ploigisi h3

bottom neo

 

                                             Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ

    maximos2 ἀγάπη εἶναι μία ἀγαθή διάθεση τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία τὴν κάνει νά μὴν προτιμᾶ κανένα ἀπὸ τὰ ὄντα περισσότερο ἀπὸ τή γνώση τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὅμως ἀδύνατο να φτάσει ν’ ἀποκτήσει σταθερὰ αὐτή τὴν ἀγάπη ὅποιος ἔχει κάποια ἐμπαθή κλίση σὲ κάτι ἀπὸ τὰ γήινα.

   Την ἀγάπη τὴν γεννᾶ ἡ ἀπάθεια, τὴν ἀπάθεια τὴν γεννᾶ ἡ ἐλπίδα στόν Θεό, τὴν ἐλπίδα, ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ μακροθυμία. Αὐτές τίς γεννᾶ ἡ καθολικὴ ἐγκράτεια, τὴν ἐγκράτεια, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ τὸν γεννᾶ ἡ πίστη.

   Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει στόν Κύριο, φοβᾶται τὴν κολάσῃ. Κι ἐκεῖνος πού φοβᾶται τὴν κολάση, ἐγκρατεύεται ἀπὸ τὰ πάθη. Ἐκεῖνος πού ἐγκρατεύεται ἀπὸ τὰ πάθη, ὑπομένει ὅσα θλίβουν. Ἐκεῖνος πού ὑπομένει ὅσα θλίβουν, θὰ ἀποκτήσει τὴν ἐλπίδα στόν Θεό. Ἡ ἐλπίδα στο Θεὸ ἀπομακρύνει τὸ νοῦ ἀπὸ κάθε ἐμπαθή κλίση πρὸς τὰ γήινα. Καὶ ὅταν χωριστεῖ ἀπὸ αὐτὴν ὁ νοῦς, θὰ ἀποκτήσει τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό.

    Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ τὸ Θεό, πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ κτίσματά Του προτιμᾶ τὴν γνώση Του κι ἀδιάλειπτα μὲ πόθο τὴν προσμένει.

    Ἄν ὅλα τὰ ὄντα ἔγιναν ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ γιά τὸ Θεό, καὶ ὁ Θεὸς εἶναι καλύτερος ἀπὸ τὰ δημιουργήματά Του, ἐκεῖνος πού ἐγκαταλείπει τὸ Θεὸ καὶ στρέφεται στά χειρότερα, φανερώνεται ὅτι προτιμᾶ περισσότερο τὰ δημιουργήματα ἀπὸ τὸ Θεό.

       Ἀφοῦ ἡ ψυχὴ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὸ σῶμα, καὶ ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ τὸν κόσμο ὁ Δημιουργὸς Θεός, ἐκεῖνος πού προτιμᾶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὴν ψυχὴ καὶ τὸν κόσμο ἀπὸ τὸ Θεό πού τὸν δημιούργησε, αὐτὸς δὲ διαφέρει διόλου ἀπὸ αὐτούς που λατρεύουν τὰ εἴδωλα.

     Ἐκεῖνος ποὺ χώρισε τὸ νοῦ του ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τή θεωρία, καὶ τὸν ἔχει δεμένο σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ αἰσθητά, αὐτὸς εἶναί πού προτιμᾶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὴν ψυχὴ καὶ τὰ κτίσματα ἀπὸ τὸ Θεό πού τὰ δημιούργησε.

   Ὅλες οἱ ἀρετὲς βοηθοῦν τὸ νοῦ γιά νά ἀποκτήσει τὸν θεῖο ἔρωτα, περισσότερο ὅμως ἀπ’ ὄλες ἡ καθαρή προσευχή. Γιατὶ μὲ αὐτὴν ὁ νοῦς παίρνει φτερὰ καὶ πετᾶ πρὸς τὸ Θεό, καὶ βγαίνει ἔξω ἀπὸ ὅλα τὰ ὄντα.

   Ὅποιος ἀγαπᾶ τὸ Θεό, δέν μπορεῖ νά μὴν ἀγαπήσει καὶ κάθε ἄνθρωπο σὰν τὸν ἑαυτὸ του, ἂν καὶ τὸν δυσαρεστοῦν τὰ πάθη ἐκείνων πού δέν ἔχουν ἄκομα καθαριστεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ χαίρεται μὲ ἀμέτρητη καὶ ἀνέκφραστη χαρὰ γιά τή διορθώσή τους.

    Ἀκάθαρτη εἶναι ἡ ψυχή πού εἶναι γεμάτη ἀπὸ κακοὺς λογισμούς, ἀπὸ ἐπιθυμία καὶ μῖσος.

    Ἐκεῖνος ποὺ βλέπει καὶ ἴχνος μόνο μίσους μέσα στήν καρδιά του, πρὸς ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο γιά ὁποιοδήποτε φταίξιμό του, εἶναι ἐντελῶς ξένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Γιατὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ δέν ἀνέχεται διόλου τὸ μῖσος κατὰ τοῦ ἀνθρώπου.

   «Ὅποιος μὲ ἀγαπᾶ – λέει ὁ Κύριος – θὰ τηρήσει τις ἐντολές Μου(Ἰω. 14,23). Καὶ ἡ δική Μου ἐντολὴ εἶναι να ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον(Ἰω. 15,12)». Ἄρα λοιπὸν ἐκεῖνος πού δέν ἀγαπᾶ τὸν πλησίον του, δέν τηρεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνος πού δέν τηρεῖ τὴν ἐντολή, οὔτε τὸν Κύριο μπορεῖ να ἀγαπήσει.

   Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού μπορεῖ να ἀγαπήσει κάθε ἄνθρωπο στόν ἴδιο βαθμό.

   Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού δέν προσηλώνεται σὲ κανένα πρᾶγμα φθαρτὸ ἢ πρόσκαιρο.

   Μακάριος ὁ νοῦς πού προσπέρασε ὅλα τὰ ὄντα καὶ ἀπολαμβάνει συνεχῶς τὴν θεία ὡραιότητα.

   Ἐκεῖνος ποὺ φροντίζει γιά τή σάρκα, πώς νά ἰκανοποιεῖ τίς ἐπιθυμίες της, καὶ γιά πρόσκαιρα πράγματα ἔχει μνησικακία πρὸς τὸν πλησίον του, αὐτὸς λατρεύει τὴν κτίση ἀντὶ τοῦ Δημιουργοῦ(Ρωμ. 1,25).

footer
  • Σάββατο
    20 Ιουλίου

    Ηλιού Θεσβίτου του προφήτου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ