ploigisi h3

bottom neo

 

                                                        + ΜΩΥΣΕΩΣ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ἀφιέρωμα σὲ ὅλους ἐκείνους πού μὲ ὑπομονὴ κι ἐλπίδα σηκώνουν τὸν σταυρὸ τους

3ιατὶ νά πονῶ Θεέ μου;

Εἶναι ἀλήθειά πώς σήμερα ὑπάρχει ἄφθονος σω­ματικὸς καὶ ψυχικὸς πόνος. Ἄλλοτε εὐθύνεται γι' αὐ­τὸν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἄλλοτε ὄχι. Σημασία ἔχει τὴν ὥ­ρα τοῦ πόνου κάποιος νά τὸν συνδράμει. Νά μὴ τὸν ἀ­φήσει ν' ἀπογοητευθεῖ, νά πνιγεῖ στή μοναξιά, νά πο­νέσει ἀκόμη πιὸ πολύ. Ἡ ἐπισκέψη τοῦ πόνου στή ζωὴ σου δέν εἶναι ἀσφαλῶς κάτι δίχως σημασία καὶ σκοπό. Δέν εἶναι καθόλου ἕνα τυχαῖο γεγονός. Τὸ Εὐαγγέλιο λέει πώς κάτω ἀπὸ τή ματιά τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ τὸ πέσιμο τοῦ κάθε φύλλου ἀπὸ τὸ δένδρο. Πόσο μᾶλλον ἀπὸ τὰ προβλήματα τῶν παιδιῶν Του. Ὁ Θεὸς δέν παύει ποτὲ νά ἐνδιαφέρεται για τή μετάνοια καὶ τή σωτηρίᾳ μας καὶ προσφέρει μύριες εὐκαιρίες καὶ ἀνοίγει διαφο­ρους δρόμους. Ἂν τὴν ὑγεία μας, τήν σπαταλήσαμε σὲ ἀνώφελα ἔργα, καλούμεθα τώρα, νά μελετήσουμε τὸ παρελθόν, νά δοῦμε βαθύτερα τὸν ὄχι καὶ τόσο γνωστὸ ἑαυτὸ μας. Εἶναι μία μεγάλη ἀκόμη εὐκαιρία πού μᾶς δίνει ὁ Πανάγαθος Θεός, γιά νά σκύψουμε μέσα μας, νά μετανοήσουμε εἰλικρινά, νά προσευχηθούῦμε θερμά, να γνωρίσουμε τὴν ἀκένωτη χάρη τῶν ἱε­ρῶν Μυστηρίων τῆς Ἁγίας μητέρας μας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἡ ἀσθένεια δέν προέρχεται, ἀπὸ τὴν τιμωρία ἐνὸς ἐκδικητή Θεοῦ. Ἡ ἀντιλήψη αὐτὴ εἶναι ἀνορθόδοξη, πέρα γιά πέρα λαθεμένη. Ὁ Θεὸς μας μόνο ἀγαπᾷ καὶ δέν τιμωρεῖ τὰ πλάσματά Του. Ὁ Θε­ὸς εἶναι μακρόθυμος, πολυέλεος, πολυεύσπλαχνος, πανάγαθος καὶ ἀληθινός. Τ' ὄνομα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀ­γάπη, λέει ὁ ἀγαπημένος τοῦ μαθητὴς Ἰωάννης ὁ Θε­ολόγος. Παραχωρεῖ, ἐπιτρέπει παιδαγωγικὰ πρὸς βοη­θεια τὴν ἀσθένεια, γιά νά μᾶς φρονηματίσει, νά μᾶς διορθώσει, νά μᾶς προσγειώσει καὶ ταπεινώσει. Ὁ πό­νος ἔτσι μπορεῖ να γίνει ἀφορμή, για μία πιὸ οὐσια­στικὴ καὶ βαθειά γνωριμία μας μὲ τὸν Θεό, καὶ ὄχι να τὰ βάλουμε μαζὶ Του. Ὁ πόνος μπορεῖ νά μᾶς συνδράμει νά γίνουμε πιὸ ἀνεκτικοὶ καὶ συμπονετικοὶ μὲ τοὺς ἀδελφοὺς μας καὶ νά γνωρίσουμε τὸν ἄγνωστο ἐ­αυτὸ μας. Εἶπαν ὀρθά πώς ὅποιος ἔχει ὑποφέρει πολὺ μοιάζει μ' ἐκεῖνον πού γνωρίζει πολλὲς γλῶσσες κι ἔ­τσι μπορεῖ νά καταλάβει πολλοὺς καὶ νά τὸν καταλά­βουν πολλοί.

 Δέν ζητᾶμε βεβαίως ἐμεῖς οἱ πιστοὶ τὸν πόνο νοσηρὰ στή ζωή μας. Ἡ Ἐκκλησία μας πάντοτε εὐχε­ται ὑπὲρ ὑγείας καὶ διαφωτίσεως τῶν τέκνων της. Ἐὰν ἔλθει ὅμως ὁ πόνος, νά τὸν ὑπομείνουμε καρτερικὰ κι ἐλπιδοφόρα καὶ θὰ ἔχουμε, ἀλήθεια, μεγάλο κέρδος. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ σκοπὸς τῆς δοκιμασίας μας θὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ, ἀφοῦ θὰ ἔχει μαλακώσει ἡ καρδία μας καὶ θὰ ἔχουμε βοηθηθεῖ στό νά γνωρίσουμε τὸν πραγ­ματικὸ ἑαυτὸ μας καὶ τὸν Θεὸ μας.

Εἶναι  ἀλήθειά πώς στά χείλη τοῦ κάθε πο­νεμένου συχνὰ ἀνεβαίνει ἐκεῖνο τὸ γνωστὸ καὶ βαθὺ «γιατὶ σ' ἐμένα Θεέ μου»; Στό ἀνθρώπινο αὐτὸ «γιατί» δέν νομίζουμε ὅτι ὑπάρχει μία εὔκολη καὶ γρηγόρη ἀ­πάντηση. Ἡ ἀπαντήση θάλθει πιὸ ἀργὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἐσταυρωμένο Θεάνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος ἀξιωνε­ται νά συμμετέχει στόν σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Μὴ νομι­ζετε ὅτι εἶναι κάτι μικρὸ αὐτό.

Μέσα ἀπὸ τὸν πόνο οἱ προσευχὲς εἶναι σίγουρα πιὸ κατανυκτικές, πιὸ θερμές, πιὸ εὐπρόσδεκτες. Δί­νουν κατ' ἀρχὰς τή γαλήνη τῆς ὑπομονῆς στή δοκιμα­σία, λιγοστεύουν τὴν ἀπαιτητικότητα, ταπεινώνουν ἀ­ληθινά, χαρίζουν τή χαρά τῆς ἐλπίδος καὶ τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Μέσα μας θὰ βροῦμε τὸν Θεό. Ὄσο πιὸ γρήγορα τὸν συναντήσουμε τόσο πιὸ γρήγορα θ' ἀπελευθερωθοῦμε καὶ θὰ χαροῦμε ἀληθινά.

Εἶπαν  πώς πρὶν μᾶς στείλει ὁ Θεὸς τὸν σταυρό πού σηκώνουμε, τὸν ζύγισε, τὸν εἶδε καλά, τὸν ἐξέτασε προσεκτικὰ μὲ τὴν πανσοφία, τὴν ἀγάπη καὶ τῇ δικαιοσύνη Του. Τὸ ἀγαθὸ βλέμμα Του τὸν πα­ρακολούθησε καὶ ἡ μεγάλη Του καρδία τὸν θέρμανε, ἀφοῦ τὸν ξαναζύγισε μὲ τὴν ἀπείρη στοργὴ Του. Νο­μίζεις πώς εἶναι πιὸ βαρὺς ἀπ' ὅτι μπορεῖς νά σηκώ­σεις, ἐνῶ ἔχεις ἄγνωστες καὶ ἀνακάλυπτες δυνάμεις μέσα σου. Μὴ χάνεις τὸ θάρρος σου, μὴ τὰ βάζεις μὲ τὸν Θεό, γνωρίζει πολὺ καλά τί κάνει. Τὸν εὐλόγησε πρὶν τὸν θέσει τὸν σταυρὸ στούς ὤμους σου. Σίγουρα μπορεῖς νά τὸν σηκώσεις. Μὴ λησμονᾶς πώς πάντα πρὶν τὸ Κενὸ Μνημεῖο εἶναι ὁ Γολγοθάς. Ἡ Ἀναστα­ση ἕπεται τῆς Σταύρωσης.

Εἶναι γεγονός πώς ἡ ζωὴ μας εἶναι ζυμωμένη μὲ δάκρυα πού προέρχονται ἀπὸ τὸν πόνο τῆς ἀσθενείας, τῶν θλίψεων, τῶν βασάνων, τῆς ἐγκατάλειψης καὶ τῆς μοναξιᾶς. Ἔχουν γίνει ἀχώριστοι σύντροφοι. Ὁ λό­γος τοῦ Θεοῦ, ἡ Ἁγία Γραφή, μᾶς πληροφορεῖ πειστι­κά πώς ἡ ἀσθένεια, ὁ πόνος, ἡ θλίψη, ὁ θάνατος δέν ὑπήρχαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας. Πρόκειται γιά μεταπτωτικὰ φαινόμενα. Ἡ φθαρτότητα, ἡ ἀσθε­νεια, ὁ πόνος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς παρακοῆς τῶν πρωτοπλάστων στον Δημιουργὸ τοὺς καὶ ἡ ὑπακοὴ τοὺς στον δαίμονα. Ὁ ἀποχωρισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀ­πὸ τὸν Θεὸ ἔχει οἰκτρὲς συνέπειες. Ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ πιστοῦ ἀπὸ τὰ δαιμονικὰ δεσμὰ μπορεῖ νά τὸν κά­νει νά βρεῖ τὸ πνευματικὸ περιεχόμενο τῆς δοκιμα­σίας του καὶ τότε ἡ δοκιμασία νά γίνει σημαντικὴ εὐ­καιρία, ὅπως εἴπαμε, βαθυτέρης γνώσης τοῦ Θεοῦ καὶ συναντήσεώς του μὲ Αὐτόν.

Οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι νοσηλευτὲς καὶ ἡ Ἐκκλησία μας θεραπευτήριο. Οἱ ἱερεῖς πλησιά­ζουν τοὺς ἀσθενεῖς γιά νά τοὺς ἀπελευθερώσουν, νά τοὺς ἐπαναπροσανατολίσουν, νά τοὺς ἀνορθώσουν διὰ τῆς μετανοίας. Συμμετέχουν ὅσο μποροῦν στόν πόνο γιά νά τοὺς τὸν ἁπαλύνουν καὶ νά κάνουν πιὸ ἐ­λαφρὺ τὸν σταυρὸ τους. Εἶναι μεγάλη ἡ παράκληση τῶν πασχόντων ὅταν κατανοήσουν τὸ νόημα τοῦ σταυροῦ τους. Ἡ προσωπικὴ ἄρση τοῦ σταυροῦ νοηματιζόμενη συντελεῖ στήν ἀνορθώσῃ. Βλέποντας ὁ ταλαιπωρούμενος καὶ δοκιμαζόμενος ἄνθρωπος τή δοκιμασία του ὡς θεία ἐπισκέψῃ καὶ θεία παιδαγωγία με­ταβάλλει τή στάσῃ του, ἀντιμετωπίζει τὸ πρόβλημα πολὺ διαφορετικά, ἂν δεν γεμίζει χαρὰ γεμίζει πάντως ἐλπίδα. Ἡ θεία Χάρη μπορεῖ νά ὁδηγήσει σὲ αὐτή τὴν ὡριμότητα τὸν σκληρὰ δοκιμαζόμενο. Ἐμεῖς θὰ ποῦμε τὸν καλὸ λόγο, ἀλλὰ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ ὁλο­κληρώσει τὸ ἔργο αὐτό.

Τὸ «εὐχολόγιο» στά χέρια τοῦ ἱερέως εἶναι πολὺ πα­ρηγορητικὸ στίς δύσκολες αὐτὲς ὦρες. Ἡ «Σύνοψη» ἢ τὸ «Προσευχητάρι», μὲ τὴν Παράκληση τῆς Παναγίας καὶ τοὺς ὑπερόχους Χαιρετισμούς, στά χέρια τοῦ ἀ­σθενοὺς εἶναι φτερὰ εἰρήνης. Ἡ Παναγία, ἡ μάνα ὅλων τῶν πονεμένων, ποὺ πόνεσε τόσο πολὺ καὶ συ­μπονᾶ ὅλους τοὺς πονεμένους, δίνει μιά γλυκειά πα­ραμυθία καὶ μεγάλη ἐνίσχυση σὲ ὅλους. Μὴ φοβομα­στε τὸ ἱερατικὸ πετραχήλι, τὸν τίμιο σταυρό, τὸ ἅγιο ἔλαιο, τὰ τίμια καὶ χαριτόβρυτα λείψανα, τὸν ἁγια­σμό, τὸ ἀντίδωρο, τή θεία Κοινωνία.

Ὁ πόνος εἶπαν εἷναι ὁ φρουρὸς τῆς ὑγείας. Σὰν ἔ­να καμπανάκι μᾶς ἀφυπνίζει. Ἂν δέν πονούσαμε δέν θὰ πηγαίναμέ ποτέ στόν ἰατρό. Ὁ πόνος εἶναι σὰν ἕνα σῆμα κινδύνου, ποὺ ἐκπέμπεται γιά νά μᾶς γλυτώσει ἀπὸ τὰ χειρότερα. Αὐτὰ ἰσχύουν καὶ γιά τὸ σῶμα καὶ γιά τὴν ψυχή. Ἔτσι ὁ πόνος καταντᾶ σ' εὐλογία καὶ γιά τὸ σῶμα καὶ γιά τὴν ψυχή. Ὁ πόνος ἀκόμη καθίσταται σὰν ἔνα προληπτικὸ ἐμβόλιο γιά νά μὴ ὑπερηφανευόμεθα. Ὁ πόνος μπορεῖ νά γίνει μία ὁδὸς ἐπι­στροφῆς στον Θεό. Ὁ πόνος γεννᾶ τὴν ὡραία καὶ θεάρεστη συμπόνια. Ὁ πόνος δοκιμάζει τὴν ἀγάπη μας στόν Θεό. Ὁ πόνος μᾶς ζυγίζει, μᾶς σμιλεύει, μᾶς καλλιεργεῖ, μᾶς ὠριμάζει, μᾶς ὡραιοποιεῖ.

footer
  • Δευτέρα
    23 Σεπτεμβρίου

    Σύλληψις Ιωάννου Προδρόμου, Ξανθίππης και Πολυξένης οσίων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ