρώπινο γένος, πς «τοιούτου μόχθου τέρμα μ τι προσδόκα, πρν ν θεν τις διάδοχος τν σν πόνων φαν, θελήσας τ΄ ες ναύγητον μολεν δην, κνεφαῖα τ΄ μφ ταρτάρου βάθη» (στ. 1026).

Στ περίφημα, τέλος, ρμητικ κείμενα κα συγκεκριμένα στν πραγματεία «Περ παλιγγενεσίας» (Κεφ. ΧΙΙΙ) γίνεται λόγος γι τν τέλειο «νέο νθρωπο», ποος θ εναι προϊν συνουσίας το «ερο γάμου»  μεταξ θεο κανθρώπου (G. Van Morsel, The Mysteries of Hermes Trimegistos, Utrecht 1955 κα A. Festugiere, Corpus Hermeticum, Paris 1945-54).

Γ. Ο Ρωμαοι

Στος Ρωμαίους, πίσης, συναντμε ντονη τν πίστη γι τν ρχέγονη ετυχία τονθρωπίνου γένους, τν πτώση του κα τν πολύτρωση π κάποιο μελλοντικ Λυτρωτή, ποος θρθει π τν νατολή, γι νξουσιάσει λόκληρο τν κόσμο. Ορχαοι Ρωμαοι ποιητές, πως ὁ βίδιος (Μεταμορφώσεις Η΄), ναφέρονται σρχικ μακαριότητα τονθρωπίνου γένους, π τν ποία νθρωπος ξέπεσε. Τν ποχ ατ τν νομάζουν «Χρυσον αἰῶνα» σὲ ντίθεση μ τν «σιδηρον» πο τν διαδέχτηκε. ποιητς ράτιος ναφέρει πς «δόλια πάτη κα συνεπείᾳ νς πταίσματος προξενήθηκε μεγάλο κακ στος φιλεργατικος θνητος» (δ Γ΄).

Στ χρόνια του Χριστοπρχε στος Ρωμαίους μία συνήθιστη τάση ν περιμένουν κάποιο μεγάλο δανικὸ γέτη π τν ουδαία. «ς κ τούτου προλθεν στροφ δεκάδων χιλιάδων νθρώπων πρς θέαν τς νατολς, διότι ατὴ διδε τν πόσχεσιν πρς τος νθρώπους δι τν ποθητν πολύτρωσιν» (Ε. Saner, π νωτ. σελ. 250). Στς λαϊκς συνοικίες τς Ρωμαϊκς Ατοκρατορίας πικρατοσε πραγματικς ναβρασμός. κόμα κα ο εδωλολάτρες περίμεναν κάποιο σημαντικ γεγονός (Βλ. V. Messori, π νωτ. σελ. 106).

μεγάλος λατνος πικς ποιητς Βιργίλιος (1ος π.Χ. α.) κατέγραψε ατ τν προσδοκία στν 4η κλογ το περίφημου ργου το «Ανειάδα».

Ο πανάρχαιοι «Σιβυλλικο Χρησμοί», ποταν τόσο δημοφιλες στ ρωμαϊκ χρόνια, προέλεγαν πς σ κάποιους μακρινος χρόνους θρθει κάποιος μεγάλος Βασιλιάς, τν ποο φείλουν λοι νναγνωρίσουν, φ’ σον θελαν ν σωθον. Κικέρων, μάλιστα διερωτῶταν «ποον νθρωπον κα ποον χρόνον παινίσσεται προφητεία ατη;» (Περ Μαντείας Β΄, 54).

Ο δύο μεγάλοι Λατνοι στορικο Τάκιτος κα Σουητώνιος, γράφοντας στν ποχ το Χριστο, μς πληροφορον πς τν ποχ ατπικρατοσε ναταραχή, γιατί πλησίαζε μι νέα ποχή (Βλ. V. Messori, π. νωτ. σελ. 106). Τάκιτος στργο το «στορία» γραψε: «Ο περισσότεροι εχαν πειστεπ τρχαῖα κείμενα τν ερέων, τι κείνη περίπου τν ποχνατολ θναρριχῶταν στν ξουσία. π τν ουδαία θ προέρχονταν ο κυρίαρχοι τῆς γς» (Τάκ. στορία V, 13). Σουητώνιος στὸ ργο το «Ζω το Βεσπεσιανο» ναφέρει πς «σλη τν νατολ κέρδιζε δαφος παλαι κα σταθερ γνώμη, τι π τν ουδαία θ προέρχονταν ο κυρίαρχοί του κόσμου τν χρόνων κείνων» (Σουητ. Vita Vesp. 4).

νάλογες παραδόσεις κα προσδοκίες γι τν λευση λυτρωτὴ -λευθερωτή, συναντμε κα σλλους λαος τς ρχαιότητας λιγότερο πολιτισμένους, πως τος Σκανδιναβούς, Κέλτες καμερικανος τν προκολομβιανν χρόνων, οποοι, ς σημειωθε, πίστευαν πς ὁ πατος Θες Πουρο θὰ στελνε τν γιό του στ γ, γι ν σκοτώσει τ τρομερ φίδι ποὺ ταν ατία τς κακοδαιμονίας στν κόσμο. (Βλ. S. Scherrelin, σέλ. 62 καξς).

Ατὰ ν συντομίᾳ λεγαν ο μυθολογίες, ο θρλοι, ο χρησμο κα ο παραδόσεις τν ρχαίων λαν γι τν ναμενόμενο Λυτρωτ το κόσμου, οἱ ποες μεταδίδονταν π γενι σ γενι μέχρι τ γέννηση το Χριστο. «Τί σήμαινε τοτο;» παρατηρεῖ ὁ θ. Φραγκόπουλος. «τι πράγματι λοι ο λαο περίμεναν Σωτρα, τι Σωτρ ατς θτο, πως προεπεν ακώβ, «προσδοκία θνν» καχι μόνο τν σραηλιτν, τι παγκόσμιος χάρις κα παγκόσμιος χαρὰ κ τς Γεννήσεως το Σωτρος κείνου» (Α. Φραγκόπουλου, π. νωτ. σέλ. 14).

Γέννηση το Θεανθρώπου ποτελε τν κπλήρωση τν προσδοκιν λόκληρης τῆς νθρωπότητας κα τν νατολ μις νέας σχατολογικς ποχς, τς χάρης, τς σωτηρίας κα τοῦ γιασμο. Τ δύο μυστηριώδη γεγονότα τς πτώσεως κα τς ν Χριστπολυτρώσεως, ποτελον τς δύο φάσεις τς δραματικς στορίας τονθρωπίνου γένους. Τ μν πρτο συνέβη στ βάθη τν αώνων στς παρχς τς στορίας τονθρώπου, τ δ δεύτερο, τποο ποτελε κα τ λύση το δράματος, πραγματοποιήθηκε σρισμένη χρονική της στορία, ταν ρθε τ πλήρωμα το χρόνου (Γάλ. δ΄ 4).

footer
  • Κυριακή
    21 Ιουλίου

    Συμεών του σαλού και Ιωάννου των οσίων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ