ploigisi h3

bottom neo

 

                                                      Ἁγίου Συμεὼν τοῦ νέου Θεολόγου

IMG 00392 copyδελφοὶ καὶ πατέρες, ἦρθε τὸ Πάσχα, ἡ χαρμόσυνη μέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἡ αἰτία κάθε εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάσεως, ποὺ ἔρχεται μία φορὰ τὸν χρόνο ἢ μᾶλλον ἔρχεται καθημερινὰ καὶ συνεχῶς σ’ ἐκείνους ποὺ κατανοοῦν τὸ μυστικό της νόημα. Ἦρθε καὶ γέμισε τὶς καρδιὲς μας χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση λύνοντας τὸν κόπο τῆς πάνσεπτης νηστείας καὶ τελειοποιώντας καὶ παρηγορώντας τὶς ψυχές μας. 

Ἂς εὐχαριστήσουμε λοιπὸν τὸν Κύριο, ποὺ μᾶς πέρασε μέσα ἀπὸ τὸ πέλαγος τῆς νηστείας καὶ μᾶς ὁδήγησε μὲ εὐφροσύνη στὸ λιμάνι τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἂς τὸν εὐχαριστήσουμε καὶ ὅσοι διανύσαμε τὸν δρόμο τῆς νηστείας πρόθυμα, μὲ ζέουσα προαίρεση καὶ ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ ὅσοι ὑστερήσαμε ἀπὸ ὀλιγωρία καὶ μικροψυχία. Ἐπειδὴ Αὐτὸς εἶναι ποὺ χαρίζει γενναιόδωρα στοὺς ἀγωνιστὲς τὰ στεφάνια καὶ τοὺς ἄξιους μισθοὺς τῶν ἔργων τους καὶ στοὺς ἀσθενέστερους πάλι ὡς ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος χαρίζει τὴν συγγνώμη. Γιατί ἀποβλέπει περισσότερο στὴ διάθεση καὶ στὴν προαίρεση τῶν ψυχῶν μας παρὰ στοὺς σωματικοὺς κόπους καὶ ἀναλόγως μᾶς ἀνταποδίδει τὰ ἔπαθλα καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ πνεύματος καὶ ἢ δοξάζει τὸν ἀγωνιστὴ ἢ τὸν ἀφήνει ἀκόμη ἀφανῆ, ἐπειδὴ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πιὸ ἐπίπονη κάθαρση. 

Ἂς ἐξετάσουμε λοιπὸν ποιὸ εἶναι τὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μας, ποὺ συντελεῖται κατὰ παράδοξο τρόπο σὲ ὅσους τὸ ἐπιθυμοῦν, πὼς θάπτεται ὁ Χριστὸς μέσα μας σὰν σὲ μνῆμα καὶ πὼς ἑνώνεται μὲ τὶς ψυχές μας καὶ ἀνασταίνεται συνανασταίνοντας μαζί του κι ἐμᾶς. 

Ὁ Χριστὸς καὶ Θεός μας ἀφοῦ κρεμάσθηκε στὸν σταυρό, σταύρωσε ἐπάνω σ’ αὐτὸν τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου κι ἀφοῦ γεύθηκε τὸν θάνατο, κατέβηκε στὰ κατώτατά τοῦ Ἅδη. Ὅπως λοιπὸν τότε ἀνεβαίνοντας ἀπὸ τὸν Ἅδη ἐπέστρεψε στὸ ἄχραντο σῶμα του -ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν ἀποχωρίσθηκε καθόλου- κι ἀμέσως ἀναστήθηκε καὶ μετὰ ἀνῆλθε στοὺς οὐρανοὺς μὲ δόξα πολλὴ καὶ δύναμη, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ τώρα, ὅταν ἐμεῖς ἐξερχόμεθα ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ εἰσερχόμεθα μὲ τὴν ἐξομοίωση τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου στὸν τάφο τῆς μετανοίας καὶ τῆς ταπεινώσεως, αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνει ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰσέρχεται στὸ σῶμα μας σὰν σὲ τάφο, ἑνώνεται μὲ τὶς νεκρωμένες πνευματικὰ ψυχές μας καὶ τὶς ἀνασταίνει. Ἔτσι παρέχει τὴ δυνατότητα σ’ ἐκεῖνον ποὺ συναναστήθηκε μαζί του νὰ βλέπει τὴ δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως. 

Ἀνάσταση λοιπὸν τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση τῶν κάτω κειμένων. Γιατί πῶς θὰ ἀναστηθεῖ αὐτὸς ποῦ ποτὲ δὲν ἔπεσε σὲ ἁμαρτία, καθὼς εἶναι γραμμένο, μήτε ἀλλοιώθηκε στὸ ἐλάχιστο ἡ δόξα του; Ἢ πὼς θὰ δοξασθεῖ ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ὑπερδεδοξασμένος καὶ ἐξουσιάζει τὰ σύμπαντα;

Ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ, καθὼς εἴπαμε, εἶναι ἡ δική μας δόξα. Ἀφ’ ὅτου δήλ. ἐκεῖνος οἰκειοποιήθηκε τὴν ἀνθρώπινη φύση, ὅσα ἐνεργεῖ σ’ ἐμᾶς τὰ ἐπιγράφει στὸν ἑαυτό του. Ἡ ἀνάσταση λοιπὸν τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἕνωσή της μὲ τὴν ζωή. Ὅπως ἀκριβῶς τὸ νεκρὸ σῶμα δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ ἂν δὲν δεχτεῖ μέσα τοῦ τὴν ζωντανὴ ψυχὴ καὶ δὲν σμίξει ἄμικτα μ΄αὐτήν, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει μόνη της, ἂν δὲν ἑνωθεῖ ἀρρήτως κι ἀσυγχύτως μὲ τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ἡ ὄντως αἰώνια ζωή. 

Εἶναι δήλ. νεκρὴ πρὶν ἀπὸ τὴν ἐν γνώσει καὶ ὀράσει καὶ αἰσθῆσι ἕνωσή της μὲ τὸν Χριστό, κι ἂς εἶναι νοερὴ κι ἀθάνατη ἀπὸ τὴ φύση της. Γιατί οὔτε γνώση χωρὶς ὅραση ὑπάρχει, οὔτε ὅραση χωρὶς αἴσθηση. Νὰ τί θέλω νὰ πῶ. Ἔχουμε τὴν ὅραση καὶ μέσα στὴν ὅραση τὴ γνώση καὶ τὴν αἴσθηση. Αὐτὰ τὰ λέω γιὰ τὰ πνευματικὰ ζητήματα, γιατί στὰ σωματικὰ καὶ χωρὶς ὅραση ὑπάρχει αἴσθηση: Ὁ τυφλὸς π.χ. αἰσθάνεται, ὅταν κτυπήσει τὸ πόδι του στὴν πέτρα, ἐνῶ ὁ νεκρὸς ὄχι. 

Ἀλλὰ στὰ πνευματικὰ θέματα, ἂν ὁ νοῦς δὲν ἔλθει σὲ θεωρία τῶν ὑπερέννοιαν, δὲν αἰσθάνεται τὴ μυστικὴ ἐνέργεια τῆς χάριτος. Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι τὴν αἰσθάνεται προτοῦ θεωρήσει τὰ ὑπὲρ νοῦν καὶ λόγον καὶ ἔννοιαν, μοιάζει μὲ τὸν τυφλὸ ποὺ καταλαβαίνει τὰ καλὰ ἢ τὰ κακὰ ποὺ παθαίνει, δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅμως ἀκόμη οὔτε καὶ ὅσα εἶναι μπροστά του καὶ μπορεῖ νὰ τοῦ προξενήσουν τὴ ζωὴ καὶ τὸν θάνατο. Γιατί τὰ ἐπερχόμενα σ’ αὐτὸν κακὰ ἢ καλὰ δὲν τὰ αἰσθάνεται καθόλου, ἐπειδὴ στερεῖται τῆς ὀπτικῆς δυνάμεως καὶ αἰσθήσεως. Γι’ αὐτὸ ὅταν σηκώνει τὸ ραβδὶ γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ, κάποτε κτυπᾶ τὸν φίλο του ἀντὶ τὸν ἐχθρό του ποὺ στέκεται μπροστὰ στὰ μάτια του καὶ τὸν περιγελά. 

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, πολὺ λίγοι ὅμως εἶναι αὐτοὶ ποὺ τὴν βλέπουν καθαρά. κι αὐτοὶ ποὺ δὲν τὴν εἶδαν, δὲν μποροῦν νὰ προσκυνήσουν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Ἅγιο καὶ Κύριο, διότι λέει: «Οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίω» (Ἃ΄Κόρ. 12,3) καὶ ἀλλοῦ: «Πνεῦμα ὁ Θεὸς καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθεία δεῖ προσκυνεῖν» (Ἰωάν. 4,24). 

Καὶ τὸ ἱερότατο λόγιο, ποῦ καθημερινὰ ἔχουμε στὸ στόμα, δὲν λέει «Ἀνάστασιν Χριστοῦ πιστεύοντες» ἀλλὰ τί; «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν τὸν μόνον ἀναμάρτητον». Πῶς λοιπὸν μᾶς προτρέπει τώρα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ λέμε ὅτι εἴδαμε αὐτὴν ποῦ δὲν εἴδαμε, ἀφοῦ μάλιστα μία φορὰ ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς πρὶν χίλια χρόνια κι οὔτε τότε τὸν εἶδε κανεὶς νὰ ἀνασταίνεται; Ἄραγε μήπως ἡ Ἁγία Γραφὴ θέλει νὰ λέμε ψέματα; 

Ὄχι βέβαια. ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μᾶς προτρέπει νὰ ὁμολογοῦμε εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἐπειδὴ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ συντελεῖται μέσα στὸν κάθε πιστὸ κι ὄχι μόνο μία φορὰ ἀλλὰ κάθε ὥρα θὰ λέγαμε, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστὸς ἀνασταίνεται μέσα μας καὶ λαμπροφορεῖ καὶ ἀπαστράπτει τὶς ἀστραπὲς τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς θεότητος. Γιατί ἡ φωτοφόρος παρουσία τοῦ Πνεύματος μᾶς ὑποδεικνύει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶλλον δὲν μᾶς ἀξιώνει νὰ δοῦμε αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν ἀναστάντα. 

Γι’ αὐτὸ καὶ λέμε: «Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἠμῖν» (Ψάλμ. 117,27) καὶ ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν μας τὴν δευτέρα του παρουσία προσθέτουμε: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» ( Ψάλμ. 117,26). Σὲ ὅσους λοιπὸν ἀποκαλυφθεῖ ὁ ἀναστημένος Χριστὸς πάντως πνευματικὰ ἐμφανίζεται στὰ πνευματικά τους μάτια. Γιατί ὅταν ἔρχεται σὲ μᾶς διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς ἀνασταίνει ἐκ νεκρῶν, μᾶς ζωοποιεῖ καὶ μᾶς δίνει τὴ χάρη νὰ τὸν βλέπουμε μέσα μᾶς ὁλοζώντανο, αὐτὸν τὸν ἀθάνατο καὶ ἀνώλεθρο καὶ νὰ γνωρίζουμε πλήρως ὅτι αὐτὸς μας συνανασταίνει καὶ μᾶς συνδοξάζει, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ Ἁγία Γραφή.

Αὐτὰ εἶναι λοιπὸν τὰ θεία μυστήρια τῶν χριστιανῶν, αὐτὴ εἶναι ἡ μυστικὴ δύναμη τῆς πίστεώς μας, ποὺ οἱ ἄπιστοι ἢ οἱ δύσπιστοι ἢ μᾶλλον οἱ ἡμιπιστοὶ δὲν βλέπουν, οὔτε μποροῦν νὰ δοῦν ποτέ. Ἄπιστοι, δύσπιστοι καὶ ἡμιπιστοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν φανερώνουν τὴν πίστη τους μὲ ἔργα. Γιατί χωρὶς ἔργα καὶ οἱ δαίμονες πιστεύουν καὶ ὁμολογοῦν ὅτι ὁ Δεσπότης Χριστὸς εἶναι Θεός, ὅπως λέει: «Οἴδαμεν σέ, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ» (Πρβλ. Μάρκ. 1,24, Λούκ. 4,34, Μάτθ. 8,29), καὶ ἀλλοῦ: «Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου εἰσίν».

Ἀλλὰ οὔτε τοὺς δαίμονες, οὔτε αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους θὰ ὠφελήσει τέτοια πίστη, ἐπειδὴ εἶναι νεκροὶ κατὰ τὸν θεῖον Ἀπόστολον, ποὺ λέει: «Ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι» (Ἰακ. 2,26) ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὰ ἔργα χωρὶς πίστη. Γιατί εἶναι νεκρή; Διότι δὲν ἔχει μέσα τῆς τὸν Θεὸ ποὺ ζωογονεῖ, οὔτε ἀπέκτησε αὐτὸν ποὺ λέει: «Ὁ ἀγαπῶν με τὰς ἐντολᾶς τὰς ἐμᾶς τηρήσει, καὶ ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν πὰρ΄αὐτῶ ποιήσωμεν» ( Πρβλ. Ἰωάν. 14,21.23, Ἰωάν. 14,23 ), ὥστε μὲ τὴν παρουσία του νὰ ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν ἐκεῖνον ποὺ κατέχει τὴν ἐνεργὸν πίστην, νὰ τὸν ζωοποιήσει καὶ νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ δεῖ τὸν ἀναστάντα μέσα του ποὺ τὸν συνανέστησε. 

Μία τέτοια πίστη λοιπὸν εἶναι νεκρή. ἢ μᾶλλον νεκροὶ εἶναι αὐτοί, ποὺ ἔχουν πίστη χωρὶς ἔργα. Γιατί ἡ πίστη στὸ Θεὸ πάντοτε ζεῖ καὶ ζωοποιεῖ ἐκείνους ποὺ τὴν δέχονται μὲ ἀγαθὴ προαίρεση, ἡ ὁποία καὶ πρὸ τῆς ἐργασίας τῶν ἐντολῶν πολλοὺς ὁδήγησε ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωὴ καὶ τοὺς ἀποκάλυψε τὸ Χριστὸ καὶ Θεό. Καὶ ἂν ἔμεναν στὶς ἐντολές του καὶ τὶς ἐφύλατταν μέχρι θανάτου θὰ μποροῦσαν καὶ αὐτὲς νὰ τοὺς διαφυλάξουν ὅ,τι λογῆς ἔγιναν ἀπὸ μόνην τὴν πίστη. 

Ἐπειδὴ ὅμως «μεταστράφησαν ὡς τόξον στρεβλὸν» (Ψάλμ. 77,57) καὶ ξαναγύρισαν στὶς προηγούμενες πράξεις τους, ἦταν φυσικὸ νὰ ναυαγήσουν ἀμέσως στὴν πίστη καὶ δυστυχῶς ἔτσι στέρησαν τοὺς ἑαυτούς τους ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο, ποὺ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ Θεός. Γιὰ νὰ μὴν πάθουμε λοιπὸν καὶ ἐμεῖς τὸ ἴδιο, σᾶς παρακαλῶ νὰ τηρήσουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ μὲ ὅλη μας τὴν δύναμη, ὥστε νὰ κερδίσουμε καὶ τὰ παρόντα καὶ τὰ μέλλοντα ἀγαθά, δηλαδὴ τὴν θέα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἴθε ὅλοι μας νὰ τὴν ἀπολαύσουμε μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

 

 

footer
  • Τρίτη
    16 Ιουλίου

    Αθηνογένους, Φαύστου και Αντιόχου μαρτύρων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ