ploigisi h3

bottom neo

 

                                                   Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Παϊσίου τοῦ Ἁγιορίτου.

stavroiΓέροντα, τὸ σταυρουδάκι πού μού δώσατε τὸ φορῶ συνέχεια καὶ μὲ βοηθάει στίς δυσκολίες. 

– Να, τέτοια σταυρουδάκια εἶναι οἱ δικοὶ μας σταυροί, σὰν αὐτά πού κρεμοῦμε στόν λαιμὸ μας καὶ μᾶς προστατεύουν στήν ζωὴ μας. Τὶ νομίζεις, ἔχουμε μεγάλο σταυρὸ ἐμεῖς; Μόνον ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μας ἦταν πολὺ βαρύς, γιατὶ ὁ Χριστὸς ἀπὸ ἀγάπη πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους δέν θέλησε νά χρησιμοποιήση γιά τὸν ἑαυτὸ Του τὴν θεϊκὴ Του δύναμη. Καὶ στήν συνέχεια σηκώνει τὸ βάρος τῶν σταυρῶν ὅλου τοῦ κόσμου καὶ μᾶς ἐλαφρώνει ἀπὸ τοὺς πόνους τῶν δοκιμασιῶν μὲ τὴν θεία Του βοήθεια καὶ μὲ τὴν γλυκεῖα Του παρηγορία.

Ὁ Καλὸς Θεὸς οἰκονομάει γιά τὸν κάθε ἄνθρωπο ἕναν σταυρὸ ἀνάλογο μὲ τὴν ἀντοχὴ του, ὄχι γιά νά βασανιστεῖ, ἀλλὰ γιά νά ἀνέβη ἀπὸ τὸν σταυρὸ στόν Οὐρανὸ – γιατὶ στήν οὐσία ὁ σταυρὸς εἶναι σκάλα πρὸς τὸν Οὐρανό. Ἂν καταλάβουμε τί θησαυρὸ ἀποταμιεύουμε ἀπὸ τὸν πόνο τῶν δοκιμασιῶν, δέν θὰ γογγύζουμε, ἀλλὰ θὰ δοξολογοῦμε τὸν Θεὸ σηκώνοντας τὸ σταυρουδάκι πού μᾶς χάρισε, ὁπότε καὶ σὲ τούτη τὴν ζωὴ θὰ χαιρώμαστε, καὶ στήν ἄλλη θὰ ἔχουμε νά λάβουμε καὶ συντάξῃ καὶ «ἐφάπαξ». Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει ἐξασφαλισμένα κτήματα ἐκεῖ στόν Οὐρανό. Ὅταν ὅμως ζητοῦμε νά μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ μιά δοκιμασία, δίνει αὐτὰ τὰ κτήματα σὲ ἄλλους καὶ τὰ χάνουμε. Ἐνῶ, ἂν κάνουμε ὑπομονή, θὰ μᾶς δώσῃ καὶ τόκο.

Εἶναι μακάριος αὐτός πού βασανίζεται ἐδῶ, γιατί, ὄσο πιὸ πολὺ παιδεύεται σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται γιά τὴν ἄλλη, ἐπειδὴ ἐξοφλᾶ ἁμαρτίες. Οἱ σταυροὶ τῶν δοκιμασιῶν εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τὰ «τάλαντα», ἀπὸ τὰ χαρίσματα, ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεός. Εἶναι μακάριος ἐκεῖνος πού ἔχει ὄχι ἕναν σταυρὸ ἀλλὰ πέντε. Μιά ταλαιπωρίᾳ ἢ ἕνας θάνατος μαρτυρικὸς εἶναι καὶ καθαρὸς μισθός. Γι’ αὐτὸ σὲ κάθε δοκιμασία νά λέμε: «Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γιατὶ αὐτὸ χρειαζόταν γιά τὴν σωτηρία μου».

Ὅσοι σκέφτονται τοὺς μεγάλους σταυροὺς τῶν δικαίων, ποτὲ δέν στεναχωριοῦνται γιά τὶς δικὲς τους μικρὲς δοκιμασίες. Βλέπουν ὅτι, ἐνῶ ἔσφαλαν στήν ζωὴ τους, ἐν τούτοις ὑποφέρουν λιγώτερο ἀπὸ τοὺς δικαίους, γι’ αὐτὸ λένε σὰν τὸν καλὸ λῃστὴ : «Αὐτοὶ δέν ἔκαναν τίποτε καὶ ὑπέφεραν τόσο ἐμεῖς τί πρέπει νά πάθουμε;». Δυστυχῶς ὅμως μερικοὶ μοιάζουν μὲ τὸν λῃστή πού σταυρώθηκε ἐξ ἀριστερῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ λένε: «Πήγαιναν μὲ τὸν σταυρὸ στό χέρι καὶ δές τὶ ἔπαθαν!».

Ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις – αὐτὲς εἶναι πολὺ σπάνιες – πού ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη νά βρίσκουν μεγάλες δοκιμασίες μερικοὺς πολὺ ἐκλεκτοὺς ἀγωνιστές, γιά νά τοὺς στεφανώσῃ. Αὐτοὶ εἶναι μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ. Βλέπετε, στήν Ἁγία Συγκλητική, ἐπειδὴ βοηθοῦσε πνευματικὰ πολλὲς ψυχὲς μὲ τίς νουθεσίες της, πῆγε ὁ διάβολος νά τὴν ἐμποδίσῃ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἔργο. Τριάμισι χρόνια ἔμεινε ἀφώνη ἀπὸ τὴν ἀρρώστια της .

Ἄλλοτε πάλι κάποιος πραγματικὸς μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ ζητάει ὡς χάρη ἀπὸ τὸν Θεὸ νά συγχωρήση σφάλματα τῶν συνανθρώπων του, νά τοὺς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν δικαία Του ὀργή, καὶ νά τιμωρηθῇ αὐτὸς ἀντὶ αὐτῶν, ἐνῶ δέν φταίει ὁ ἴδιος. Αὐτὸς πολὺ συγγενεύει μὲ τὸν Θεὸ καὶ πολὺ συγκινεῖ τὸν Θεὸ ἡ μεγάλη αὐτὴ ἀρχοντικὴ ἀγάπη τοῦ παιδίου Του. Ἐκτὸς δὲ ἀπὸ τὴν χάρη πού τοῦ κάνει καὶ χαρίζει τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων, ἐπιτρέπει νά ἔχῃ καὶ μαρτυρικὸ τέλος, κατὰ τὸ ἐπίμονο αἴτημά του. Συγχρόνως ὅμως τοῦ ἑτοιμάζει καὶ τὸ καλύτερο ἀρχοντικὸ παραδεισένιο παλάτι μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη δόξα, διότι πολλοὶ ἄνθρωποι τὸν εἴχαν ἀδικήσει μὲ τὴν κατ’ ὄψιν κρίσῃ τους, ποὺ νόμιζαν ὅτι ὁ Θεὸς τὸν τιμώρησε γιά τὶς δικὲς του ἁμαρτίες.

Σήμερα μοῦ εἶπε μιά νεφροπαθής πού χρόνια τώρα κάνει αἱμοκάθαρση: «Παππούλη, σταυρῶστε, σᾶς παρακαλῶ, τὸ χέρι μου. Οἱ φλέβες εἶναι ὅλο πληγὲς καὶ δέν μπορῶ νά κάνω αἱμοκάθαρση». «Αὐτὲς οἱ πληγές, τῆς εἶπα, στήν ἄλλη ζωὴ θὰ εἶναι διαμάντια μεγαλύτερης ἀξίας ἀπὸ τὰ διαμάντια αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Πόσα χρόνια κάνεις αἱμοκάθαρση;» «Δώδεκα», μοῦ λέει. «Δηλαδὴ δικαιούσαι ἕνα «ἐφάπαξ» καὶ μία συντάξῃ μειωμένη», τῆς εἶπα. Μετά μοῦ δείχνει μιά πληγή στό ἄλλο χέρι καί μοῦ λέει: «»Παππούλη, αὐτὴ ἡ πληγὴ δέν κλείνει φαίνεται τὸ κόκκαλο». «Ναί, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖ μέσα φαίνεται ὁ Οὐρανός, τῆς λέω. Ἄντε, καλὴ ὑπομονή. Εὔχομαι ὁ Χριστὸς νά σοῦ αὐξάνῃ τὴν ἀγάπη Του, γιά νά ξεχνιέται ὁ πόνος σου. Φυσικὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη εὐχή, νά ἐξαλειφθοῦν οἱ πόνοι, ἀλλὰ τότε ἐξαλείφεται καὶ ὁ πολὺ μισθός. Ἑπομένως, ἡ προηγουμένη εὐχὴ εἶναι καλύτερη». Παρηγορήθηκε ἡ καημένη.

Ὅταν τὸ σῶμα δοκιμάζεται, τότε ἡ ψυχὴ ἁγιάζεται. Μὲ τὴν ἀρρώστια πονάει τὸ σῶμα μας, τὸ χωματόκτιστο αὐτὸ σπίτι μας, ἀλλὰ ἔτσι θὰ ἀγάλλεται αἰώνια ὁ νοικοκύρης του, ἡ ψυχὴ μας, στό οὐράνιο παλατάκι πού μᾶς ἑτοιμάζει ὁ Χριστός. Μὲ αὐτὴν τὴν πνευματικὴ λογική, ποὺ εἶναι παραλόγη γιά τοὺς κοσμικούς, χαίρομαι καὶ ἑγὼ καὶ καμαρώνω γιά τὶς σωματικὲς βλάβες πού ἔχω. Τὸ μόνο πού δέν σκέφτομαι εἶναι ὅτι θὰ ἔχω οὐράνια ἀνταμοιβή. Καταλαβαίνω ὅτι ἐξοφλῶ τὴν ἀχαριστία μου στόν Θεό, ἀφοῦ δέν ἔχω ἀνταποκριθῇ στίς μεγάλες Του δωρεὲς καὶ εὐεργεσίες. Γιατὶ στήν ζωή μου ὅλα γλέντι εἶναι καὶ ἡ καλογερικὴ καὶ οἱ ἀρρώστιες πού περνῶ. Ὅλο φιλανθρωπίες μοῦ κάνει ὁ Θεὸς καὶ ὅλο οἰκονομίες. Εὐχηθῆτε ὅμως νά μὴ μὲ ξοφλάη μὲ αὐτὰ σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, γιατὶ τότε ἀλλοίμονό μου! Μεγάλη τιμή μοῦ ἔκανε ὁ Χριστὸς νά ὑπέφερα ἀκόμη περισσότερο τὴν ἀγάπη Του, ἀρκεῖ νά μὲ ἐνίσχυε, ὥστε νά ἀντέχω, καὶ μισθὸ δέν θέλω.

footer
  • Δευτέρα
    22 Ιουλίου

    Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρκέλλης μάρτ.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ