ploigisi h3

bottom neo

 

                                                                                                                                                                        Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

 

«Ἄκομα καὶ ἂν ἁμαρτάνεις κάθε ἡμέρα, κάθε ἡμέρα νά μετανοεῖς»

st john chrysostomλήθεια, ποιὸ λιμάνι μπορεῖ νά συγκριθεῖ μὲ τὸ λιμάνι τῆς Ἐκκλησίας; Ποῖος παράδεισος μπορεῖ νά συγκριθεῖ μὲ τὸν παράδεισο τῶν συγκεντρωμένων πιστῶν; Δέν ὑπάρχει ἐδῶ φίδι πού γυρεύει νά μᾶς βλάψει, μόνο ὁ Χριστός πού μᾶς ὁδηγεῖ μυστικά.

Γι’ αὐτὸ δέν θὰ ‘ταν λάθος ἂν θεωρούσαμε τὴν Ἐκκλησία πιὸ σπουδαία ἀπὸ τὴν κιβωτό. Γιατὶ ἡ κιβωτὸς δεχόταν βέβαια τὰ ζῷα καὶ τὰ διατηροῦσε ζῷα- ἡ Ἐκκλησία ὅμως δέχεται τὰ ζῷα καὶ τὰ ἀλλάζει. Τὶ ἐννοῶ μ’ αὐτό: Μπῆκε στήν κιβωτὸ ἕνα γεράκι, βγῆκε πάλι γεράκι- μπῆκε ἔνας λύκος, βγῆκε πάλι λύκος. Ἐδῶ μπαίνει κανεὶς γεράκι καὶ βγαίνει περιστέρι- μπαίνει λύκος καὶ βγαίνει πρόβατο- μπαίνει φίδι καὶ βγαίνει ἀρνί ὄχι ἐπειδὴ μεταβάλλεται ἡ φύσῃ του, ἀλλὰ ἐπειδὴ διώχνεται μακριὰ ἡ κακία.

Γι’ αὐτὸ φέρνω τὸ λόγο διαρκῶς στή μετάνοια. Γιατὶ ἡ μετάνοια, ποὺ στόν ἁμαρτωλὸ φαντάζει φοβερὴ καὶ τρομερή, γιατρεύει τὰ παραπτώματα- ἐξαφανίζει τίς παρανομίες- σταματᾶ τὸ δάκρυ- δίνει παρρησία μπροστὰ στό Θεό- εἶναι ὄπλο κατὰ τοῦ διαβόλου- μαχαίρι πού τοῦ κόβει τὸ κεφάλι- ἐλπίδα σωτηρίας- ἀφαίρεση τῆς ἀπελπισίας. Αὐτὴ ἀνοίγει στόν ἄνθρωπο τὸν οὐρανό. Αὐτὴ τὸν ὁδηγεῖ στον παράδεισο. Αὐτὴ νικᾷ τὸν διάβολο. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ σᾶς μιλῶ συνέχεια γι’ αὐτήν. Ὅπως ἀπὸ τὴν ἄλλη κι ἡ ὑπερβολικὴ αὐτοπεποίθηση μᾶς ὁδηγεῖ στήν πτώση. Εἶσαι ἁμαρτωλός; Μὴν ἀπελπίζεσαι. Δέν σταματῶ, σὰ φάρμακα αὐτὰ τὰ λόγια συνεχῶς νά σᾶς τὰ δίνῳ. Γιατὶ ξέρω καλά τί ὅπλο δυνατό πού εἶναι κατὰ τοῦ διαβόλου τὸ νά μὴ χάνεις τὴν ἐλπίδα σου.

Ἂν ἔχεις ἁμαρτήματα, μὴν ἀπελπίζεσαι. Δέν παύω διαρκῶς αὐτὰ τὰ λόγια νά τὰ ἐπαναλαμβάνω. Ἄκομα καὶ ἂν ἁμαρτάνεις κάθε ἡμέρα, κάθε ἡμέρα νά μετανοεῖς. Ἂς κάνουμε ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ μὲ τὰ σπίτια τὰ παλιά πού εἶναι ἐτοιμόρροπα: ἀφαιροῦμε τὰ παλαιὰ καὶ σάπια ὑλικὰ καὶ τ’ ἀντικαθιστοῦμε μὲ καινούργια- καὶ δὲ λησμονοῦμε διαρκῶς νά τὰ περιποιούμαστε.

Πάλιωσες σήμερα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία; Γίνε πάλι καινούργιος μὲ τή μετάνοια. Μὰ εἶναι στ’ ἀλήθεια δυνατό, αὐτὸς ποῦ θὰ μετανοήσει θά σωθεῖ; – ἀναρωτιοῦνται μερικοί. Εἶναι, καὶ πολὺ μάλιστα. Ὅλη μου τή ζωή μέσα στίς ἁμαρτίες τὴν πέρασα- καὶ ἂν μετανοήσω, θὰ σωθῶ; Νά εἶσαι ἀπολύτως βέβαιος γι’ αὐτό. Κι ἀπὸ ποῦ φαίνεται αὐτό; Ἀπ’ τή φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου σου.

Νομίζεις ὅτι ἀπὸ τή μετάνοιά σου μόνο παίρνω τὸ θάρρος νά μιλάω ἔτσι; Νομίζεις ὅτι ἀπὸ μόνη ἡ μετάνοια ἔχει τή δύναμη νά βγάλει ἀπὸ πάνω σου τόσα κακά; Ἂν ἤταν μόνον ἡ μετάνοια, δικαιολογημένα νά φοβόσουν. Ὅμως μαζὶ μὲ τή μετάνοια ἐνώνεται ἀξεδιάλυτα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ὄριο αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲ γνωρίζει. Οὔτε μπορεῖ κανεὶς νά ἐξηγήσει μὲ τὰ λόγια τὴν ἀπεραντοσύνη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἡ δικὴ σου κακία ἔχει ἕνα ὄριο- τὸ φάρμακο ὅμως ὄριο δέν ἔχει. Ἡ δικὴ σου κακία, ὁποία καὶ νά εἶναι, εἶναι μία ἀνθρωπίνη κακία. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως βρίσκεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τοὺς ἀνθρώπους, μιά ἀγάπῃ πού δέν περιγράφεται μὲ λόγια. Νά ἔχεις λοιπὸν θάρρος, γιατὶ αὐτὴ ἡ ἀγάπη νικάει τὴν κακία σου. Φαντάσου μία σπίθα νά πέφτει μές στό πέλαγος. Εἶναι ποτέ δυνατὸ νά σταθεῖ ἢ νά φανεῖ; Ὅ,τι εἶναι ἡ σπίθα μπρὸς στό πέλαγος, εἶναι καὶ ἡ κακία μπρὸς στή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ἢ μᾶλλον ἡ διαφορὰ εἶναι ἀκόμη πιὸ μεγάλη. Γιατὶ τὸ πέλαγος, ὅσο πλατὺ κι ἂν εἶναι, κάπου τελειώνει βέβαια. H ἀγάπη ὅμως τοῦ Θεοῦ γιά τοὺς ἀνθρώπους τέλος δέν γνωρίζει. Ὅλα αὐτὰ σᾶς τ’ ἀναφέρω βέβαια ὄχι γιά νὰ σᾶς κάνω ῥᾳθύμους κι ἀπρόσεκτους, ἀλλὰ γιά νά σᾶς ὁδηγήσω στή μετάνοια μὲ πιὸ μεγάλη προθυμία.

Διέπραξες κάποια παρανομία; Αἰχμαλωτίστηκες ἀπὸ συνήθεια πονηρή; Κι ὕστερα πάλι ἔφερες στό νοῦ τὰ λόγιά μου κι ἐνιωσες μέσα σου ντροπή; Ἔλα στήν Ἐκκλησία! Ἐνιωσες λύπη μέσα στήν καρδία σου; Ζήτησε τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Ἤδη ἔχεις κάνει ἕνα βῆμα πρὸς τὰ ἐμπρός. Ἀλίμονο, ἐνῶ ἄκουσα τίς συμβουλές σου, δέν τὶς ἀκολούθησα. Πῶς γίνεται να ‘ῥθω στήν Ἐκκλησία πάλι; Πῶς γίνεται ν’ ἀκούσω πάλι; Νάρθεις καὶ νὰ ξανάρθεις ἀκριβῶς γι’ αὐτό, γιατὶ δέν τήρησές τίς συμβουλές μου. Γιά νά τὶς ξανακούσεις καὶ να τὶς τηρήσεις.

Θέλω νά μὲ ἀκούσεις, σὲ παρακαλῶ, μὲ προσοχή, μήπως καὶ δέν ἀντιληφθεῖς πῶς εἶναι ἡ τάξῃ τῶν πραγμάτων, καὶ χάσεις ἔτσι τὴν ὠφέλεια. Πρόσεξέ τί θά πῶ! Ὑπάρχει τὸ τραῦμα- ὑπάρχει καὶ τὸ φάρμακο.

Ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία- ὑπάρχει καὶ ἡ μετάνοια. Τὸ τραῦμα εἶναι ἡ ἁμαρτία- τὸ φάρμακο ἡ μετάνοια. Στό τραῦμα ὑπάρχει πύον καὶ μόλυνση- ὑπάρχει ντροπή- ὑπάρχει χλεύη. Στή μετάνοια ὑπάρχει παρρησία- τὸ φάρμακο ἡ δύναμη νά καθαρίζει αὐτό πού ἔχει μολυνθεῖ. Στήν ἁμαρτία ὑπάρχει μόλυνση- ὑπάρχει ἐλευθερία- ὑπάρχει καθαρισμὸς τοῦ ἁμαρτήματος. Παρακολούθησε μὲ προσοχὴ τὰ λόγιά μου! Μετὰ τὴν ἁμαρτία ἔρχεται ἡ ντροπή- μετὰ τή μετάνοια ἀκολουθεῖ τὸ θάρρος καὶ ἡ παρρησία. Ἔδωσες προσοχὴ σ’ αὐτὸ ποῦ εἶπα; Αὐτὴ τὴν τάξῃ τῶν πραγμάτων τὴν ἀντέστρεψε ὁ διάβολος, καὶ ἔδωσε στην ἁμαρτία παρρησία, καὶ στή μετάνοια ἔδωσε ντροπή.

Γιατὶ νά ντρέπεσαι λοιπόν; Δέν ἐνιωθες ντροπὴ τότε πού ἔπραττες τὴν ἁμαρτία καὶ νιώθεις τώρα πού ἔρχεσαι νά βάλεις φάρμακο ἐπάνω στήν πληγή. Τώρα πού ἁπαλλάσσεσαι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τώρα ντρέπεσαι; Ὄφειλες τότε νά αἰσθάνεσαι ντροπή- ἔπρεπε τότε νά ντρεπόσουν- τότε, ὅταν ἔπραττες τὴν ἁμαρτία. Ἁμαρτωλὸς γινόσουν καὶ δέν ἔνιωθες ντροπή, γίνεσαι δίκαιος καὶ ντρέπεσαι; «Λέγε τίς ἁμαρτίες σου σῦ πρῶτος, γιά νά γίνεις δίκαιος». Ὦ μέγεθος φιλανθρωπίας τοῦ Κυρίου! Δέν εἶπε: «Λέγε τίς ἀνομίες σου σῦ πρῶτος, γιά νά μὴν τιμωρηθεῖς», ἀλλὰ «Λέγε τίς ἀνομίες σου σῦ πρῶτος, γιά νά γίνεις δίκαιος». Δέν ἔφθανε ποῦ δέν τὸν τιμωρεῖς, τὸν κάνεις δίκαιο κι ἀπὸ πάνω; Ναί, καὶ πολὺ δίκαιο μάλιστα. Πρόσεξε ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ λόγια! Λέει: Τὸν κάνω δίκαιο αὐτόν πού θὰ μετανοήσει. Θέλεις νά μάθεις καὶ σὲ ποία περίπτωση τὸ ἔκανε αὐτό; Τότε μὲ τὸν λῃστή. Μὲ τὸ να πεῖ ὁ λῃστὴς στό σύντροφό του ἁπλῶς καὶ μόνο ἐκεῖνα τὰ γνωστὰ μας λόγια!

«Μὰ οὔτε τὸν Θεὸ δέν φοβᾶσαι ἐσύ; Κι ἐμεῖς δίκαια βέβαια- ἔχουμε μία τιμωρία ὅπως μᾶς ἀξίζει, για ὅλα ὅσα κάναμε»- τὴν ἴδια ἐκείνη τῇ στιγμῇ τοῦ λέει ὁ Σωτῆρας: «Σήμερα κιόλας μαζί μου θὰ εἶσαι στόν Παράδεισο». Δέν τοῦ εἶπε: «σὲ ἀπαλλάσσω ἀπὸ τὴν κολάσῃ κι ἀπὸ τὴν τιμωρία», ἀλλὰ τὸν βάζει στον Παράδεισο, ἀφοῦ τὸν κάνει δίκαιο.

Εἶδες πῶς ἔγινε ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἐξομολογήσῃ τῆς ἁμαρτίας δίκαιος; Εἶναι μεγάλη ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ! Θυσίασε τὸν Υἱό, γιατὶ λυπήθηκε τὸν δοῦλο, παρέδωσε τὸν Μονογενῆ, γιά ν’ ἀγοράσει δούλους ἀχαρίστους- πλήρωσε, δίνοντας γιά τίμημα τὸ αἷμα τοῦ Υἱοῦ Του. Ὢ μέγεθος φιλανθρωπίας τοῦ Κυρίου! Καὶ μή μοῦ πεῖς πάλι τὰ ἴδια- «ἔχω πολλὲς ἁμαρτίες» καὶ «πῶς θὰ μπορέσω νά σωθῶ;». Ἐσὺ δέν μπορεῖς, μπορεῖ ὅμως ὁ Κύριός σου καὶ εἶναι τόση ἡ δύναμή Του, ὥστε τὰ ἁμαρτήματα τὰ ἐξαλείφει.

Παρακολούθησε μὲ προσοχὴ αὐτὰ τὰ λόγια! Γιατὶ γιά ὅλους εἶναι, ὅλους ἀφοροῦν καὶ ὁδηγοῦν στή σωτηρία. Στα χέρια τῆς μετανοίας σᾶς

παραδίδω- γιά νά γνωρίσετε τή δύναμη πού ἔχει- γιά νά γνωρίσετε τί εἶναι ἱκανή νά κατορθώσει καὶ γιά νά μάθετέ πῶς δέν ὑπάρχει ἁμάρτημά πού νά μπορεῖ νά τή νικήσει, οὔτε παραβάσῃ τοῦ νόμου πού νά μπορεῖ νά ὑπερισχύσει πάνω ἀπ’ τή δική της δύναμη. Γνωρίζοντας, λοιπόν, τὸ φάρμακο αὐτὸ τῆς μετανοίας, ἂς ἀπευθύνουμε δοξολογία στό Θεό. Γιατὶ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη αἰώνια εἶναι δικὴ Του. Ἀμήν

footer
  • Τετάρτη
    16 Οκτωβρίου

    Λογγίνου Εκατοντάρχου, Λεοντίου, Δομετίου μαρτύρων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ