Εκτύπωση

 

                                                                                         Ἁγίου Λουκᾶ Κριμαίας

O Euaggelismos ths Theotokou 12 Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου, τὸν ὁποῖο ἑορτάζουμε σήμερα μὲ χαρὰ καὶ ἀγάπη ἀλλὰ καὶ μὲ δέος ἐνώπιον τοῦ μεγαλείου τοῦ γεγο­νότος αὐτοῦ, ὀνομάζεται «κεφάλαιον» (δη­λαδὴ ἀρχή) τῆς σωτηρίας μας. Ἐννέα μῆνες μετὰ τὸν Εὐαγγελισμὸ πραγματο­ποιήθηκε καὶ τὸ δεύτερο ἀπὸ τὰ σημαντικότερα γε­γονότα, ἡ κατὰ σάρκα Γέννηση τοῦ Κυρίου μας Ἰη­σοῦ Χριστοῦ. Κορυφὴ καὶ ὁλοκλήρωση τῆς σωτηρί­ας μας θὰ εἶναι ἡ Ἀναστάση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ ἀπὸ ἕνα φρικτὸ θάνατο πάνω στό Σταυρό.

Ὄχι μόνο μιά φορά ἀλλὰ πολλὲς φορὲς φανερώθηκαν στούς Ἁγίους ἄγγελοι. Ἕξι μῆνες πρὶν τὸν Εὐ­αγγελισμὸ τῆς Παναγίας Παρθένου Μαρίας στάλθη­κε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ στόν ἱερέα Ζαχαρία, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε στό ναό, γιά νά τοῦ ἀναγγείλει, ὅτι ἀπ' αὐτὸν θὰ γεννηθεῖ ὁ μεγαλύτερος μεταξὺ τῶν ἀν­θρώπων, ὁ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, ὁ Ἰωάννης. Καὶ σήμερα ὁ ἴδιος φέρνει τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα στήν Ὑπεραγία καὶ ἄχραντο Παρθένο Μαρία, ἡ ὁποία ζοῦσε στό ταπεινὸ φτωχόσπιτο τοῦ ξυλουργοῦ Ἰωσήφ.

Ὁ διάλογός του μὲ τὴν Παναγία εἶναι τόσο ἅγι­ος καὶ μεγαλειώδης πού δέν τολμῶ νά τὸν περιγράψω μὲ δικά μου λόγια ἀλλὰ πρέπει νά τὸν ἐπαναλά­βω μὲ Εὐαγγελικὰ λόγια. Ὅταν μπῆκε ὁ ἀρχάγγελος στό ὑπερῶο, εἶπε:

«Χαῖρε, κεχαριτωμένη ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλο­γημένη σύ ἐν γυναιξίν. Ἡ δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ, καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος, καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος αὐτῆ· μὴ φοβοῦ, Μαριάμ- εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ καὶ ἰδοὺ συλλήψη ἐν γαστρί καὶ τέξη υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ἄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. Οὗτος ἔσται μέγας καὶ Υἱὸς Ὑψίστου κληθήσεται, καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον αὐτοῦ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ, καὶ βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος. Εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγ­γελος εἶπεν αὐτῆ· Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ...Εἶπε δὲ Μαριάμ· ἰἸδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμα σου. Καὶ ἀπῆλθεν ἀπ' αὐτῆς ὁ ἄγ­γελος» (Λουκ. 1, 28-38).

Σᾶς ἔχω πεῖ πολλὰ τὰ προηγούμενα χρόνια γι' αὐτὸν τὸ μοναδικὸ στήν Ἱστορία τοῦ κόσμου διάλογο. Ἀλλὰ τώρα θὰ σταθῶ στά λόγια τοῦ Ἀρχαγγέλου: «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγι­ον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ».

Κανείς ποτέ, ἀπὸ τή δημιουργία τοῦ κόσμου καὶ μέχρι τήν συντέλεια του, δέν γεννήθηκε καὶ δέν θὰ γεννηθεῖ κατὰ τὸν τρόπο, κατὰ τὸν ὁποῖο γεννήθη­κε ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός. Κανείς ποτέ δὲ γεννήθηκε χωρὶς ἄνδρα. Κανεὶς δὲ γεννήθηκε καὶ δὲ θὰ γεννηθεῖ μὲ τὴν ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σὲ κανέναν ποτὲ δέν κατοίκησε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τέτοια ὁλοκληρωμένη πληρότητα, μὲ τὴν ὀ­ποία ἐγκατοίκησε στήν Παναγία Παρθένο Μαρία. Κανέναν δέν ἐπισκίασε ἡ δύναμη τοῦ Ὑψίστου καὶ τὰ μητρικὰ σπλάγχνα καμμιᾶς γυναῖκας δέν ἁγίασε, μὲ τέτοια πληρότητα καὶ δύναμη, ὅπως τὰ σπλάγχνα τῆς Ὑπεραγίας Παρθένου Μαρίας.

Κρατῆστε βαθεῖα στήν καρδία σας, αὐτό πού σᾶς λέω γιά τὴν πλήρη ἑνότητα τοῦ Πνεύματος τοῦ Θε­οῦ καὶ τῆς ἀνθρωπίνης οὐσίας τῆς Μαρίας. Ἡ ψυχὴ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἔχουν τὴν ἀρχὴ τους στό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Tό δεύτερο κεφάλαιο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης λέει, ὅτι ἔπλασε ὁ Θε­ὸς τὸν πρῶτο ἄνθρωπο, τὸν Ἀδάμ, «χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς» (Γέν. 2, 7). Μὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μόνο τὸ πνεῦμα τοῦ ἀν­θρωπου εἶναι δυνατὸν νά κοινωνεῖ, ἐφόσον ἀπὸ Ἐ­κεῖνον προέρχεται, ὅπως συμβαίνει καὶ στήν φύση, συγγενῆ δηλαδὴ μεταξὺ τους πράγματα νά ἔχουν πραγματικὴ ἐπικοινωνία.

Τὴν δυνατότητα τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεὸ τὴν διδαχθήκαμε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος λέει: «Ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν» (Ιω. 14, 23).

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ κάποια ἔκ­πληξη ῥωτάει τοὺς χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου: «Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;» (Α' Κορ. 3, 16).

Ἀπὸ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων γνωρίζουμε γιά μιά πραγματική κοινωνία μὲ τὸν Θεό, ποὺ εἶχαν στή ζωὴ τους οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ. Γνωρίζουμε ὅτι αὐτοὶ ὑπῆρξαν κατοικοιτήρια τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ αὐτὴ ἡ βαθειά κοινωνία τους μὲ τὸ Θεὸ δέν μπο­ρεῖ νά συγκριθεῖ μ' ἐκείνη τὴν εὐλογημένη κατα­σταση, ἡ ὁποία ὑπερβαίνει ἀκόμα καὶ τὴν καταστάσῃ τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀρχαγγέλων, στήν ὁποία βρέθη­κε ἡ Ὑπεραγία Παρθένος Μαρία μετὰ τὴν ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὸ δέν μπόρεσε, ἡ καλύτερα, δέν ἤθελε νά ἀ­ντιληφθεῖ ὁ κακότυχος ἐκεῖνος αἱρετικὸς Νεστόριος, ὁ ὁποῖος ἰσχυριζόταν ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος γέννησε ἕναν κοινὸ ἄνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό, μὲ τὸν ὁποῖο ἀργότερα ἐνώθηκε ὁ Θεός, γι' αὐτὸ καὶ τὴν Ὑπεραγία Παρθένο Μαρία τὴν ὀνομάζε Χριστοτόκο καὶ ὄχι Θεοτόκο. Ἄν, ἔστω καὶ ἐλάχιστο, δίκαιο εἶχε ὁ Νεστόριος, τότε ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ ἦταν ὄχι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεάνθρωπος ἀλλὰ ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς μεγάλους Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ὀνομάζο­νται ἀληθινοὶ ναοὶ καὶ μονὲς τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ γιά τὴν ἀπέραντη ἀγάπη τους στόν Θεὸ καὶ τὴν τέλεια ἐφαρμογὴ στή ζωὴ τους τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως βλέπετε ὁ Νεστόριος δικαίως ἀνα­θεματίστηκε ἀπὸ τὴν Τρίτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ μποροῦσα νά τελειώσω τὸν ἐγκωμιαστικό μου λόγο πρὸς τιμὴν τῆς μεγάλης αὐτῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Ὅμως δέν θέ­λω νά προσπεράσω τὰ λόγια ἐκεῖνα τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τὰ ὁποῖα μπαίνουν σὲ κάθε καθαρή καρδία: «Χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».

Ὅλοι ἐσεῖς, ποὺ εἶστε ὁμόψυχοι μὲ μένα, πέστε μου, μπορεῖ νά ὑπάρχει ἀνώτερη καὶ καθαρότερη χαρὰ ἀπὸ αὐτή, ποὺ δίνει ἡ αἴσθηση ὅτι μαζὶ μας εἶναι ὁ Κύριος! Ὅτι μᾶς ἀγαπᾶ, ἐπειδὴ φυλάσσουμέ τίς ἐντολὲς Του καὶ ὅτι θὰ ἔλθει μαζὶ μὲ τὸν Ἄναρ­χο Πατέρα Του καὶ θὰ κατοικήσει μαζὶ μας!

Τῆς ἀνωτάτης αὐτῆς εὐτυχίας καὶ χαρᾶς νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος καὶ Θεὸς μας Ἰησοῦς Χριστὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας καὶ Ἀχράντου Παρθένου Μαρίας!  Ἀμήν.