Εκτύπωση

 epos40«Ἐπορεύοντο χαίροντες... ὅτι ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος Αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ) κατηξιώθησαν ἀτιμασθῆναι» (Πράξ. 5, 41) Σταθμός ἀνεπανάληπτος στὴν ἱστορία τοῦ νεώτερου Ἑλληνισμοῦ, χαράχτηκε μὲ χρυσὰ καὶ ἀνεξίτηλα γράμματα τὸ ΕΠΟΣ τοῦ '40. Τὸ γεγονὸς μάλιστα τοῦ ὕπουλου τορπιλισμοῦ τοῦ εὐάνδρου Ἀ/κοῦ μας «ΕΛΛΗ» καί, συνεπεία τούτου, ἡ ἐκ μέρους τοῦ ἐχθροῦ –τάχα καὶ Χριστιανοῦ- ἀσεβέστατη καὶ βλάσφημη προσβολὴ ποὺ ἔκαμε στὴ Μεγαλόχαρη Παναγία μας (15-08-1940), συνεκλόνισε τὴν Ὀρθόδοξη συνείδηση τῶν Ἑλλήνων. Γι' αὐτὸ καὶ τὸ πολυθρύλητο ΟΧΙ τοῦ ἀείμνηστου Πρωθυπουργοῦ Ἰωάννου Μεταξά, ὕστερα ἀπὸ τὸ κατάπτυστο τελεσίγραφο τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας, εἶχε τὴ γνωστὴ ἐνθουσιώδη ἀνταπόκριση στὸν ἑλληνικὸ λαό, ὁ ὁποῖος μὲ πίστη στὸ Θεὸ καὶ μὲ ἀγάπη στὴ δοκιμαζόμενη τότε Πατρίδα ἀνέλαβε τὸν ὑπὲρ πάντων ἀμυντικὸ ἀγώνα. Κι ἀκόμα, εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅλοι τότε οἱ φορεῖς τῆς ἀγωνιζομένης Πατρίδας μας ἀνεγνώριζαν στὴν Ἐκκλησία τὴν πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ ὑπέρτατου ἀγώνα. Ἔτσι, ἡ στρατευόμενη καὶ ποιμαίνουσα τότε Ἐκκλησία, πέρα ἀπὸ τὴν κύρια ποιμαντικὴ καὶ λατρευτική της ἀποστολή, ἀνέλαβε νὰ στηρίξει καὶ τὸν Στρατὸ καὶ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Πράγματι, μὲ τὸν δοξασμένο μας Στρατὸ συμπορεύθηκε μέχρι τὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ μετώπου, κι ἄφησε ἐκεῖ δεκάδες ἀπὸ ἁγίους κληρικούς της νὰ τὴν ἐκπροσωποῦν καὶ νὰ συμπολεμήσουν μὲ τοὺς γενναίους φαντάρους μας, ὡς Ἱεροκήρυκες καὶ Στρατιωτικοὶ Ἱερεῖς... Γιὰ τὸ λαὸ δὲ τοῦ Θεοῦ τὰ ἔδωσε ὅλα, ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε. Πέρα ἀπὸ τὴν παρηγοριὰ καὶ ἐνίσχυσή του στὶς θλίψεις τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, πρωτοστάτησε στὸν καιρὸ τῆς φοβερῆς πείνας γιὰ τὴν περίθαλψη τῶν ἀδυνάτων, ἐνίσχυσε τὶς οἰκογένειες τῶν πολεμιστῶν καὶ ἐκείνων ποὺ ἔπεσαν στὸ πεδίο τῆς τιμῆς, ἵδρυσε διὰ νόμου τὴν εὐεργετικὴ ΕΟΧΑ, περιέλθαψε τραυματίες καὶ ἀναπήρους, ἔσωσε Ἑβραίους, βοήθησε μὲ κάθε τρόπο τοὺς ἀδικοκαταδικαζομένους ἀντιστασιακοὺς μελλοθανάτους καὶ ὅσους εἶχαν τὴν ἀνάγκη τους, συμμετεῖχε στὸν ἀντιστασιακὸ ἀγώνα, τόσο στὴν ἐπάρατη κατοχὴ ὅσο καὶ στὴ μετέπειτα ἐθνικὴ συμφορά.... καί, τέλος, πρόσφερε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς δούλης Πατρίδας Ἑκατόμβες Ἱερομαρτύρων ἀπὸ τοὺς λειτουργούς της καὶ χιλιάδες Ἐθνομαρτύρων ἀπὸ τοὺς ἁγνοὺς καὶ ἀθώους πιστούς της. Ἔτσι, ἐκ τῆς μακρᾶς φάλαγγας τῶν νέων τούτων Νεομαρτύρων Κληρικῶν ποὺ ἔμειναν πιστοὶ στὸ Χριστὸ καὶ στὴν Ἑλλάδα: «...ἄλλοι κατακρεουργήθηκαν καὶ διαμελίσθηκαν, ἄλλοι ἔμειναν ἡμέρες μετέωροι στὴν ἀγχόνη, ἄλλους τοὺς ἔθαψαν ζωντανοὺς ἢ τοὺς ἔριξαν στὴ φωτιά, τοὺς κρήμνισαν σὲ χαράδρες καὶ βάραθρα, τοὺς ἔριξαν στὴ θάλασσα, τοὺς ἅρπαξαν στὰ βουνὰ καὶ πῆγαν μ' ἄγνωστο σὲ μᾶς θάνατο, ἄλλους τοὺς ἔσφαξαν, ἄλλους τοὺς σταύρωσαν, ἀφοῦ προηγουμένως τοὺς βασάνισαν βάρβαρα...». Ὅλοι ἔμειναν «πιστοὶ ἄχρι θανάτου». Ὅλοι «ἐβάστασαν τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ἐν τοῖς σώμασιν αὐτῶν». Καὶ γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ λόγου, ἰδοὺ καὶ οἱ ἀριθμοί: Οἱ ἡττημένοι καὶ καταντροπιασμένοι Ἰταλοὶ στὸ πόλεμο 1940-41, θανάτωσαν μαρτυρικά, ὅπως οἱ κακοῦργοι πρόγονοί τους Ρωμαῖοι... σαράντα (40) κληρικούς μας. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Γερμανοὶ κατακτητές... Θανάτωσαν μὲ τοὺς πιὸ φρικιαστικοὺς τρόπους ἑκατὸν τριάντα (130) κληρικούς μας. Ἐπίσης καὶ οἱ Ἀλβανοτσάμηδες μὲ τοὺς Ρουμανίζοντες, ἄλλοτε βοηθούμενοι ἢ βοηθώντας τοὺς Γερμανοϊταλούς, θανάτωσαν κι αὐτοὶ εἴκοσι ἐννέα (29) κληρικούς μας. Ἀτυχῶς -γράφει σύγχρονος ἱστορικός, ὁ Ι. Ἀναστασάκης στὸ ἔργο του: «Ἡ Ἐκκλησία στὴ Μάχη τῆς Κρήτης... 1941- 45», Χανιὰ 1994- ποταμὸς αἵματος τῶν κληρικῶν μᾶς ἔρευσε καὶ μὲ τοὺς κομμουνιστές, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν γνωστὴ διδασκαλία τους: «Δὲν θέλουμε παπάδες, δὲν θέλουμε Ἐκκλησίες...», σκότωσαν κι αὐτοὶ μὲ ἀπάνθρωπους καὶ οἰκτροὺς βασανισμοὺς διακόσιους σαράντα δύο (242) κληρικούς... Μὲ τὴν παράθεση τοῦ παραπάνω ἀποσπάσματος δὲν ἀποβλέπω νὰ ἀναξέσω ὀδυνηρὲς πληγές... Ἄλλωστε, καὶ ἐκ μέρους τῶν ἀντικομμουνιστικῶν, δεξιῶν ἀνταρτικῶν ὁμάδων, φανατικῶν στρατοδικῶν καὶ ἀπὸ ἄλλες ἀνεξερεύνητες αἰτίες τῆς ἀνώμαλης τότε ἐποχῆς, βρῆκαν οἰκτρό. ταπεινωτικὸ καὶ μαρτυρικὸ θάνατο τριάντα (30) ἀκόμη κληρικοί μας. Παρακάτω παραθέτω, ἐπιλεκτικὰ καὶ περιληπτικά, ἀναφορὲς ἀπὸ τὸ σύγχρονο Συναξάρι ποὺ συνέταξα, Ἱεροεθνομαρτύρων Κληρικῶν τοῦ 40. Στὸ μέτωπο ἔπεσαν: ὁ Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Τσοκώνας, ὁ ἐπικαλούμενος «ἅγιος παπάς», καὶ ὁ Ἀρχιμ. Ἰερόθεος Μπαζιώτης. Στὶς 9 Μαρτίου 1943, ὁ Ἱερέας π. Δημήτριος Σταμπουλής, ἐφημέριος Σκοπιᾶς Φλωρίνης, ἐπειδὴ ἀρνήθηκε νὰ λειτουργήσει στὸ βουλγαρικὸ - σλαβικὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα πιεζόμενος ἀπὸ τοὺς ὄρχαν/τές, παραδόθηκε στοὺς Γερμανούς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀπαγχόνισαν μαζὶ μὲ ἄλλους πατριῶτες (βλ. «Οἱ θυσίες τῶν Κληρικῶν τῆς Ἑλλάδος», ἔκδ. Ὄρθ. Ἱεραποστ. Ἀδελφότητος "Ο ΣΤΑΥΡΟΣ", Ἀθῆναι 1995, σέλ. 126-127). Ἐπίσης στὸ ἴδιο βιβλίο, σέλ. 129-130, σημειώνεται ὁ σταυρικὸς θάνατος, ἔπειτα ἀπὸ φρικτοὺς βασανισμούς, τοῦ ἱερέα π. Κωνσταντίνου Τούλια, ἐφημερίου Σιταριᾶς Φλωρίνης, τὴν 23 Ἀπριλίου 1943, Μεγάλη Παρασκευή... Παρόμοιο σταυρικὸ θάνατο ὑπέστη ἐπίσης τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ 11 Ἀπριλίου 1947, ὁ ἱερέας π. Γεώργιος Σκρέκας, ἐφημέριος Μεγάρχης Τρικάλων. Ὁ Κῶν. Βοβολίνης στὸ γνωστὸ βιβλίο του: «Ἡ Ἐκκλησία εἰς τὸν ἀγώνα τῆς Ἐλευθερίας»( 1453-1953), Ἀθῆναι 1952, σέλ. 266-267, ἀναφέρεται σὲ 80τούτη Βορειοηπειρώτη Ἱερέα τῆς Δερβιτσάνης, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν ὑποχώρηση τοῦ Στρατοῦ μᾶς (Ἀπρ. 1941) κατεσφάγη ἀπὸ τοὺς Ἀλβανοτσάμηδες. Στὶς 23 Ἰουλίου 1943, ὁ ἱερέας ἐφημέριος του χωριοῦ Ἁγία Ἀναστασία Ἰωαννίνων π. Γεώργιος Σιούλης ἐκάη ζωντανὸς σὲ ἀχυροκαλύβα ἀπὸ τοὺς Γερμανούς, μετὰ ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια, χωρὶς νὰ ἀποτεφρωθεῖ τὸ μαρτυρικό του σῶμα, στὸ ὁποῖο εὑρέθη ἀνέπαφο ἀπὸ τὴ φωτιὰ τὸ μικρὸ βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης ποὺ ἔφερε μαζί του, οἱ δὲ συμμάρτυρές του ἀπετεφρώθησαν παντελῶς. Ὁ Ἱεροεθνομάρτυρας τοῦτος, πρὸ τῆς θυσίας του, εἶδε νὰ τυφεκίζονται: ἡ σύζυγος - πρεσβυτέρα του, ὁ υἱός του καὶ οἱ θυγατέρες του... Στὶς 3 Ἰουλίου 1943, ὁ Ἀρχιμ. Ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπόλεως Κοζάνης π. Ἰωακεὶμ Λιόλιας συνελήφθη ἀπὸ τοὺς Γερμανούς, ἐνεκλείσθη στὶς φοβερὲς φυλακὲς τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπου ἐβασανίζετο ἀπάνθρωπα, ἀπαντώντας στοὺς βασανιστές του μὲ παρρησία: «Βαρᾶτε, εἶμαι Ἕλληνας Παπάς. Πεθαίνω γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Πατρίδα». Τέλος, ἐξετελέσθη μαζὶ μὲ ἄλλους πενήντα (50) ἀθώους Ἕλληνες πολίτες. Στὶς 9 Ἰουλίου 1944, ὁ Ἱεροδιάκονος - Μοναχὸς καὶ ἀδελφός της Ι. Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Φενεοῦ τῆς Μητροπόλεως Κορινθίας συνελήφθη, ἐβασανίσθη καί, τέλος, ἐσφάγη ἀπὸ ἀντάρτες ἀριστερῶν κομμουνιστικῶν ὁμάδων. Ἐπίσης στὶς 7 Αὔγ. 1948, ὁ ἱερέας Γεώργιος Ἄρ. Νικόπουλος, ἐφημέριος Βουτύρου τῆς Μητροπόλεως Καρπενησιοῦ, κατεδικάσθη καὶ ἐξετελέσθη στὴ Λαμία, ὡς θύμα φανατισμοῦ στρατοδικῶν τῆς ἐποχῆς. Ἀκόμη, ἱερὸ λείψανο, ἀποδεικτικὸ καὶ ἀντιπροσωπευτικό της μαρτυρικῆς θυσίας ὅλων τῶν μαρτυρησάντων ἱερέων, εἶναι ἐπιστήθιος σταυρὸς ποὺ ἀνήκει στὴν πατρική μου οἰκογένεια. Εἶναι λείψανο ποὺ διασώθηκε μέσα στὶς στάχτες, ἀπὸ τὴ μαρτυρικὴ θυσία τοῦ μακαριστοῦ πατέρα μου Ἱεροδιδασκάλου Οἰκονόμου Δημητρίου Κ. Βαστάκη, ἐφημερίου του Μεγάλου Χωριοῦ τῆς Μητροπόλεως Καρπενησιοῦ, ὁ ὁποῖος τελικὰ μετὰ ἀπὸ φρικτοὺς βασανισμοὺς ἐκάη ζωντανὸς ἀπὸ τοὺς Ἰταλοὺς τὴν παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων, 24-12-1942. Ἡ Ἐκκλησία μας, λοιπόν, «ὡς πορφύραν καὶ βύσσον μὲ τὰ αἵματα καὶ τῶν νέων τούτων Ἱερομαρτύρων στολισαμένη», δίκαια καυχᾶται ὅτι καὶ στοὺς πρόσφατους χρόνους οἱ λειτουργοί της: «ἐν ὑπομονὴ πολλή..., ἐν στεχωρίαις, ἐν πληγαῖς καὶ φυλακαῖς... καὶ ἐν λιμῶ καὶ θλίψει» (Β' Κόρ. 6,4-5, 10,27), συνέβαλαν στὴν ἐθνικὴ ἀντίσταση καὶ ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδας. Τέλος, ἡ Ἐκκλησία μας δὲν ἀποβλέπει σὲ δάφνες καὶ ὑστεροφημίες, ἀπὸ τὴν ἐκτεθεῖσα προσφορά της. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς εἶναι πάντα ἕνα διαρκὲς παρόν, ὅπως καὶ ὁ Θεῖος Ἱδρυτής της. Καὶ σὰν Στρατευομένη ποὺ εἶναι, ἕνα καθῆκον ἔχει: Νὰ θυσιάζεται... Κι αὐτὸ ἔκαμε στὸ μεγάλο ΕΠΟΣ τῆς ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ τοῦ ΣΑΡΑΝΤΑ. Κι αὐτὸ ἐξακολουθεῖ νὰ κάνει, ὅταν τὸ ἀπαιτοῦν οἱ περιστάσεις. Τοῦ Πρώτ. Κωνσταντίνου Δ. Βαστάκη Περιοδικὸ «ΤΟΛΜΗ», Ὀκτώβριος 2001