Εκτύπωση

 

Ακατερνα, κα σοφ κα παρθνος·
κ δ ξφους, κα Μρτυς, καλ τρα!
Ε
κδι πμπτορ κατπεφνεν ῥήτορα Κορην

AgiaAikaterini09 Ἁγία Αἰκατερίνη καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια εὐγενῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας, «θυγάτηρ βασιλίσκου τινὸς ὀνομαζομένου Κώνστου», καὶ μαρτύρησε στίς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰῶνα μ.Χ. (304 μ.Χ.) Ἦταν εὐφυέστατη καὶ φιλομαθής. Ἤδη σὲ ἡλικία δέκα ὀκτὼ χρόνων κατεῖχε τίς γνώσεις τῆς ἑλληνικῆς, ῥωμαικὴς καὶ λατινικῆς φιλολογίας καὶ φιλοσοφίας, δηλαδὴ γνωρίζε τὰ ἔργα τοῦ Ὁμήρου, τοῦ λατίνου ποιητῇ Βιργίλιου, τοῦ Ἀσκληπιοῦ, τοῦ Ἱπποκράτη καὶ Γαληνοῦ τῶν ἰατρῶν, τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Φιλιστίωνα καὶ τοῦ Εὐσέβιου τῶν φιλοσόφων, τοῦ Ἰαννὴ καὶ Ἰαμβρὴ τῶν μεγάλων μάγων, τοῦ Διονυσίου καὶ τῆς Σιβύλλης καὶ ἄλλων. Ἦταν ὅμως καὶ ἄρτια καταρτισμένη στά δόγματα τῆς χριστιανικῆς πίστης.

Ὅταν ἐπὶ Μαξεντίου (υἱὸς τοῦ Μαξιμιανοῦ) διεξαγόταν διωγμὸς ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, ἡ Αἰκατερίνη δὲ φοβήθηκε, ἀλλὰ μὲ παρρησία διέδιδε πώς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος Ἀληθινὸς Θεός. Γιά τὸ λόγο αὐτὸ συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἔπαρχο τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος προσπάθησε μὲ συζητήσεις νά τὴν πείσει νά ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της. Ὅταν ὁ ἔπαρχος διαπίστωσε τὴν ἀνωτερότητα τῶν λόγων τῆς Αἰκατερίνης, συγκάλεσε δημόσια συζήτηση μὲ τοὺς πιὸ ἀξίους ῥήτορες τῆς Ἀλεξάνδρειας, τοὺς ὁποίους ὅμως ἡ Αἰκατερίνη ἀποστόμωσε. Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ κάποιοι ἀπὸ τοὺς συνομιλητὲς τῆς Αἰκατερίνης πείσθηκαν στούς τοὺς λόγους της καὶ ἀσπάστηκαν τὴν Χριστιανικὴ Πίστη.

Μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν κατάληξη, ὁ ἔπαρχος διέταξε νά τήν βασανίσουν σκληρὰ μὲ τὴν ἐλπίδα πώς ἡ Ἁγία θὰ λύγιζε καὶ θὰ ἀρνιόταν τὸν Χριστό. Ὅμως ἡ Αἰκατερίνη ἔμεινε ἀκλονήτη στήν πίστη της. Τελικὰ ἀποκεφαλίσθηκε, ὕστερα ἀπὸ διαταγὴ τοῦ ἐπάρχου. 

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὴν πανεύφημον νύμφην Χριστοῦ ὑμνήσωμεν, Αἰκατερίναν τὴν θείαν καὶ πολιοῦχον Σινᾶ, τὴν βοήθειαν ἡμῶν καὶ ἀντίληψιν·

ὅτι ἐφίμωσε λαμπρῶς, τοὺς κομψοὺς τῶν ἀσεβῶν, τοῦ Πνεύματος τῇ δυνάμει, καὶ νῦν ὡς Μάρτυς στεφθεῖσα, αἰτεῖται πᾶσι τὸ

 μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὴν σοφίαν ἄνωθεν, κομισαμένη τοῦ λόγου, τῶν ῥητόρων ἤλεγξας, τὰς φληναφίας εὐτόνως· κάλλεσι, τῆς παρθενίας ὡραϊσμένη, αἵμασι, τῆς μαρτυρίας πεποικιλμένη· διὰ τοῦτό σε ὡς νύμφην, Αἰκατερίνα Χριστὸς προσήκατο.

Ὁ Οἶκος
Τὴν ἐκ Θεοῦ σοφίαν λαβοῦσα παιδόθεν ἡ Μάρτυς, καὶ τὴν ἔξω καλῶς σοφίαν πᾶσαν μεμάθηκε, γνοῦσα δὲ ἐκ ταύτης τὴν τῶν στοιχείων κίνησίν τε καὶ ποίησιν κατὰ λόγον, καὶ τὸν αὐτὰ ἐξ ἀρχῆς διὰ λόγου ποιήσαντα, αὐτῷ τὴν εὐχαριστίαν ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ προσέφερε· τὰ δὲ εἴδωλα καθεῖλε, καὶ τοὺς ταῦτα ἀφρόνως λατρεύοντας, Ῥητόρων τὴν γνῶσιν καταπτύσασα.

Μεγαλυνάριον
Νύμφη τοῦ Σωτῆρος πανευκλεής, αἴγλῃ παρθενίας,καὶ σοφίας τῇ καλλονῇ, καὶ μαρτύρων ἄθλοις, λαμπρῶς πεποικιλμένη,Αἰκατερίνα ὤφθης ὡς καλλιπάρθενος.