ploigisi h3

bottom neo

                   

Θαβρ πρ πν γς δοξσθη μρος,
δν Θεο λμψασαν ν δξ φσιν
Μορφ
ν νδρουμνην κατκτην Χριστς μεψε.

   metamorfosi    Κατὰ τή διηγήσῃ τῶν Εὐαγγελιστῶν, ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστὸς πῆρε ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ ἀνέβηκε στὸ ὅρος Θαβὼρ γιά νά προσευχηθεῖ. Ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἐπῆρε δὲ τρεῖς μόνους Ἀποστόλους, ὡς προκρίτους καὶ ὑπερέχοντας. Ὁ μὲν γὰρ Πέτρος ἐπροκρίθη, ἐπειδὴ ἠγάπα πολλὰ τὸν Χριστόν. Ὁ δὲ Ἰωάννης, ἐπειδὴ ἠγαπᾶτο ἀπὸ τὸν Χριστόν. Ὁ δὲ Ἰάκωβος, ἐπειδὴ ἐδύνετο νά πίη τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, τὸ ὁποῖον καὶ ὁ Κύριος ἔπιεν».

   Οἱ τρεῖς μαθητὲς Του, ὅπως ἤταν κουρασμένοι ἀπὸ τή δύσκολη ἀναβάσῃ στό Θαβὼρ καὶ ἐνῶ ἐκάθισαν νά ξεκουραστοῦν, ἔπεσαν σὲ βαθὺ ὕπνο. Ὅταν, ξύπνησαν, ἀντίκρισαν ἀπροσδόκητο καὶ ἐξαίσιο θέαμα. Τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἄστραφτε σὰν τὸν ἤλιο, καὶ τὰ φορέματα Του ἤταν λευκὰ σὰν τὸ φῶς. Τὸν περιστοίχιζαν δὲ καὶ συνομιλούσαν μαζὶ Του δύο ἄνδρες, ὁ Μωϋσῆς  καὶ ὁ Ἠλίας . Γράφει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἔφερε δὲ εἰς τὸ μέσον τοὺς τὸν Μωυσὴν καὶ τὸν Ἠλίαν, διὰ νά διορθώσῃ τάς σφαλερὰς ὑποψίας, ὀποῦ εἶχον οἱ πολλοὶ περὶ αὐτοῦ. Καθότι, ἄλλοι μὲν ἔλεγον τὸν Κύριον, πὼς εἶναι ὁ Ἠλίας. Ἄλλοι δέ, πὼς εἶναι ὁ Ἱερεμίας. Διὰ τοῦτο λοιπὸν ἐπαράστησεν εἰς τὸ Θαβὼρ τοὺς πρώτους καὶ κορυφαίους Προφήτας, διὰ νά γνωρίσουν οἱ μαθηταί, καὶ διὰ τῶν μαθητῶν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πόση διαφορὰ εἶναι ἀναμεταξὺ τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῶν Προφητῶν. O μὲν γὰρ Χριστός, εἶναι Δεσπότης. Οἱ δὲ Προφῆται, εἶναι δοῦλοι. Καὶ ἵνα μάθουν, ὅτι ὁ Κύριος ἔχει τὴν ἐξουσίαν τοῦ θανάτου καὶ τῆς ζωῆς. Διὰ τοῦτο, ἀπὸ μὲν τοὺς ἀποθαμένους, ἔφερε τὸν Μωυσήν. Ἀπὸ δὲ τοὺς ζωντανούς, ἔφερε τὸν Ἠλίαν».

    Ἀφοῦ οἱ μαθητὲς συνῆλθαν κάπως ἀπὸ τὴν ἔκπληξῃ, ὁ πάντα ἐνθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας νά διατηρηθεῖ αὐτὴ ἡ ἁγία μέθη πού προκαλοῦσε ἡ ἀκτινοβολία τοῦ Κυρίου, ἱκετευτικὰ εἶπε νά στήσουν τρεῖς σκηνές. Μιᾷ για τὸν Κύριο, μιᾷ για τὸ Μωϋσὴ καὶ μιᾷ για τὸν Ἠλία. Πρὶν προλάβει, ὅμως, να τελειώσει τῇ φράσῃ τοῦ, ᾖλθε σύννεφό που τοὺς σκέπασε καὶ μέσα ἀπ' αὐτὸ ἀκούστηκε φωνή που ἔλεγε: «Οτος στν  υός μου γαπητός· ατοκούετε » (Λουκᾶ, θ' 28-36). Δηλαδή, Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ποὺ τὸν ἔστειλα γιά νά σωθεῖ ὁ κόσμος. Αὐτὸν να ἀκοῦτε.

Ὀφείλουμε, λοιπόν, καὶ ἐμεὶς ὄχι μόνο νά Τὸν ἀκοῦμε, ἀλλὰ καὶ νά Τὸν ὑπακοῦμε. Σὲ ὁποιοδήποτε δρόμο μᾶς φέρει, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά πειθαρχοῦμε.

Ἔθιμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος

   Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος, ὡς σπουδαία δεσποτικὴ ἑορτή, ἀποτελεῖ ἐξαίρεση  καθιερωμένης ἰχθυοφαγίας, μέσα στήν σύντομη ἀλλὰ αὐστηρὴ νηστεία τοῦ Δεκαπενταύγουστου.

Σὲ πολλοὺς τόπους πιστεύουν ὅτι τὴν παραμονὴ τὸ βραδύ, κάποια ὥρα, ἀνοίγουν ξαφνικὰ οἱ οὐρανοὶ καὶ φαίνεται τὸ «ἅγιο φῶς», σὲ ὅσους εἴχαν τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν πιστὴ να ξαγρυπνήσουν. Ἀνήμερα δέ, προσφέρουν στους ναοὺς τὰ πρῶτα σταφύλια τῆς χρονιᾶς, γιά νά εὐλογηθοῦν ἀπὸ τὸν ἱερέα μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία, καὶ νά διανεμηθοῦν ὡς εὐλογία στούς πιστούς. Σὲ ὁρισμένους μάλιστα τόπους προσφέρουν στό Ναὸ τὸ πρῶτο λάδι τῆς χρονίας, γιά νά εὐλογηθεῖ, ὥστε ἡ εὐλογία νά ἐπεκταθεῖ καὶ στήν ὑπόλοιπη παραγωγή.

Πρόκειται για τὸ ἀρχαῖο ἔθιμο τῶν ἀπαρχῶν, τῆς προσφορᾶς δηλαδὴ τῶν πρώτων καρπῶν στόν Θεό. Ὁ λαϊκὸς ἄνθρωπος, προσκομίζοντας γιά εὐλογία τίς ἀπαρχὲς τῶν καρπῶν καὶ τῶν γεννημάτων του, ἀναθέτει οὐσιαστικὰ τὴν ἐλπίδα τῆς ἐπιβίωσής του στον Θεό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ζήτα εὐλαβικὰ νά συνεργήσει, γιά νά ἐπιτευχθεῖ ἡ σοδειά, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται καὶ ἡ ἐπιβίωση ὁλοκλήρης τῆς παραδοσιακὴς κοινότητας.

Ἤδη στούς Ἀποστολικοὺς Κανόνες ἐπιτρέπεται ἡ προσαγωγὴ στον ναὸ σταφυλιών, ὄχι ὅμως καὶ ἄλλων ὀπωρικῶν, ἐνῶ ὁ Θεόδωρος Βαλσάμων, ἑρμηνεύοντας τὸν Δ΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἑρμηνεύει τὴν ἐξαίρεση αὐτὴ τῶν σταφυλιὼν ἀπὸ τὸ ὅτι τὸ κρᾶσι, ποὺ προέρχεται ἀπὸ αὐτά, χρησιμοποιείται για τὴν παρασκευὴ τῆς Θείας Κοινωνίας.

 

 πολυτκιον 
χος βαρύς.
Μετεμορφώθης 
ν τρει Χριστ Θεός, δείξας τος Μαθητας σου τν δόξαν σου, καθς δυναντο. Λάμψον καμν τος μαρτωλος, τ φς σου τἀΐδιον, πρεσβείαις τς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Κοντκιον
χος βαρύς. Ατμελον.
π τορους μετεμορφθης, κας χρουν ο Μαθητα σου τν δξαν σου, Χριστ Θες θεσαντο, να ταν σε δωσι σταυρομενον, τ μν πθος νοσωσιν κοσιον, τ δ κσμ κηρξωσιν, τι σπρχεις ληθς, το Πατρς τπαγασμα.

Κθισμα
χος δ'. Κατεπλγη ωσφ.
π τρος τ Θαβρ, μετεμορφθης  Θες, ναμσον λιο, κα Μωϋσως τν σοφν, σν ακβ κα Πτρ καωνν Πτρος δ συνν, τατ σοι λεγε· Καλν δστι, ποισαι τρες σκηνς, μαν Μωσε, κα μαν λίᾳ, κα μαν σο τ Δεσπτ Χριστ ττε τοτοις, τ φς σου λμψας, φτισον τς ψυχς μν.

 Οκος
γρθητε ο νωθες, μ πντοτε χαμερπες, ο συγκμπτοντες ες γν τν ψυχν μου λογισμοπρθητε καρθητε ες ψος θεας ναβσεως, προσδρμωμεν Πτρ κα τος Ζεβεδαου, καμα κενοις τ Θαβριον ρος προφθσωμεν, να δωμεν σν ατος τν δξαν το Θεομν, φωνς δκοσωμεν, ς περ νωθεν κουσαν, κακρυξαν, το Πατρς τπαγασμα.

Μεγαλυνριον
Θέλων 
πιδεξαι τος Μαθητας, δύναμιν ξ ψους κα σοφίαν παρ Πατρός, ν ρει νλθες, Χριστ τ Θαβωρί, κα λμψας ς Δεσπότης τούτους φώτισας. 

footer
  • Κυριακή
    21 Ιουλίου

    Συμεών του σαλού και Ιωάννου των οσίων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ