ploigisi h3

bottom neo

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

     image2Πραγ­μα­τι­κὰ εἶ­ναι θαυ­μα­στὸς ὁ Θε­ὸς μέ­σα στοὺς Ἁ­γί­ους Του. Για­τί ὅ­ταν κα­νεὶς ἀ­να­λο­γι­σθεῖ τοὺς ὑ­περ­φυ­σι­κοὺς ἀ­γῶ­νες τῶν μαρ­τύ­ρων, πῶς μὲ ἀ­σθε­νῆ σάρ­κα κα­ταν­τρο­πί­α­σαν τὸν ἰ­σχυ­ρὸ στὴ κα­κί­α, πῶς ἔ­μει­ναν ἀ­ναί­σθη­τοι στὶς ὀ­δύ­νες καὶ στὰ τραύ­μα­τα, κα­θὼς ἀ­γω­νί­ζον­ταν μὲ σώ­μα­τα πρὸς τή φω­τιά, πρὸς τὸ ξί­φος, πρὸς τά ποι­κί­λα καὶ θα­να­τη­φό­ρα εἴ­δη βα­σά­νων καὶ ἀν­τι­πα­ρα­τάσ­σον­ταν μὲ καρ­τε­ρί­α, ἐ­νῶ τοὺς ἔ­κο­βαν τὶς σάρ­κες, τοὺς δι­α­λυ­αν τοὺς ἁρ­μοὺς καὶ τοὺς συ­νέ­τρι­βαν τὰ ὀ­στᾶ, ὅ­μως δι­α­φύ­λα­ξαν τὴν ὁ­μο­λο­γί­α τῆς πί­στε­ως στὸ Χρι­στὸ σώ­α καὶ ἀ­δι­ά­σπα­στη, ἀ­κε­ραί­α καὶ ἀ­κλό­νη­τη, ποὺ γι΄ αὐ­τὸ τοὺς χα­ρί­σθη­κε καὶ ἡ ἀ­ναν­τίρ­ρη­τη σο­φί­α τοῦ Πνεύ­μα­τος καὶ ἡ δύ­να­μη τῶν θαυ­μά­των.

    Ὅ­ταν κα­νεὶς ἀ­να­λο­γι­σθεῖ ἐ­πί­σης τὴν ὑ­πο­μο­νὴ τῶν ὁ­σί­ων, πὼς ὑ­πέ­φε­ραν μὲ τὴ θέ­λη­σή τους σὰν ἀ­σώ­μα­τοι τὶς πο­λυ­ή­με­ρες ἀ­σι­τί­ες, τὶς ἀ­γρυ­πνί­ες, τὶς ἄλ­λες ποι­κί­λες κα­κώ­σεις τοῦ σώ­μα­τος, καὶ ἀν­τι­τά­χθη­καν ἕ­ως τὸ τέ­λος πρὸς τὰ πο­νη­ρὰ πά­θη, πρὸς τὰ τό­σα εἴ­δη ἁ­μαρ­τί­ας, πρὸς τὸν ἐ­σω­τε­ρι­κό μας ἀ­ό­ρα­το πό­λε­μο, πρὸς τὶς ἀρ­χὲς καὶ ἐ­ξου­σί­ες, ἐ­νῶ ἔ­λει­ω­ναν καὶ ἀ­χρη­στεύ­ον­ταν ἐ­ξω­τε­ρι­κά, ἀλ­λὰ ἀ­να­νε­ώ­νον­ταν καὶ ἐ­θε­ώ­νον­ταν ἐ­σω­τε­ρι­κὰ ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νον ποὺ τοὺς ἔ­δω­σε τὰ χα­ρί­σμα­τα τῶν θε­ρα­πει­ῶν καὶ δυ­νά­με­ων.

   Ὅ­ταν λά­βει αὐ­τὰ κα­νεὶς ὑ­π’ ὄ­ψη του καὶ ἐ­πὶ πλέ­ον ἐν­νο­ή­σει ὅ­τι ὑ­περ­βαί­νουν τὴ φύ­ση μας, θαυ­μά­ζει καὶ δο­ξά­ζει τὸ Θε­ὸ ποὺ ἔ­δω­σε σ’ αὐ­τοὺς τὴ τό­ση ἄ­φθο­νη χά­ρη καὶ δύ­να­μη. Για­τί ἂν καὶ εἶ­χαν ἀ­γα­θὴ καὶ κα­λὴ προ­αί­ρε­ση, χω­ρὶς τὴ δύ­να­μη τοῦ Θε­οῦ δὲν θὰ κα­τώρ­θω­ναν νὰ ὑ­περ­βοῦν τὴ φύ­ση καὶ ἔ­χον­τας σῶ­μα, νὰ κα­τα­νι­κή­σουν τὸν ἀ­σώ­μα­το ἐ­χθρό. Γι’ αὐ­τὸ καὶ ὁ ψαλ­μω­δὸς προ­φή­της, ἀ­φοῦ εἶ­πε: «Θαυ­μα­στὸς εἶ­ναι ὁ Θε­ὸς μέ­σα στοὺς ἁ­γί­ους αὐ­τοῦ», πρό­σθε­σε: «αὐ­τὸς θὰ δώ­σει δύ­να­μη καὶ κρα­ταί­ω­ση στὸ λα­ό του». (Ψάλμ. 67,36).

   Ἀ­πο­λαύ­ουν δὲ τὴ χά­ρη τοῦ Θε­οῦ, ὄ­χι ὅ­λοι γε­νι­κά, ἀλ­λὰ ὅ­σοι ἔ­χουν ἀ­γα­θὴ προ­αί­ρε­ση καὶ ἐ­πι­δει­κνύ­ουν μὲ ἔρ­γα τὴν πρὸς τὸ Θε­ὸ ἀ­γά­πη καὶ πί­στη. Αὐ­τὸ φα­νε­ρώ­νε­ται στὸ εὐ­αγ­γέ­λι­ο ποὺ λέ­γει: «ὅ­ποιος ὁ­μο­λο­γή­σει σ’ ἐ­μέ­να ἐμ­πρὸς στοὺς ἀν­θρώ­πους, θὰ ὁ­μο­λο­γή­σω καὶ ἐ­γὼ σ’ αὐ­τὸν ἐμ­πρὸς στὸ Πα­τέ­ρα μου στοὺς οὐ­ρα­νοὺς» (Μάτθ. 10,32).

Δὲν εἶ­πε «ὅ­ποιος μὲ ὁ­μο­λο­γή­σει ἐμ­πρὸς στοὺς ἀν­θρώ­πους», ἀλ­λὰ «ὅ­ποιος ὁ­μο­λο­γή­σει μέ­σα σ’ ἐ­μέ­να» μὲ τὴν ἔν­νοι­α ὅ­τι μπο­ρεῖ νὰ προ­βά­λει μὲ παρ­ρη­σί­α τὴν εὐ­σέ­βει­α, δι’ ἐ­κεί­νου καὶ δι­ὰ τῆς βο­η­θεί­ας ἐ­κεί­νου. Ἔ­τσι πά­λι «θὰ ὁ­μο­λο­γή­σω κι’ ἐ­γὼ» καὶ δὲν εἶ­πε «αὐ­τὸν» ἀλ­λὰ «μέ­σα σ’ αὐ­τόν», δη­λα­δὴ δι­ὰ τῆς ἀ­γα­θῆς ἀν­τι­στά­σε­ως καὶ ὑ­πο­μο­νῆς.

   Αὐ­τὸ δη­λώ­νει τὴν ἀ­δι­ά­σπα­στη συ­νά­φει­α τοῦ Θε­οῦ πρὸς τοὺς ὁ­μο­λο­γοῦν­τας, ἂν καὶ εἶ­ναι δοῦ­λοι Θε­οῦ.

Ἀν­τί­θε­τα «ὅ­ποιος μὲ ἀρ­νη­θεῖ ἐμ­πρὸς στοὺς ἀν­θρώ­πους, θὰ τὸν ἀρ­νη­θῶ καὶ ἐ­γὼ ἐμ­πρὸς στὸ Πα­τέ­ρα μου στοὺς οὐ­ρα­νούς».

Δὲν εἶ­πε ἐ­δῶ «ὅ­ποιος ἀρ­νη­θεῖ μέ­σα σὲ μέ­να», για­τί;

Δι­ό­τι ὁ ἀρ­νού­με­νος ἀρ­νεῖ­ται τὸ Θε­ὸ ἂν στε­ρη­θεῖ τὴ Θε­ϊ­κὴ βο­ή­θει­α. Για­τί δὲ ἐγ­κα­τα­λεί­φθη­κε καὶ ἔ­μει­νε ἔ­ρη­μός του Θε­οῦ; Ἐ­πει­δὴ αὐ­τὸς πρῶ­τα πρό­λα­βε καὶ τὸν ἐγ­κα­τέ­λει­ψε, ἀ­φοῦ ἀ­γά­πη­σε τὰ πρό­σκαι­ρα καὶ γή­ϊ­να πράγ­μα­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο, πα­ρὰ τὰ ἐ­παγ­γελ­μέ­να ἀ­πὸ τὸ Θε­ὸ οὐ­ρά­νι­α καὶ αἰ­ώ­νι­α ἀ­γα­θά.

Ἔ­τσι οἱ θεῖ­ες ἀν­τι­δό­σεις ἔ­χουν μα­ζί τους τὴ θεί­α δι­και­ο­σύ­νη καὶ ἐ­πι­φέ­ρουν ἀ­πὸ τὴ ὁ­μοί­ω­ση τὰ ἀ­νά­λο­γα ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα. Καὶ ἐ­νῶ οἱ ὁ­μο­λο­γή­σαν­τες τὸ Θε­ὸ στὸ πρό­σκαι­ρο αὐ­τὸ βί­ο τὸ ἔ­κα­ναν πα­ρου­σί­α λί­γων ἀν­θρώ­πων, ὁ Χρι­στὸς Θε­ὸς καὶ Κύ­ρι­ος του οὐ­ρα­νοῦ καὶ γὴς θὰ τοὺς ὑ­πο­στη­ρί­ξει ἐ­νώ­πι­όν του Πα­τρός, τῶν ἀγ­γέ­λων, ὅ­λων τῶν οὐ­ρα­νί­ων δυ­νά­με­ων καὶ μὲ πα­ρου­σί­α ὅ­λων τῶν ἀν­θρώ­πων ἀ­πὸ Ἀ­δὰμ μέ­χρι τῆς συν­τέ­λει­ας. Καὶ θὰ στε­φα­νώ­σει καὶ θὰ δο­ξά­σει ὅ­λους ἐ­κεί­νους ποὺ ἐ­πέ­δει­ξαν πί­στη μέ­χρι τέ­λους σ’ αὐ­τόν.

Ἀλ­λὰ καὶ τώ­ρα δο­ξά­ζον­ται κά­ποιοι ἅ­γι­οι μὲ τὰ ἱ­ε­ρὰ λεί­ψα­νά τους ποὺ εὐ­ω­δι­ά­ζουν, ποὺ χα­ρί­ζουν ἰ­ά­σεις καὶ δι­ά­φο­ρα ἐ­νερ­γή­μα­τα δυ­νά­με­ων, προ­σκυ­νών­τας τους καὶ γο­να­τί­ζον­τας στὶς εἰ­κό­νες τοὺς βα­σι­λεῖς, ἄρ­χον­τες καὶ ὁ λα­ὸς τοῦ Κυ­ρί­ου.

Ἄλ­λω­στε τὸ εἶ­πε ὁ ἴ­διος ὁ Κύ­ρι­ος πρὸς τοὺς πι­στοὺς ὅ­τι: «ὅ­ποιος ἀ­φή­σει οἰ­κί­α, συγ­γε­νεῖς ἢ ἀ­γροὺς γιὰ τὸ ὄ­νο­μά μου, θὰ τὰ λά­βει ἑ­κα­τον­τα­πλά­σι­α καὶ θὰ κλη­ρο­νο­μή­σει αἰ­ώ­νι­α ζω­ή». (Μάτθ.10,37).

Καὶ τὴν ἴ­δια τοῦ ζω­ὴ εἶ­ναι δί­και­ο καὶ ἀ­ναγ­καῖ­ο νὰ τὴ ἀ­φή­σει ὁ πι­στός, ἂν τὸ κα­λέ­σει ὁ και­ρὸς σὲ πε­ρι­ό­δους διω­γμῶν, γιὰ νὰ πε­τύ­χει τὴν αἰ­ώ­νι­α ζω­ή, ἀ­φοῦ καὶ ὁ ἴ­διος ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Θε­οῦ ἔ­δω­σε τὴ ζω­ή του γιὰ χά­ρη μας. Ἀλ­λὰ καὶ σὲ εἰ­ρη­νι­κοὺς και­ροὺς ὁ πι­στὸς λαμ­βά­νει τὸ σταυ­ρό του, σταυ­ρώ­νον­τας τὰ πά­θη καὶ τὶς ἐ­πι­θυ­μί­ες τῆς σάρ­κας.

Δι­ό­τι λέ­γει: «ὅ­ποιος βρῆ­κε τὴ ψυ­χή του θὰ τὴν χά­σει, καὶ ὅ­ποιος ἔ­χα­σε τὴ ψυ­χή του γιὰ χά­ρη μου, θὰ τὴ βρεῖ». (Μάτθ. 10,39).

Ὁ ἄν­θρω­πος εἶ­ναι δι­πλός, ὁ ἐ­κτός, δη­λα­δὴ τὸ σῶ­μα καὶ ὁ μέ­σα μας, δη­λα­δὴ ἡ ψυ­χή. Ὅ­ταν κά­ποιος πα­ρα­δώ­σει τὸν ἑ­αυ­τό του σὲ θά­να­το κα­τὰ τὸν ἐ­κτὸς ἄν­θρω­πο, χά­νει τὴ ψυ­χή του ποὺ χω­ρί­ζε­ται ἀ­πὸ τὸ σῶ­μα, ἀλ­λὰ τὴ βρί­σκει στὸ Χρι­στὸ κα­τὰ τὴν ἀ­νά­στα­ση καὶ γί­νε­ται οὐ­ρά­νι­ος καὶ αἰ­ώ­νι­ος.

Ἡ ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ, τι­μᾶ λοι­πὸν καὶ με­τὰ θά­να­το αὐ­τοὺς ποὺ ἔ­ζη­σαν ἀ­λη­θι­νὰ κα­τὰ Θε­ό, κά­θε μέ­ρα τοῦ ἔ­τους τε­λεῖ τὴ μνή­μη τῶν ἁ­γί­ων ποὺ με­τέ­στη­σαν καὶ ἀ­πε­δή­μη­σαν ἀ­πὸ τὴ πρό­σκαι­ρη αὐ­τὴ ζω­ή.

Συγ­χρό­νως δὲ προ­βάλ­λει τὸ βί­ο κα­θε­νὸς χά­ρη τῆς ὠ­φε­λεί­ας μας καὶ ὑ­πο­δει­κνύ­ει τὸ τέ­λος τους, εἴ­τε εἰ­ρη­νι­κὸ εἴ­τε μαρ­τυ­ρι­κό.

Τώ­ρα δὲ με­τὰ τὴ Πεν­τη­κο­στή, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­φοῦ συγ­κέν­τρω­σε ὅ­λους τους ἁ­γί­ους γνω­στοὺς καὶ ἀ­γνώ­στους μα­ζί, ἀ­να­πέμ­πει κοι­νὸ σὲ ὅ­λους αὐ­τοὺς ὕ­μνο, ὄ­χι μό­νο δι­ό­τι ὅ­λοι εἶ­ναι ἑ­νω­μέ­νοι με­τα­ξύ τους καὶ μὲ τὸν Πα­τέ­ρα, ὅ­πως τὸ ζή­τη­σε ὁ Κύ­ρι­ος: «νὰ εἶ­ναι ὅ­λοι ἕ­να, ὅ­πως ἐ­γώ, Πά­τερ, μὲ σέ­να καὶ σὺ μὲ μέ­να, νὰ εἶ­ναι καὶ αὐ­τοὶ μὲ ἐ­μᾶς ἕ­να στὴν ἀ­λή­θει­α», (Ἰ­ω. 17,20), ἀλ­λὰ καὶ για­τί φρον­τί­ζει νὰ φα­νε­ρώ­νει καὶ νὰ ἀ­νυ­μνεῖ ὅ­λα τὰ ἔρ­γα τοῦ Θε­οῦ ὡς ἀ­πο­τέ­λε­σμα τῆς ἀ­πο­στο­λῆς, φω­τι­σμοῦ καὶ ἐ­νερ­γεί­ας τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος.

   Ἂς τι­μή­σου­με λοι­πὸν ὅ­λους τους ἁ­γί­ους του Θε­οῦ. Πῶς; Ἂν κα­τὰ μί­μη­σή τους κα­θα­ρί­σου­με τοὺς ἑ­αυ­τούς μας ἀ­πὸ κά­θε μο­λυ­σμὸ σαρ­κὸς καὶ πνεύ­μα­τος καὶ ἔ­τσι ἀ­πο­μα­κρυ­νό­με­νοι ἀ­πὸ τὰ κα­κὰ δι­ὰ τῆς με­τα­νοί­ας καὶ ἐ­ξο­μο­λο­γή­σε­ως, θὰ φε­ρό­με­θα πρὸς τὴν ἁ­γι­ο­σύ­νη πα­ρου­σι­ά­ζον­τας τὰ σώ­μα­τα καὶ τὶς ψυ­χὲς μᾶς εὐ­ά­ρε­στες στὸ Θε­ό, μὲ τὶς πρε­σβεῖ­ες τῶν ἁ­γί­ων πάν­των ὥ­στε νὰ γί­νου­με καὶ ἐ­μεῖς μέ­το­χοί της ἀ­πέ­ραν­της ἐ­κεί­νης πα­νη­γύ­ρε­ως καὶ εὐ­φρο­σύ­νης μὲ τὴ χά­ρη καὶ φι­λαν­θρω­πί­α τοῦ Κυ­ρί­ου μᾶς Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ στὸν ὁ­ποῖ­ο πρέ­πει κά­θε δό­ξα μα­ζὶ μὲ τὸν ἄ­ναρ­χο Πα­τέ­ρα του καὶ τὸ πα­νά­γι­ο καὶ ἀ­γα­θὸ καὶ ζω­ο­ποι­ὸ Πνεῦ­μα, τώ­ρα καὶ πάν­το­τε καὶ στοὺς αἰ­ῶ­νες τῶν αἰ­ώ­νων.Ἀ­μήν.

footer
  • Κυριακή
    21 Ιουλίου

    Συμεών του σαλού και Ιωάννου των οσίων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ