ploigisi h3

bottom neo

 

Λιπν τ τς γς, νν κατοικεν πλ,
κλ
ος Ζακνθου Διονσιος νος.


χει μν γ σμα Διονυσου
Ν
ου, Πλος δ τοδε τν ψυχν φρει.
βδομτ δεκτ θνεν, Διονσιος κλεινς.

agios Dionysios Ἅγιος Διονύσιος γεννήθηκε τὸ 1547 μ.Χ. στό χωριὸ Αἰγιαλὸς τῆς Ζακύνθου. Τὸ κατὰ κόσμον ὄνομά του ἦταν Δραγανίγος ἢ Γραδενίγος Σιγοῦρος (ἢ Σηκοῦρο). Ἡ οἰκογενειὰ του ἦταν εὔπορη καὶ κατεῖχε μεγάλη ἔκταση γῆς, ἐνῶ οἱ γονεῖς του συμμετέχοντας στούς πολέμους τῶν Βενετῶν κατὰ τῶν Τούρκων ἀπέκτησαν καὶ ἀριστοκρατικὸ ἰδίωμα. Ὁ πατέρας του λεγόταν Μώκιος καὶ ἡ μητέρα του Παυλίνα, ἐνῶ εἶχε ἄλλα δύο ἀδέλφια τὸν Κωνσταντίνο καὶ τή Σιγούρα.

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος, ἀνατράφηκε μὲ τὰ διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔτσι γρήγορα διακρίθηκε στά γράμματα καὶ τὴν ἀρετή. Νωρίς, μόλις ἐνηλικιώθηκε, ἀσχολήθηκε μὲ τήν διδασκαλίᾳ τοῦ θείου λόγου, φροντίζοντας συγχρόνως νά συντρέχει στήν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν. Κατόπιν ἔγινε μοναχὸς στή βασιλικὴ Μονὴ τῶν Στροφάδων, παίρνοντας τὸ ὄνομα Δανιήλ, ὅπου ἀσκήθηκε στήν ἀγρυπνία, τὴν ἐγκράτεια καὶ τή μελέτῃ τῶν Γραφῶν.

Ἀργότερα ὁ Διονύσιος, θὰ χριστεῖ ἱερέας παρά τίς ἀρχικὲς του ἐπιφυλάξεις λόγῳ τῆς βαριὰς εὐθύνης τῆς ἱεροσύνης, ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Κεφαληνίας καὶ Ζακύνθου, Θεόφιλο. Ἔπειτα, τὸ 1577 μ.Χ., πῆγε στήν Ἀθῆνα, γιά νά βρεῖ καράβι προκειμένου νά ταξιδέψει στά Ἱεροσόλυμα. Ἀλλὰ ὁ τότε ἀρχιερέας τῶν Ἀθηνῶν, Νικάνορας, ἄκουσε κάποια Κυριακὴ τὸ λαμπρὸ του κήρυγμα καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὲς παρακλήσεις τὸν ἔκανε Ἐπίσκοπο Αἰγίνης, μὲ τὴν ἐπίσημη κατόπιν ἔγκριση τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινούπολης, δίνοντας τοῦ τὸ ὄνομα Διονύσιος.

Τὰ ποιμαντικὰ τοῦ καθήκοντα, ἐπιτέλεσε ἄγρυπνα καὶ ἄοκνα. Ἀναδείχτηκε διδάσκαλος, πατέρας καὶ παιδαγωγὸς τοῦ ποιμνίου του. Ἡ φήμη τοῦ εἶχε διαδοθεὶ παντοῦ, ἀλλὰ αὐτὸς παρέμενε ἁπλὸς καὶ ταπεινός.

Ἀσθένησε ὅμως ἀπὸ τοὺς πολλοὺς κόπους καὶ παραιτήθηκε. Γύρισε στή Ζάκυνθο, ὅπου μέχρι τὸ 1579 μ.Χ. ἦταν προσωρινὸς Ἐπίσκοπος. Μετὰ ἀποσύρθηκε στῇ Μονὴ τῆς Θεοτόκου τῆς Ἀναφωνητρίας, ὅπου ἀσκήτευε καὶ μὲ ἀγάπη κήρυττε καὶ βοηθοῦσε τοὺς κατοίκους τοῦ νησιοῦ.

Οἱ οἰκογένειες Σιγούρου καὶ Μονδίνου ἀπὸ διισῳθέντα ἔγγραφά πού ἀνάγονται στά ἀρχεῖα τῆς Βενετίας, φαίνεται νά εἶχαν θανάσιμο μῖσος. Συμπλοκὲς μεταξὺ τῶν δύο οἰκογενειῶν συνέβαιναν διαρκῶς. Σὲ μιά ἀπὸ αὐτὲς ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίου, Κωνσταντῖνος, δολοφονήθηκε. Στήν προσπάθεια ὅμως νά διαφύγει ὁ δολοφόνος τοῦ Κωνσταντίνου ἀναζήτησε καταφύγιο στό Μοναστῆρι πού βρισκόταν ὁ Ἅγιος, χωρὶς ὅμως νά γνωρίζει τήν συγγένεια. Ὅταν ὁ δολοφόνος ἔφτασε στή Μονή, ἐρωτήθη ἀπὸ τὸν Διονύσιο, ποὺ ἦταν ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς, γιατὶ ζητεῖ καταφύγιο, ἀφοῦ κανονικὰ δέν ἐπιτρέπετο νά εἰσέλθει. Ὁ ἴδιος ἀπάντησε πώς τὸν κυνηγούσαν οἱ Σιγούροι, ἐνῶ μετὰ ἀπὸ διαρκεῖς ἐρωτήσεις ὁμολόγησε πώς δολοφόνησε τὸν Κωνσταντίνο Σιγοῦρο. Ὁ Διονύσιος παρὰ τήν θλίψη του, ὄχι μόνο ἔκρυψε τὸν δολοφόνο ἀλλὰ καὶ τὸν φυγάδευσε. Ἔτσι μὲ αὐτὸν τρόπο κατάφερε να ἀποτρέψει ἕνα ἄκομα ἔγκλημα καὶ ταυτόχρονα νά δώσει τήν δυνατότητα μετανοίας στόν δολοφόνο, παρὰ τὴν πικρία γιά τὸ χαμὸ τοῦ ἀδελφοῦ του, δίνοντας ἕνα παράδειγμα συγχωρητικότητας καὶ ὑψηλῆς ἐφαρμογῆς τῶν Χριστιανικῶν ἰδεωδῶν. Γιά τὸν λόγο μάλιστα αὐτὸ ὀνομάστηκε καὶ «Ἅγιος τῆς Συγνώμης».

Ὁ Διονύσιος πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα, 17 Δεκεμβρίου 1622 μ.Χ. Τάφηκε στή Μονὴ Στροφάδων καὶ κατὰ τὴν ἐκταφὴ τὸ λείψανό του βγῆκε εὐωδιαστὸ καὶ ἀδιάφθορο.

Ἡ ἁγιότητά του ἀναγνωρίσθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ 1703 μ.Χ., ἀλλὰ στό νησὶ ἕνεκα τοῦ βίου του, ἀλλὰ καὶ τοῦ λειψάνου του ἐτιμᾶτο ὡς Ἅγιος ἀρκετὰ νωρίτερα.

Στίς 24 Αὐγούστού του 1717 μ.Χ. μετεκομίσθη τὸ Σεπτὸ Σκήνωμά του στή Ζάκυνθο γιά νά προστατευθεῖ ἀπὸ τοὺς πειρατές. Ἀρχικὰ φυλάχτηκε στον Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Μετοχίου τῆς Ι. Μονῆς, στό προάστιο Καλλιτέρος. Τὸ 1764 μ.Χ. ἐναποτέθηκε ὁριστικὰ στήν ὀμώνυμη Ἱερὰ Μονὴ του, ποὺ ἔχτισαν oὶ Μοναχοὶ τῶν Στροφάδων. Ἀπὸ τότε τὸ Σεπτὸ Σκήνωμά του ἀποτελεῖ μέχρι σήμερα πόλο ἕλξεως χιλιάδων προσκυνητῶν καὶ πηγὴ συνεχῶν ἰάσεων καὶ θαυμάτων.

Ἱερά Λείψανα: 

Τό Λείψανο τοῦ Ἁγίου βρίσκεται ἀδιάφθορο στήν ὀμώνυμη Μονὴ Ζακύνθου.

Ἡ δεξιὰ τοῦ Ἁγίου βρίσκεται στή Μονὴ Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὅρους.

Μέρος χειρὸς τοῦ Ἁγίου βρίσκεται στή Μονὴ Παναχράντου Ἄνδρου.

πολυτκιον
χος α’. Το λίθου σφραγισθέντος.
Τ
ς Ζακύνθου τv γόνον κα Αγίvης τν πρόεδρον, τv φρουρν μονς τv Στροφάδωv, Διοvύσιοv παντες, τιμήσωμεv συμφώνως ο πιστοί, βοντες πρς ατν ελικριvς· Tας λιτας τος τv σν μνήμην πιτελοντας σσον κα βοντάς σοι· Δόξα τ σ δοξάσαντι Χριστ· δόξα τ σ θαυμαστώσαντι· δόξα τ δωρησαμέν σε μv, πρέσβυν κοίμητον.

Κοντ
κιον
χος γ’. Παρθνος σμερον.
ορτζει σμερον, τν Ζακυνθων πλις, ορτν χαρμσυνον, σν τ μον τν Στροφδων, Αγιναν, τν ν Κυκλσι προσκαλουμνη, σμασιν, ξιοχρως συνευφημσαι, κα φαιδρς πανηγυρσαι, τ κοινν κλος,

 νν Διονσιον.

Οκος
Σιγησ
τωσαν, δη σιγηστωσαν ο μχρι δερο σφαλερς λγοντες, μ εναι τ θεοσστ Ζακνθ τν οκεον προσττην, κα πρς Θεν πρσβυν θερμτατον, καθ καν πολλας τν πισμων πλεων κα χωρν ρθοδξων. νεστι γρ κα μλα καλς σεπτς ν ερρχαις Διονσιος, θαυμαστς Αγνης πρεδρος, τατης δ γνος εκλες κα θρμμα ξιπαινον. Οκτι λοιπν ζηλο Ζκυνθος εδαμων Κεφαλληναν κα Κρκυραν, τς φλας γετονας, δι τ ατς μγα σεμννεσθαι π τος θεοις καερος λειψνοις Γερασμου τε κα Σπυρδωνος, λλοδαπος τυγχνουσιν, λλ' κενας μν προσφιλς συγκαλεται πρς φαιδρν πανγυριν τοδου ατχθονος, σπερ δ κα προσφρως τν ν Κυκλσι προσφωνε Αγιναν, σν τ πανσπτ τν Στροφδων Μον, τ τ θεον καερν ατο σκνος ετυχς θησαυρισσ, τοξως εφημσαι κα φαιδρς πανηγυρσαι,

 τ κοινν κλος, νν Διονσιον.


footer
  • Τρίτη
    16 Ιουλίου

    Αθηνογένους, Φαύστου και Αντιόχου μαρτύρων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ