ploigisi h3

bottom neo

 

«ἀπό τίς ἐκδόσεις τοῦ Ὁρθοδόξου Ἰδρύματος «Ἀπόστολος Βαρνάβας»

 

agios fanourios Ἅγιος Φανούριος εἶναι ἀναμφίβολα μία Ἁγία, σημαντικὴ νεανικὴ μορφή, ποὺ ξεχωρίζει μὲ τὸν δικό του τρόπο ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους Ἁγίους τῆς χριστιανοσύνης, γιατί δὲν τιμᾶται ἁπλῶς σὲ μία μόνον ἠμε­ρομηνία, ἀλλὰ ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν κά­νει συχνά τη γνωστὴ φανουρόπιτα.

Ὁ Ἅγιος Φανούριος, ποὺ ἔζησε στὰ Ρω­μαϊκὰ χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετὰ μὲ τὸν κόσμο τῆς εἰδωλολατρίας, γιατί τὸ χριστιανικὸ πνεῦμα τοῦ θεανθρώπου, δὲν τοῦ ἐπέτρεπε ν' ἀρνηθεῖ τὶς ἀναμφισβήτη­τα ἐνάρετες ἀρχές του. Ἔτσι τὰ 12 μαρτύ­ρια ποὺ ὑπόφερε ὁ Ἅγιος, ἀποτελοῦν γιὰ μᾶς ἕνα δυνατὸ κίνητρο γιὰ ἀντοχὴ καὶ προ­σκόλληση στὶς ἠθικὲς ἀξίες τοῦ χριστιανι­σμοῦ, γιὰ νὰ βγοῦμε νικητὲς ἀπὸ ἕνα ἀδιά­κοπο ἀγώνα, ἐνάντια στὴν ἀπιστία καὶ ἀδικία τῆς ἐποχῆς μας. Ὁ Ἅγιος μᾶς δίδαξε μὲ τὴν πραγματικὴ θυσία του, πὼς ἐμεῖς τώ­ρα δὲν παλεύουμε βέβαια μὲ στρατοκράτες Ρωμαίους καὶ ἀπαίσιους Ἀγαρηνούς, ἀλλὰ ἔχομε ν' ἀντιμετωπίσουμε τὶς πιὸ ἔντεχνα στημένες παγίδες τοῦ ὑλισμοῦ καὶ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ προσπαθοῦν μαζικὰ νὰ σαρώσουν τὶς τάξεις τῶν χριστιανῶν.

Ὁ Ἅγιος Φανούριος ἀκόμα μας δίδαξε, πὼς τὸ στεφάνι τῆς ἐνάρετης ζωῆς δὲν κερ­δίζεται εὔκολα, ἀλλὰ μόνον μὲ συνεχεῖς δο­κιμασίες, μὲ θάρρος, ὑπομονὴ καὶ ἀντοχή. Ἑπομένως σὰν ἀληθινοὶ ἀγωνιστὲς τῆς πί­στεως ἂς μιμηθοῦμε τὴν ὑποδειγματικὴ καὶ ἄμεμπτη ζωὴ τοῦ Ἁγίου, γιὰ νὰ καταξιωθοῦμε κάποτε κι ἐμεῖς νὰ τιμήσουμε τὸ χρι­στιανικὸ ὄνομα ποὺ φέρουμε, ὅπως κι αὐ­τὸς ἐπάξια τὸ τίμησε. 

    Γιὰ τὴν καταγωγὴ καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Φανουρίου δὲν ὑπάρχει τίποτε συγκε­κριμένο, ἐπειδὴ ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς τοῦ χάθηκαν σὲ καιροὺς ἀνωμαλίας.

Τὰ μόνα στοιχεῖα ποὺ ἔχομε ἀναφορικὰ μὲ τὸν Ἅγιο εἶναι ἡ εὕρεση τῆς εἰκόνας του, γύ­ρω στὰ 1500 μ.Χ., σύμφωνα μὲ τὰ συναξά­ρια, ἢ κατ' ἄλλους γύρω στὰ 1355-1369 μ.Χ. Ἄλλοι ὑποστηρίζουν πὼς ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου βρέθηκε στὴ Ρόδο καὶ ἄλλοι στὴν Κύ­προ.

 
     
 εὕρεση τῆς εἰκόνας

       Ἐπιστρέφομε στὸ παρελθόν, ὅταν οἱ Ἀγαρηνοὶ ἐξουσίαζαν τὴ Ρόδο καὶ ἀπο­φάσισαν νὰ ξαναχτίσουν τὰ τείχη τῆς πόλης, ποὺ βάρβαρα κατέστρεψαν καὶ κατεδάφισαν στὸν πόλεμο λίγα χρόνια πρίν.

 Ἄρχισαν λοιπὸν νὰ στέλλουν ἐργάτες ἔξω ἀπ' τὸ νότιο μέρος τοῦ φρουρίου καὶ νὰ μαζεύουν πέτρες ἀπ' τὰ μισογκρεμισμένα σπί­τια τῶν κατοίκων, γιὰ νὰ ξαναφτιάξουν τὰ νέα καὶ ἰσχυρὰ τείχη τῆς πόλης τους. Ξαφ­νικὰ μέσα στὰ χαλάσματα βρῆκαν μία ὡραιό­τατη, ἀλλὰ μισοχαλασμένη στὴ μία πλευρὰ ἐκκλησία κι ἐκεῖ μέσα βρῆκαν ἕνα σωρὸ εἰ­κόνες, ποὺ ἀπ' τὴν πολυκαιρία δὲν ξεχώρι­ζαν τὶς μορφὲς τῶν Ἁγίων καθὼς καὶ τὰ γράμματα, ποὺ εἴχανε ἐπάνω τους.

Μία μόνο καταπληκτικὴ εἰκόνα ξεχώριζε ἀπ' ὅλες, ποὺ ὁ χρόνος δὲν τὴν ἄγγιξε καὶ παρίστανε ἕνα νέο ντυμένο σὰν στρατιώτης. Ὁ Μητροπολίτης τῆς Ρόδου Νεῖλος ἔτρεξε ἀμέσως ἐπὶ τόπου καὶ διάβασε καθαρὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου, ποὺ λεγόταν Φανούριος. Συγκινημένος ὁ Σεβασμιώτατος, γιὰ τὴ φανέρωση τοῦ Ἁγίου, παρατήρησε, πὼς ἦταν ντυμένος σὰν Ρωμαῖος στρατιωτικός, κρα­τώντας στὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ ἕνα σταυρὸ καὶ στὸ δεξιὸ μία ἀναμμένη λαμπάδα. Ὁ ἀ­γιογράφος ἀκόμα ὁλόγυρα τῆς εἰκόνας ζω­γράφισε σὲ δώδεκα παραστάσεις τὰ μαρτύ­ρια, ποὺ ὑπόφερε ὁ Ἅγιος καί, ποὺ ἐξιστοροῦν ὁλοφάνερα τὴν ὅλη ζωή του.

Οἱ παραστάσεις αὐτὲς εἶναι οἱ ἀκόλουθες:

Α΄. Ο Ἅγιος παρουσιάζεται ὄρθιος μπρο­στὰ στὸ Ρωμαῖο ἀνακριτή του καὶ φαίνεται ν' ἀπολογεῖται μὲ θάρρος καὶ νὰ ὑπερασπί­ζει τὴν χριστιανικὴ πίστη του.

Β΄. Οἱ στρατιῶτες ἐδῶ ἐπεμβαίνουν καὶ χτυ­ποῦν μὲ πέτρες στὸ κεφάλι καὶ στὸ στόμα τὸν Φανούριο, γιὰ ν' ἀναγκασθεῖ νὰ ὑποκύ­ψει καὶ ν' ἀρνηθεῖ τὸν Κύριο.

Γ΄. Οἱ στρατιῶτες ἔχουν ἐξαγριωθεῖ πιὰ ἀπ' τὴν ἐπιμονὴ τοῦ Φανουρίου, γι' αὐτὸ τὸν ἔριξαν κάτω καὶ τὸν χτυποῦν τώρα ἄγρια μὲ ξύλα καὶ ρόπαλα, γιὰ νὰ κάμψουν τὸ ἀκμαῖο ἠθικό του.

Δ΄. Ὁ Φανούριος εἶναι στὴ φυλακὴ κι ἐκεῖ βασανίζεται μὲ ἀποτρόπαιο τρόπο. Φαίνε­ται ἐντελῶς γυμνὸς κι οἱ στρατιῶτες ὁλόγυ­ρα τοῦ ξεσχίζουν τὶς σάρκες του μὲ αἰχμη­ρᾶ σιδερένια ἐργαλεῖα. Ὁ Ἅγιος ὑπομένει ἀγόγγυστα τὸ τρομερὸ μαρτύριό του.

Ε΄. Ὁ Φανούριος βρίσκεται καὶ πάλι στὴ φυ­λακὴ καὶ προσεύχεται στὸν θεό, γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύσει ν' ἀντέξει μέχρι τέλους τὰ βασανι­στήρια.

ΣΤ΄. Ὁ Ἅγιος παρουσιάζεται καὶ πάλιν μπροστὰ στὸν Ρωμαῖο ἀνακριτὴ γιὰ ν' ἀπο­λογηθεῖ γιὰ τὴ στάση του. Ἀπ' τὴν ἀτάρα­χη ἔκφραση τοῦ προσώπου τοῦ φαίνεται, πὼς οὔτε τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπόφερε, οὔτε οἱ μελλοντικὲς ἀπειλὲς τοῦ τυράννου του ἐκλόνισαν τὴν πίστη καὶ ἔτσι ἀπτόητος περιμένει ἀκόμη χειρότερα μαρτύρια.

Ζ΄. Οι δήμιοι τοῦ Φανουρίου μὲ μανία καὶ σκληρότητα καίουν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες τὸ ὁλόγυμνο σῶμα του, ποὺ φαίνεται ἔτσι ἡ ἀνυπέρβλητη θυσία του γιὰ τὸν Ἐσταυ­ρωμένο. Ὁ Ἅγιος νικᾶ καὶ πάλιν μὲ τὴν ἀ­δάμαστη θέληση καὶ καρτερία του στὸν Κύ­ριο.

Η΄. Ἐδῶ οἱ ἄγριοι βασανιστὲς του χρησιμο­ποιοῦν καὶ μηχανικὰ μέσα γιὰ νὰ φθάσουν στὸ κορύφωμα τοῦ μαρτυρίου του. Ἔχουν δέσει τὸν Ἅγιο πάνω σ' ἕνα μάγκανο κι αὐ­τὸ σὰν περιστρέφεται, τοῦ συντρίβει τὰ κόκκαλα. Ὑποφέρει ἐκεῖνος ἀγόγγυστα ἀλλὰ στὸ ὡραῖο πρόσωπό του εἶναι ζωγραφισμέ­νη ἀνέκφραστη ἀγαλλίαση, γιατί ὑποφέρει γιὰ χάρη τοῦ Κυρίου.

Θ΄. Ὁ Φανούριος ρίπτεται σ' ἕνα λάκκο, γιὰ νὰ γίνει βορὰ ἄγριων θηρίων κι οἱ δήμιοί του ἀπὸ πάνω παρακολουθοῦν νὰ δοῦνε τὸ τέ­λος του. Τὰ θηρία ὅμως ἔχουν κυριολεκτι­κὰ ἐξημερωθεῖ ἀπ' τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, γι' αὐ­τὸ τὸν περιτριγυρίζουν ἥσυχα σὰν ἀρνάκια καὶ ἀπολαμβάνουν θαυμάσια τὴ συντροφιά του.

Ι΄. Οι δήμιοί του δὲν ἱκανοποιοῦνται ἀπ' τὸ προηγούμενο ἀποτέλεσμα κι ἔτσι τὸν βγάζουν ἀπ' τὸν λάκκο καὶ τὸν καταπλακώνουν μ' ἕνα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πιὰ πὼς θὰ τὸν ἀποτελειώσουν. Τίποτε ὅμως δὲν πετυχαίνουνε κι αὐτὴ τὴ φορά.

ΙΑ΄. Ἡ σκηνὴ παρουσιάζει τὸν Ἅγιο μπρο­στὰ σὲ βωμό, ὅπου οἱ δήμιοί του τὸν προτρέπουν νὰ θυσιάσει, βάζοντας στὶς παλά­μες τοῦ ἀναμμένα κάρβουνα. Ὁ Φανούριος βγαίνει καὶ ἀπ' αὐτὴ τὴ δοκιμασία νικητὴς καὶ αὐτὸ διακρίνεται ἀπὸ ἕνα διάβολο, ποὺ ἔχει τὴ μορφὴ δράκου, ποὺ πετᾶ στὸν ἀέ­ρα καὶ κλαίει γιὰ τὴν ἀποτυχία του.

ΙΒ΄. Ἡ τελευταία σκηνὴ εἶναι τὸ τέλος τοῦ μαρτυρίου του, μὲ τὸν Φανούριο ριγμένο σ' ἕνα μεγάλο καμίνι νὰ στέκεται ὄρθιος πάνω σ' ἕνα σκαμνὶ καὶ νὰ τὸν περιζώνουν φλό­γες καὶ καπνοί. Ὁ Ἅγιος φαίνεται νὰ προ­σεύχεται ἀδιάκοπα στὸν Θεό, χωρὶς νὰ ἐκ­φράζει κανένα παράπονο ἢ γογγυσμὸ κι ἔ­τσι ἄκαμπτος κι ἀνυποχώρητος πέταξε στὰ οὐράνια, γεμάτος ἱκανοποίηση γιὰ ὅσα βά­σανα ὑπόφερε γιὰ χάρη τοῦ Κυρίου.

   Τὸ χτίσιμο τοῦ Ναοῦ

Ὁ Μητροπολίτης τότε τοῦ νησιοῦ, ὁ Νεί­λος, ὅταν μελέτησε ἐπισταμένα τὴν εἰ­κόνα ποὺ βρέθηκε, ἀποφάνθηκε, πὼς ὁ Φα­νούριος ἦταν ἕνας ἀπ' τοὺς σπουδαιότε­ρους μεγαλομάρτυρες τῆς Πίστεώς μας. Α­μέσως ἔστειλε ἀντιπροσωπεία στὸν ἠγεμό­να τοῦ νησιοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ τοῦ δώσει ἄδεια γιὰ ν' ἀνακαινίσει τὴν ἐκκλησία. Ὅταν ὅμως ὁ ἡγεμόνας ἀρνήθηκε, τότε ὁ Μητροπολίτης μετέβη ὁ ἴδιος προσωπικὰ στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ κατόρθωσε νὰ ἐξασφαλίσει ἀπ' τὸν Σουλτάνο τὴν ἄδεια ποὺ ζητοῦσε. Ἐπέστρεψε σύντομα στὴ Ρό­δο κι ἀναστήλωσε τὸ ναὸ ἀκριβῶς στὴν πα­λιὰ θέση του, ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη του. Ὁ να­ὸς σώζεται ὡς τὰ σήμερα καὶ ἀποτελεῖ ἀπὸ τότε ἱερὸ προσκύνημα ὅλων τῶν Χριστια­νῶν.

   Στοιχεῖα ἀπ' τὴν εὕρεση τῆς εἰκόνας

Βλέποντας τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Φανου­ρίου ποὺ βρέθηκε στὴ Ρόδο, ἐξάγουμε πολλὰ ἀξιόλογα στοιχεῖα ποὺ εἶναι τὰ ἀκό­λουθα:

1.   Σὰν διαβάσουμε στὴν εἰκόνα τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου συμπεραίνομε ἀμέσως, πὼς εἴ­ναι ἑλληνικῆς καταγωγῆς.

2. Ἐπίσης συμπεραίνομε πὼς οἱ γονεῖς τοῦ ἦταν πολὺ εὐσεβεῖς, γιὰ νὰ τοῦ δώσουν ἕνα τόσο χριστιανικὸ ὄνομα.

3. Ὁ νέος αὐτὸς ἀκόμα θὰ ἦταν πολὺ μορ­φωμένος γιὰ νὰ γίνει στρατιωτικός.

4. Ὑπολογίζουμε ἀκόμα πὼς τὰ μαρτύρια τοῦ Ἁγίου Φανουρίου ἔγιναν τὸν β' καὶ γ' αἰώνα, ὅταν οἱ διωγμοὶ τῶν χριστιανῶν βρί­σκονταν στὸ ἀποκορύφωμά τους.

5. Ὁ Φανούριος ὁλοφάνερα ἀποδεικνύε­ται πὼς ἦταν Μεγαλομάρτυρας ἀπ' τὰ πολ­λὰ καὶ φοβερὰ μαρτύρια ποὺ ὑπέφερε.

6. Βεβαιωνόμαστε ἐπίσης πὼς ἐτιμάτο ἀπ' τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ἀπ' τὰ χρόνια τοῦ μαρτυρίου του σὲ χριστιανικοὺς ναούς, γιὰ νὰ βρεθεῖ μάλιστα ἕνας τέτοιος ναὸς καὶ στὴ Ρόδο.

7.   Ἀπ' τὴν ἀπεικόνιση τοῦ Ἁγίου φαίνεται πὼς ὁ Φανούριος μαρτύρησε σὲ νεαρὰ

ἡλικία.

    Θαύματα τοῦ Ἁγίου

Ὁ Ἅγιος Φανούριος ἔκανε ἀρκετὰ θαύ­ματα στοὺς πιστοὺς ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά του κι ἕνα ἀπ' αὐτὰ εἶναι τὸ ἀκό­λουθο:

Σὲ μία περίοδο τῆς ἱστορικῆς ζωῆς της ἡ Κρήτη ἦταν ὑποδουλωμένη στοὺς Λατίνους (1204 - 1669 μ.Χ.), ποῦ εἶχαν δικό τους Ἀρ­χιεπίσκοπο καὶ γι' αὐτὸ προσπαθοῦσαν μὲ κάθε τρόπο νὰ παρασύρουν τοὺς κατοίκους τοῦ νησιοῦ στὸν  Παπισμό.

Ἔτσι οἱ Λατίνοι πήρανε σὰν καταπιεστι­κὸ μέτρο ἐνάντια στὴν Ὀρθοδοξία νὰ μὴν ἐπιτρέπουν νὰ χειροτονοῦνται ἱερεῖς στὴν Κρήτη, ὅποτε οἱ Κρητικοὶ ἀναγκάζονταν νὰ μεταβαίνουν στὸ νησὶ Τσιρίγο (Κύθηρα) γιὰ νὰ χειροτονηθοῦν ἱερεῖς ἀπὸ Ὀρθόδοξο Ἀρχιερέα, ποὺ ἕδρευε ἐκεῖ.

Κάποια ἐποχὴ λοιπὸν ξεκίνησαν ἀπ' τὴν Κρήτη τρεῖς διάκονοι γιὰ τὸ Τσιρίγο κι ἀφοῦ χειροτονήθησαν ἐκεῖ ἱερεῖς, ἐπέστρεφαν τρι­σευτυχισμένοι στὸ πολύπαθο τότε ἀπ' τὴ σκλαβιὰ νησί τους. Κατὰ κακή τους τύχη Ἀγαρηνοὶ πειρατὲς τοὺς συνέλαβαν στὸ πέ­λαγος, τοὺς μετέφεραν στὴ Ρόδο, ὅπου τοὺς πώλησαν σὲ τρεῖς διαφορετικοὺς Ἀγαρηνοὺς ἀφέντες.

 Ἡ θέση τῶν τριῶν ἱερέων ἦταν ἀξιοθρή­νητη κι ὅμως μία γλυκειὰ προσμονὴ ἦλθε νὰ γλυκάνει τὸ πικρὸ παράπονό τους. Μάθα­νε πὼς στὴ Ρόδο ὁ Ἅγιος Φανούριος θαυματουργοῦσε καὶ σ' αὐτὸν στήριξαν τὶς ἐλ­πίδες τους κι ὁλοένα προσεύχονταν καὶ τὸν ἐπικαλοῦνταν ὁ καθένας τοὺς ξεχωριστά, γιὰ νὰ τοὺς λυτρώσει ἀπ' τὴν σκληρὴ αἰχ­μαλωσία στοὺς μιαροὺς Ἀγαρηνούς.

Ζήτησε, λοιπόν, ὁ κάθε ἱερέας, χωρὶς νὰ συνεννοηθοῦν μεταξύ τους, ἀπ' τὸν ἀφέν­τή του, νὰ τοῦ δώσει ἄδεια νὰ μεταβεῖ στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ προσκυνήσει τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Φανουρίου. Πήρανε κι οἱ τρεῖς τους μ' εὐκολία τὴν ἄδεια, προσκύνησαν μ' εὐ­λάβεια τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου βρέχοντας τὴ γῆ μὲ τὰ δάκρυά τους γονατιστοὶ σὰν προ­σεύχονταν καὶ μὲ ὅλη τη δύναμη τῆς ψυχῆς τους παρακαλοῦσαν τὸν Ἅγιο Φανούριο νὰ μεσολαβήσει γιὰ νὰ γλυτώσουν πιὰ ἀπ' τὰ χέρια τῶν Ἀγαρηνῶν.

Ἀφοῦ οἱ ἱερεῖς ἀναχώρησαν, ἀνακουφι­σμένοι ἀπ' τὸν πόνο τους, ὁ Ἅγιος Φανού­ριος παρουσιάστηκε τὴ νύχτα καὶ στοὺς τρεῖς ἀφέντες τους καὶ τοὺς διέταξε νὰ ἐλευ­θερώσουν τοὺς σκλάβους ἱερεῖς τους, δια­φορετικὰ θὰ τοὺς τιμωροῦσε σκληρά. Οἱ Ἀγαρηνοὶ ὅμως ἄρχοντες θεώρησαν τὴν ἐπέμ­βαση τοῦ Ἁγίου σὰν κάποια μαγεία, γι' αὐ­τὸ ἁλυσόδεσαν τοὺς σκλάβους τους κι ἄρ­χισαν νὰ τοὺς βασανίζουν μὲ χειρότερο τρό­πο.

Τὴν ἄλλη ὅμως νύχτα ὁ Ἅγιος Φανούριος ἐπενέβη πιὸ ἀποτελεσματικά, ἔλυσε τοὺς τρεῖς ἱερεῖς ἀπ' τὰ δεσμά τους καὶ τοὺς ὑ­ποσχέθηκε, πὼς θὰ τοὺς ἐλευθέρωνε ἀπὸ τοὺς Ἀγαρηνοὺς τὴν ἄλλη μέρα. Φανερώ­θηκε καὶ πάλι στοὺς Ἀγαρηνοὺς καὶ τοὺς ἀπείλησε αὐτὴ τὴ φορά, πὼς ἂν δὲν ἐλευθέρωναν τὸ πρωὶ τοὺς ἱερεῖς, θὰ μεταχειρι­ζότανε σκληρὰ μέτρα γι' αὐτούς.

Τὸ ἄλλο πρωὶ οἱ Ἀγαρηνοὶ αἰσθάνθησαν τὴν τιμωρία, γιατί ἔχασαν ὅλοι τὸ φῶς τους καὶ τὸ κορμὶ τους ἔμεινε παράλυτο. Ἔτσι ἀναγκάσθησαν τότε νὰ συμβουλευτοῦν τοὺς συγγενεῖς τους, γιὰ νὰ συζητήσουν τὸ κα­κὸ ποὺ τοὺς βρῆκε. Ὅλοι δὲ οἱ ἄρχοντες ἀ­ποφάσισαν νὰ καλέσουν τοὺς τρεῖς ἱερεῖς, μήπως μποροῦσαν νὰ τοὺς βοηθήσουν. Οἱ ἱερεῖς τὴν μόνη ἀπάντηση ποὺ ἔδωσαν ἦταν, πὼς αὐτοὶ θὰ παρακαλοῦσαν τὸν Θεό τους κι Ἐκεῖνος θὰ ἀποφάσιζε.

Τὴν τρίτη νύχτα παρουσιάστηκε πάλι ὁ Ἅγιος Φανούριος στοὺς Ἀγαρηνοὺς καὶ τοὺς ἀνακοίνωσε πὼς ἂν δὲν ἔστελναν οἱ τρεῖς ἄρχοντες γραπτῶς στὸ ναὸ τοῦ τὴ συγκατάθεσή τους γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἱερέων, δὲν θὰ ξανάβρισκαν πιὰ τὴν ὑ­γεία τους. Οἱ Ἀγαρηνοὶ τότε θέλοντας καὶ μὴ ἔγραψαν τὸ γράμμα ποὺ ζήτησε ὁ Ἅγιος Φανούριος καὶ δήλωναν ἀπερίφραστα, πὼς παραχωροῦσαν, στοὺς τρεῖς ἱερεῖς τὴν ἐλευ­θερία τους. Αὐτὲς οἱ δηλώσεις τοὺς κατατέ­θηκαν στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου.

Πρὶν ἀκόμα ἐπιστρέψει ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν Ἀγαρηνῶν ἀπ' τὸ ναό, οἱ τυφλοὶ καὶ παράλυτοι ἄπιστοι ἔγιναν ἐντελῶς καλὰ μὲ τὸ θέλημα τοῦ Ἁγίου. Οἱ πλούσιοι Ἀγαρηνοὶ ἔδωσαν στοὺς τρεῖς ἱερεῖς ὅλα τὰ ἔξοδα τοῦ ταξιδιοῦ τους κι αὐτοὶ πρὶν ἀναχωρή­σουν κατέφυγαν στὴν ἐκκλησία, καὶ ἀφοῦ εὐχαρίστησαν τὸν Ἅγιο γιὰ τὴν ἀπελευθέ­ρωσή τους, ἀντέγραψαν πιστὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Φανουρίου καὶ τὴν πῆραν στὴν Κρήτη, ὅπου τὴν τιμοῦσαν κάθε χρόνο μὲ δοξολογίες καὶ λιτανεῖες.

  πίτα τοῦ Ἁγίου Φανουρίου

Ἡ μεγάλη τιμὴ ποὺ τρέφουν οἱ χριστιανοὶ στὸν Ἅγιο Φανούριο, ἔγινε αἰτία νὰ δημιουργηθεῖ στὸ λαὸ τὸ παραδοσιακὸ ἔθι­μο τῆς πίτας τοῦ Ἁγίου ἢ καλύτερα τῆς φανουρόπιτας.

 Ἡ πίτα συνήθως εἶναι μικρὴ καὶ στρογ­γυλὴ καὶ γίνεται ἀπὸ καθαρὸ ἀλεύρι, ζάχα­ρη, κανέλλα, λάδι κι ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ τὰ ὑλι­κὰ ἀνακατευθοῦν, ζυμώνονται, μπαίνουν σὲ στρογγυλὴ φόρμα καὶ ἡ πίτα ψήνεται σὲ μέτρια θερμοκρασία στὸ φοῦρνο.

Ἡ πίτα γίνεται γιὰ νὰ φανερώσει ὁ Ά­γιος σὲ κάποιον ἕνα χαμένο ἀντικείμενο, κά­ποια δουλειὰ ἂν ἕνας εἶναι ἄεργος, κάποια χαμένη ὑπόθεση, τὴν ὑγεία σὲ κάποιο ἄρ­ρωστο καὶ ἄλλα παρόμοια. 

Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴ μνήμη του στὶς 27 Αὐγούστου.

 

 

footer
  • Τρίτη
    16 Ιουλίου

    Αθηνογένους, Φαύστου και Αντιόχου μαρτύρων


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ