Εκτύπωση

                                            ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητοῦ

10735 Θεοτόκος εἶναι ἡ ἁγιότερη ἀνθρωπίνη ὕπαρξῃ, ἡ Ὁποία ἐπιλέχτηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ ἀνάμεσα σὲ ἑκατομμύρια ἄλλα κορίτσια, γιά νά παίξει ῥόλο πρωταγωνιστικὸ στήν διαδικασία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ ὁλοκλήρου τῆς δημιουργίας. Ἡ θεία πανσοφία διεῖδε στό ἱερότατο πρόσωπό Της τὴν ἄκρα καθαρότητα καὶ ἁγιότητα, ἡ ὁποία ἦταν ἀπαραίτητη γιά νά καταστεῖ μητέρα τοῦ ἀπόλυτα Ἁγίου Θεοῦ.

 Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων ἔχει ὡς στόχο νά μᾶς διδάξει πολὺ ὑψηλὲς ἔννοιες γύρῳ ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τῆς Θεοτόκου. Νά μᾶς μυήσει στήν ἀσύλληπτα βαθιὰ θεολογία γύρω ἀπὸ τὴν ἀνεπαναλήπτη συμβολὴ Της στήν ὑλοποίηση τοῦ θείου σχεδίου τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου.

 Ὁ ἱστορικὸς πυρῆνας τοῦ γεγονότος τῶν Εἰσοδίων ἐλάχιστα ἀπασχολεῖ τὴν Ἐκκλησία, ὄσο ἡ θεολογικὴ του σημασία. Κάποιοι ὑποστηρίζουν, πώς, ἐπειδὴ ἡ πρώτη γραπτὴ μαρτυρία τοῦ γεγονότος ἀναφέρεται στό ἀπόκρυφο «Πρωτοευαγγέλιο τοῦ Ἰακώβου», δέν θὰ πρέπει νά θεωρεῖται ἀξιοπίστη. Γιά τὴν ὀρθόδοξη θεολογία μας ὅμως αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς ἔχει ἐλαχίστη σημασία σὲ σχέση μὲ τήν θεολογική καὶ ἠθικὴ του σημασία.

            Ὁ Ναὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶναι εἰκόνα τῆς Θεομήτορος. Εἶναι γνωστὴ ἡ πίστη στήν ἱερότητα τοῦ Ναοῦ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Πίστευαν ὅτι μέσα σ’ αὐτὸν κατοικεῖ ὁ Θεός, γι’ αὐτὸ ἀνέβαιναν στό λόφο Σιών, ποὺ ἦταν κτισμένος μὲ σεβασμὸ καὶ τρόμο, σὰν να προσεγγίζουν τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης θεωρεῖτο ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ὀρατὴ παρουσία Του στή γῆ. Οὐδεὶς τολμοῦσε νά προσεγγίσει στό διαμέρισμα τοῦ Ναοῦ, ποὺ ὀνομαζόταν ἅγια τῶν Ἁγίων, παρὰ μόνο ὁ ἀρχιερέας τοῦ ἔτους, μιά φορά τὸ χρόνο, κατὰ τὴν πένθιμη ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ. Εἰσερχόταν  ἀνυποδητος στό φοβερὸ ἐκεῖνο χῶρο, ντυμένος ἕνα λινὸ ποδήρη χιτῶνα, γιά νά θυμιάσει. Ἔκτοτε κανένας δέν τολμοῦσε νά πλησιάσει ἐκεῖ.

 Ὁ ἁπλὸς λαὸς δέν ἐπιτρεπόταν νά εἰσέρχεται σὲ κανένα διαμέρισμα τοῦ Ναοῦ, ἀλλὰ μόνο τὸ ἱερατεῖο στόν πρόναο καὶ τὰ ἅγια. Οἱ προσκυνητὲς λαϊκοὶ στέκονταν στό τεράστιο προαύλιο καί τίς διάφορες παρακείμενες στοές, ἀπὸ ὅπου προσεύχονταν καὶ παρακολουθοῦσάν τίς τελετουργίες τῶν ἱερέων.

            Ἡ Παναγία μας εἶναι ὁ νοητὸς Ναὸς τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἱερότατο νοητὸ τέμενος, μέσα στό ὁποῖο καταδέχτηκε νά οἰκήσει ὁ αἰώνιος καὶ ἄπειρος Θεός. Ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τῆς ἑορτῆς, θέλοντας νά τονίσει αὐτὴν τὴν καταπληκτικὴ παρομοίωση, ἔγραψε πώς ἡ Θεοτόκος εἶναι, «Ὁ καθαρότατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξῃς τοῦ Θεοῦ». Ἂν θεωρεῖτο ἱερὸς ὁ Ναὸς τῆς Ἱερουσαλήμ, στόν ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι κατοικοῦσε, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη τῶν Ἰουδαίων, ὁ Θεός, ἂς σκεφτοῦμε πόσο πιὸ ἁγία καὶ ἱερὴ θὰ μποροῦσε νά θεωρεῖται ἡ Θεοτόκος, ἡ Ὁποία κράτησε πραγματικὰ στά πάναγνα σπλάχνα Της τὸ σαρκωμένο Λόγο καὶ τὸν ἔθρεψε ἀπὸ τὰ τίμια αἵματά Της! Ὁ Ναὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ καταστράφηκε καὶ ἀφανίστηκε ἀπὸ τοὺς Ῥωμαίους κατακτητές. Ἀντίθετα ὁ νοητὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ, ἡ Παρθένος Μαρία, μένει στούς αἰῶνες καὶ ἀπολαμβάνει ὕψιστες τιμὲς ἀπὸ τοὺς μυριάδες πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν.

 Ἡ εἴσοδος τῆς Θεοτόκου στό Ναὸ τῆς Ἱερουσαλὴμ θέλει νά φανερώσει τὸ ἀκατανόητο ὕψος τῆς ἁγνότητας καὶ ἁγιότητάς Της. Μέσα στά ἀπρόσιτα ἅγια τῶν Ἁγίων διαφυλάχτηκε ἡ ἁγνότητά Της καὶ καλλιεργήθηκε ἡ ἁγιότητά Της. Μόνο μέσα σὲ ἔνα τέτοιο ἱερὸ χῶρο μποροῦσε νά προφυλαχτεῖ ἡ ἀπαιτουμένη ἁγνότητά Της ἀπὸ τὴν ἀφαντάστη ἁμαρτωλότητα τοῦ κόσμου. Μόνο ἡ συνοικήσῃ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους θὰ μποροῦσε νά καλλιεργήσει τὴν ἁγιότητά Της. Ἡ ἀνθρωπίνη ἀνομία εἶχε τέτοια δύναμη καὶ ὁρμή ὥστε ἂν ἡ Παρθένος Μαρία βρισκόταν στόν κόσμο δὲ γνωρίζουμε ἂν θὰ μποροῦσε νά διατηρήσει τὸ ὕψος τῆς ἁγιότητας πού χρειαζόταν νά δεχτεῖ τὸν ἀπόλυτα ἅγιο Θεὸ στά σπλάχνα Της.

            Στό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου ἔχουμε ὑπερβάσῃ τῆς πεπτωκυίας ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ ἀποκαταστάσῃ τῆς πρότερης προπτωτικῆς. Αὐτὴ γεννήθηκε βεβαίως μὲ τὴν πτωτικὴ φύσῃ, ὡς κληρονόμος τῆς ἁμαρτίας τῶν πρωτοπλάστων γεναρχῶν μας. Ὅμως ἡ θεία χάρις σταδιακὰ τὴν ἐξύψωνε ἀπὸ τήν νηπιακὴ Της ἡλικία μέχρι τὸν Εὐαγγελισμὸ Της, ὁπότε μὲ τὴν ἐπισκίαση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθαρίστηκε ἀπόλυτα ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα καὶ πῆρε τὴν προπτωτικὴ ἀδιάφθορη φύση. Μόνο ἔτσι ἁπαλλαγμένη ἀπὸ τὸ ἄχθος τῆς πτωτικῆς φύσεως καὶ τήν φθορά τῆς ἁμαρτωλότητας, μποροῦσε νά ἐπιτελέσει τὴν ὑπέρτατη ἀποστολὴ Της. Οἱ εὐσεβεῖς διηγήσεις περὶ τῆς θαυμαστῆς διαμονῆς Της στό Ναὸ ἐκφράζουν ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν πίστη τῆς προοδευτικὴς καθάρσεώς Της.

        Ἡ εὐλογημένη εἴσοδος τῆς Παρθένου Μαρίας στό Ναὸ ἀποτελεῖ τὴν ἀπαρχὴ τῆς πραγματοποιήσεως τῆς προαιωνίας βουλῆς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρίᾳ τοῦ κόσμου. Στήν ὑμνολογία τῆς μεγάλης ἑορτῆς ψάλλουμε πώς «Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις». Ἀποτελεῖ τή χαραυγὴ τῆς λυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπὸ τήν δουλείᾳ τῆς ἁμαρτιας   Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει λαμπρὰ τὸ γεγονός. Ὡς συνειδητοὶ πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ, εἴμαστε θερμοὶ καὶ ἀέναοι τιμητὲς τοῦ ἱεροῦ προσώπου τῆς Θεομήτορος, διότι ἡ συμβολὴ Της στό ἔργο τῆς σωτηρίας μας ὑπῆρξε καθοριστική. Μὲ ἄκρατο ἐνθουσιασμὸ ὑμνοῦμε τή μεγάλῃ ἑορτή καὶ γεραίρουμε τή Θεοτόκο, ψάλλοντας μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνογράφο τῆς ἡμέρας «Χαῖρε, τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις»