ploigisi h3

bottom neo

      

                                       Ἁ­γί­ου Λου­κᾶ Ἀρ­χι­επ. Συμ­φε­ρου­πό­λε­ως τῆς Κρι­μαί­ας.

«Δεῦ­τε πρὸς μὲ πάν­τες οἱ κο­πι­ῶν­τες καὶ πε­φορ­τι­σμέ­νοι, κα­γῶ ἀ­να­παύ­σω ὑ­μᾶς. Ἄ­ρα­τε τὸν ζυ­γόν Μου ἐφ' ὑ­μᾶς καὶ μά­θε­τε ἀπ' Ἐ­μοῦ, ὅ­τι πρά­ος εἰ­μὶ καὶ τα­πει­νὸς τὴ καρ­δί­α, καὶ εὐ­ρή­σε­τε ἀ­νά­παυ­σιν ταῖς ψυ­χαῖς ὑ­μῶν. Ὁ γὰρ ζυ­γός μου χρη­στὸς καὶ τὸ φορ­τί­ον μου ἐ­λα­φρὸν ἐ­στὶν» (Μάτθ. ΙΑ.28 – 30).

Με­γά­λη εἶ­ναι ἡ ἀγ­κα­λιὰ τοῦ Κυ­ρί­ου μᾶς Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ. Τό­σο με­γά­λη ποὺ δὲν μπο­ροῦ­με νὰ φαν­τα­στοῦ­με. Ὁ Κύ­ρι­ος ἔ­χει στὴν ἀγ­κα­λιὰ τοῦ ὅ­λους ὅ­σους ὑ­πο­φέ­ρουν στὴ ζω­ή τους ἀ­πὸ τὶς θλί­ψεις καὶ τὶς στε­νο­χώ­ριες. Τί βά­θος ἔ­χει ἡ καρ­διά Του καὶ πό­σο δυ­να­τὴ εἶ­ναι ἡ ἀ­γά­πη Του, ἀ­φοῦ μπο­ρεῖ ὅ­λους αὐ­τοὺς ποὺ κο­πιά­ζουν καὶ εἶ­ναι φορ­τω­μέ­νοι νὰ τοὺς ἀ­να­παύ­σει, νὰ τοὺς πα­ρη­γο­ρή­σει καὶ νὰ τοὺς δώ­σει δύ­να­μη νὰ ὑ­πο­μέ­νουν τὶς θλί­ψεις καὶ νὰ μὴν ἀ­πελ­πί­ζον­ται ὅ­ταν ἀ­δι­κοῦν­ται στὴ ζω­ή τους!

Εἶ­ναι ὅ­μως πα­ρά­ξε­νος ὁ τρό­πος μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο ἐ­πι­χει­ρεῖ νὰ τὸ κά­νει! Μᾶς προ­τεί­νει νὰ ἀ­φή­σου­με τὸν ἀ­νυ­πό­φο­ρο γιὰ πολ­λοὺς ζυ­γὸ τῆς ζω­ῆς καὶ νὰ ση­κώ­σου­με ἐ­πά­νω μας ἕ­ναν ἄλ­λο ζυ­γό: ἄ­γνω­στο στὸν κό­σμο, ἁ­πα­λό, ἀ­γα­θὸ καὶ ἐ­λα­φρό, δι­κό του ζυ­γό. Ὅ­ταν λέ­με ζυ­γό, ἐν­νο­οῦ­με κα­τά­στα­ση στὴν ὁ­ποί­α βρί­σκε­ται ἕ­νας δοῦ­λος. Τὴν κα­τά­στα­ση βέ­βαι­α αὐ­τὴ δὲν τὴν θε­ω­ροῦ­με κα­θό­λου εὐ­χά­ρι­στη. Τὸν δι­κό του ὅ­μως ζυ­γὸ ὁ Κύ­ρι­ος τὸν ὀ­νο­μά­ζει ἁ­πα­λὸ καὶ ἐ­λα­φρό.

Πῶς νὰ τὸ κα­τα­λά­βου­με; Για­τί εἶ­ναι ἁ­πα­λὸς καὶ ἐ­λα­φρὸς ὁ ζυ­γὸς τοῦ Χρι­στοῦ; Μή­πως ἐ­πει­δὴ ζυ­γὸ ὀ­νο­μά­ζει τὸν θεῖ­ο νό­μο τῆς ἀ­γά­πης τοῦ τὸν ὁ­ποῖ­ο δί­νει στὸν κό­σμο, στὸν κό­σμο ὁ ὁ­ποῖ­ος σχε­δὸν κα­θό­λου δὲν σκέ­φτε­ται τὴν ἀ­γά­πη; Ἢ ἐ­πει­δὴ ὁ δι­κός του λό­γος τῆς ἀ­γά­πης ἄ­νοι­ξε γιὰ τὴν ἀν­θρω­πό­τη­τα, ποῦ ζοῦ­σε χω­ρὶς ἀ­γά­πη, ἕ­ναν και­νού­ριο κό­σμο, ἕ­ναν κό­σμο στὸν ὁ­ποῖ­ο λάμ­πει τὸ θεῖ­ο φῶς τῆς ἀ­γά­πης, ποῦ δι­α­λύ­ει τὸ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε σκο­τά­δι; Δὲν εἶ­ναι με­γά­λη χα­ρὰ νὰ βγοῦ­με ἀ­πὸ τὸ σκο­τά­δι στὸ φῶς; Δὲν θὰ σκιρ­τή­σει ἡ καρ­διὰ τοῦ ἀν­θρώ­που ὅ­ταν θὰ βγεῖ ἀ­πὸ τὸ σκο­τά­δι καὶ θὰ κα­τα­λά­βει ὅ­τι ὁ ἴ­διος ὁ Κύ­ρι­ος τὸν κρα­τᾶ στὴν ἀγ­κα­λιά Του;

Ἀλ­λὰ τί ἐ­πι­τέ­λους ση­μαί­νει ζυ­γὸς τοῦ Χρι­στοῦ; Ση­μαί­νει νὰ ζοῦ­με σύμ­φω­να μὲ τὶς ἐν­το­λές του. Νὰ εἴ­μα­στε τα­πει­νοὶ καὶ πρά­οι, νὰ δι­ψᾶ­με καὶ νὰ πει­νᾶ­με τὴν ὑ­ψί­στη ἀ­λή­θει­α. Νὰ εἴ­μα­στε ἐ­λε­ή­μο­νες καὶ κα­θα­ροὶ τὴ καρ­δί­α. Νὰ μᾶς κα­κο­λο­γοῦν καὶ νὰ μᾶς δι­ώ­κουν γιὰ τὴν πί­στη στὸν Υἱ­ὸ τοῦ Θε­οῦ καὶ γιὰ τὴν ἀ­γά­πη του. Ναί, αὐ­τὸ καὶ μό­νο αὐ­τὸ ση­μαί­νει ὁ ἁ­πα­λὸς ζυ­γὸς τοῦ Χρι­στοῦ καὶ τὸ ἐ­λα­φρὸ φορ­τί­ο του. Τὴ δύ­να­μη γιὰ νὰ τὰ ση­κώ­σου­μέ μας τὴ δί­νει ὁ Σταυ­ρὸς τοῦ Χρι­στοῦ, ποὺ ὑ­ψώ­νε­ται πά­νω ἀ­πὸ τὸν κό­σμο καὶ τὸν φω­τί­ζει, ὁ Σταυ­ρὸς πά­νω στὸν ὁ­ποῖ­ο ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Θε­οῦ ὑ­πέ­φε­ρε τὰ πά­θη καὶ ἔ­δω­σε τὴν ζω­ή Του γιὰ νὰ ζεῖ ὁ ἄν­θρω­πος.

Ἂς προ­σκυ­νή­σου­με τὸ ὑ­πο­πό­δι­ο τοῦ Σταυ­ροῦ τοῦ Χρι­στοῦ μὲ ὅ­λη τὴν ψυ­χή μας. Αὐ­τὸς εἶ­ναι ὁ ἁ­πα­λὸς ζυ­γὸς τοῦ Χρι­στοῦ, νὰ ἀ­κο­λου­θή­σου­με τὸν δρό­μο τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου καὶ τῶν διω­γμῶν ὁ ὁ­ποῖ­ος ὁ­δη­γεῖ ἐ­κεῖ ὅ­που αἰ­ώ­νι­α λάμ­πει ὁ Σταυ­ρὸς τοῦ Χρι­στοῦ μας. Ἂς ἀ­κο­λου­θή­σου­με τὸν Σω­τή­ρα μας καὶ ἂς θυ­μό­μα­στε πάν­το­τε ὅ­τι Αὐ­τὸς ποὺ εἶ­ναι ἀ­λη­θι­νὸς Θε­ὸς λέ­ει γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό Του ὅ­τι εἶ­ναι πρά­ος καὶ τα­πει­νὸς τὴ καρ­δί­α. Νὰ εἴ­μα­στε καὶ ἐ­μεῖς πρά­οι καὶ τα­πει­νοὶ γιὰ νὰ τὸν ἀ­κο­λου­θή­σου­με στὸν δρό­μο πρὸς τὴν Βα­σι­λεί­α τῆς αἰ­ώ­νι­ας Δι­και­ο­σύ­νης καὶ τοῦ ἀ­νε­σπέ­ρου Φω­τός. Ἀ­μήν.

 

 

footer
  • Σάββατο
    20 Ιουλίου

    Ηλιού Θεσβίτου του προφήτου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ