ploigisi h3

bottom neo

 

                                                               τοῦ ­γί­ου Συ­με­ν το Νέ­ου Θε­ο­λό­γου

   20120410 hollyweek « Κύ­ρι­ος ­η­σος κα Θε­ός μας χω­ρς ν φταί­ει σ τί­πο­τε ρα­πί­σθη­κε, ­στε ο­μαρ­τω­λο πο θ τν μι­μη­θον, ­χι μό­νον ν λά­βουν ­φε­ση τν ­μαρ­τι­ν τους, λ­λ κα ν γί­νουν συγ­κοι­νω­νο στ θε­ό­τη­τά Του μ τν ­πα­κο­ή τους.

­κε­νος ­ταν Θε­ς κι ­γι­νε γι μς ν­θρω­πος. Ρα­πί­σθη­κε, φτύ­στη­κε κα σταυ­ρώ­θη­κε, κα μ­σα ­πα­θε ­πα­θς κα­τ τ θε­ό­τη­τα ε­ναι σν ν μς δι­δά­σκει κα ν λέ­ει στν κα­θέ­να μας:

ν θέ­λεις, ν­θρω­πε, ν γί­νεις Θε­ός, ν κερ­δί­σεις τν α­ώ­νι­α ζω­ κα ν ζή­σεις μα­ζί μου, πράγ­μα πο προ­πά­το­ράς σου, ­πει­δ τ­πε­δί­ω­ξε μ κα­κ τρό­πο, δν τ πέ­τυ­χε, τα­πει­νώ­σου, κα­θς τα­πει­νώ­θη­κα κι ­γ γι σέ­να– ­πό­φυ­γε τν ­λα­ζο­νεί­α κα τν ­πε­ρη­φά­νεια το δαι­μο­νι­κο φρο­νή­μα­τος, δέ­ξου ρα­πί­σμα­τα, φτυ­σί­μα­τα, κο­λα­φί­σμα­τα, ­πό­μει­νε τ μέ­χρι θα­νά­του κα μν ντρα­πες.

ν ­μως ­σ ντρα­πες ν πά­θεις κά­τι χά­ρη τν ν­το­λν μου, κα­θς ­γ Θε­ς ­πα­θα γι σέ­να, θ θε­ω­ρή­σω κι ­γ ντρο­πή μου τ ν ε­σαι μα­ζί μου κα­τ τν ν­δο­ξη ­λευ­σή μου κα θ π στος γ­γέ­λους μου:

Α­τς κα­τ τν τα­πεί­νω­σή μου ντρά­πη­κε ν μ­μο­λο­γή­σει κα δν κα­τα­δέ­χθη­κε νγ­κα­τα­λεί­ψει τν κό­σμο κα ν γί­νει ­μοι­ός μου. Τώ­ρα λοι­πν πο­πο­γυ­μνώ­θη­κε ­π τ φθαρ­τ δό­ξα το Πα­τέ­ρα μου, θε­ω­ρ ντρο­πή μου ­κό­μη κα ν τν βλέ­πω. Πε­τάξ­τε τον λοι­πν ­ξω: «ρ­θή­τω ­σε­βής, ­να μ­δη τν δό­ξαν Κυ­ρί­ου» (σ. 26:10) (δι­ξ­τε τν ­σε­β γι ν μ δε τ δό­ξα το Κυ­ρί­ου).

Φρί­ξε­τε, ν­θρω­ποι, κα τρο­μά­ξε­τε, κα­πο­μεί­νε­τε μ χα­ρ τς ­βρεις πο Θε­ς ­πέ­μει­νε γι τ σω­τη­ρί­α μας... Θε­ς ρα­πί­ζε­ται ­π­ναν τι­πο­τέ­νιο δο­λο... κα­σ δν κα­τα­δέ­χε­σαι ν τ πά­θεις α­τ­π τν ­μοι­ο­πα­θ σου ν­θρω­πο; Ντρέ­πε­σαι ν γί­νεις μι­μη­τς το Θε­ο, κα πς θ συμ­βα­σι­λεύ­σεις μ’ α­τν κα θ συν­δο­ξα­σθες στ βα­σι­λεί­α τν ο­ρα­νν, ν δν ­πο­μεί­νεις τν ­δελ­φό σου; ν κα ’κεί­νος δν κα­τα­δε­χό­ταν ν γί­νει ν­θρω­πος γι σέ­να κα σ’ ­φη­νε ν κεί­τε­σαι μέ­χρι τώ­ρα στν πτώ­ση τς πα­ρα­βά­σε­ως, δν θ βρι­σκό­σουν τώ­ρα στν πυθ­μέ­να το­δη, ­θλι­ε, μ τος ­πι­στους κα τος ­σε­βες;

λ­λ τί θ πο­με πρς α­τος πο δ­θεν γ­κα­τέ­λει­ψαν τ πάν­τα κι ­γι­ναν φτω­χο γι τν βα­σι­λεί­α τν ο­ρα­νν;

­δελ­φέ, φτώ­χυ­νες κα μι­μή­θη­κες τ Δε­σπό­τη Χρι­στ κα Θε­ό σου. Βλέ­πεις λοι­πν ­τι τώ­ρα ζε κα συ­να­να­στρέ­φε­ται μα­ζί σου, α­τς πο βρί­σκε­ται ­πε­ρά­νω ­λων τν ο­ρα­νν. Νά, βα­δί­ζε­τε τώ­ρα ο δύ­ο μα­ζ– κά­ποιος σς συ­ναν­τά­ει στ δρό­μο τς ζω­ς, δί­νει ρά­πι­σμα στν Δε­σπό­τη σου, δί­νει κα σ σέ­να. Δε­σπό­της δν ν­τι­λέ­γει κα σν­τε­πι­τί­θε­σαι; «Ναί», λέ­ει, για­τί ε­πε σ­κε­νον πο τν ρά­πι­σε: «ε κα­κς ­λά­λη­σα, μαρ­τύ­ρη­σον πε­ρ το κα­κο– ε δ κα­λς, τί μ δέ­ρεις;» (­ω. 18,23). (ν ε­πα κά­τι κα­κό, πς ποι­τα­ν– ν ­μως μί­λη­σα σω­στά, για­τί μ χτυ­πς;)».

Α­τ­μως δν τ ε­πε ν­τι­μι­λών­τας, ­πως φαν­τά­στη­κες, λ­λ­πει­δ­κε­νος «­μαρ­τί­αν οκ ­ποί­η­σεν, ο­δ ε­ρέ­θη δό­λος ν τ στό­μα­τι α­το»

ν ­κα­νε ­μαρ­τί­α, ο­τε βρέ­θη­κε δό­λος στ στό­μα του).

Κα γι ν μ νο­μι­σθε, ­τι, ­πει­δ τά­χα ­μάρ­τη­σε, δί­και­α τν χτύ­πη­σε δο­λος λέ­γον­τάς του: «ο­τως ­πο­κρί­νει τρ­χι­ε­ρε;» (­ω. 18,22)– (­τσι ­πο­κρί­νε­σαι στν ρ­χι­ε­ρέ­α;), γι ν­πο­δεί­ξει λοι­πν ­νεύ­θυ­νο τν ­αυ­τό του, ε­πε τν πα­ρα­πά­νω λό­γο. Δν ε­μα­στε ­μως ­μοι­οί του ­μες ο­πεύ­θυ­νοι γι πολ­λς ­μαρ­τί­ες.

­πει­τα, μο­λο­νό­τι ­πέ­μει­νε πο­λ χει­ρό­τε­ρα π’ α­τό, δν μί­λη­σε κα­θό­λου, λ­λ μλ­λον προ­σευ­χή­θη­κε γι τος σταυ­ρω­τές Του.

­κε­νος, ν κα τν πε­ρι­έ­παι­ζαν, δν ­γα­να­κτο­σε, κα σ γογ­γύ­ζεις;

­κε­νος ­νέ­χε­ται φτυ­σί­μα­τα, κο­λα­φί­σμα­τα κα φραγ­γε­λώ­σεις, κα σ δν ­νέ­χε­σαι ο­τε ­να σκλη­ρ λό­γο;

­κε­νος δέ­χε­ται σταυ­ρ κα τν ­δύ­νη τν καρ­φιν κι ­τι­μω­τι­κ θά­να­το, κα σ δν κα­τα­δέ­χε­σαι ν­κτε­λέ­σεις τ τα­πει­ν δι­α­κο­νή­μα­τα;

Πς λοι­πν θ γί­νεις συγ­κοι­νω­νς στ δό­ξα, ­φο δν κα­τα­δέ­χε­σαι ν γί­νεις συγ­κοι­νω­νς στν ­τι­μω­τι­κό του θά­να­το; Μά­ται­α στ’ ­λή­θει­α γ­κα­τέ­λει­ψες τν πλο­το, ­φο δν δέ­χθη­κες ν ση­κώ­σεις τν σταυ­ρό, δήλ. ν­πο­μεί­νεις πρό­θυ­μα τν ­πί­θε­ση ­λων τν πει­ρα­σμν – ­τσι ­πό­μει­νες μό­νος στν δρό­μο τς ζω­ς κα χω­ρί­σθη­κες δυ­στυ­χς ­π τν γλυ­κύ­τα­το Δε­σπό­τη κα Θε­ό σου!»

 

 

 

footer
  • Τετάρτη
    24 Ιουλίου

    Χριστίνης μεγαλομάρτυρος, Αθανασίου και Θεοφίλου, Καπίτωνος και Υμεναίου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ