ploigisi h3

bottom neo

     Ὁ Σεβασμιώτατος, μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀνέφερε: «Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ γνωρίσματα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁμολογεῖται στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, εἶναι ἡ Καθολικότητα. «Εἷς μίαν Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Η Ἐκκλησία εἶναι Καθολικὴ γιατί ὡς θεανθρώπινος ὀργανισμός, εἰς Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, περιλαμβάνει «τὰ πάντα τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ γής, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι» (Κόλ.α΄,16). Ἑπομένως ὁ ὅρος Καθολικὴ συμπίπτει μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία διαφυλάσσει τὴν ἀλήθεια, ὅπως τὴν δίδαξε ὁ Κύριος, ὅπως τὴν φανέρωσε τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, ὅπως τὴν βίωσαν καὶ τὴν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἡ Ὀρθοδοξία κατέχει τὴν ἀλήθεια καὶ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἁπλωθεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Τὸ Καθολικόν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ ὁλόκληρο, τὸ ἀληθινὸ , κάθε παραχάραξη αὐτῆς τῆς ἀλήθειας ποὺ μᾶς ἀποκαλύφθηκε εἶναι ἡ διάσπαση καὶ λέγεται αἵρεση. Ἄλλωστε ἡ αἵρεση εἶναι ἡ μερικότητα καὶ ἡ ἀποσπασματικότητα τῆς ἀλήθειας. Ἑπομένως, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε Καθολικοί. Καθολικὸς Ἐπίσκοπος, κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, εἶναι ὁ Ὀρθόδοξος, αὐτὸς ποὺ μετέχει τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ διδάσκει ὀρθόδοξα τὴν ἀλήθεια και Καθολικὸς Χριστιανὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ πιστεύει Καθολικὰ , δηλαδὴ Ὀρθόδοξα καὶ ζεῖ Καθολικά, δηλαδὴ Εὐαγγελικὰ καὶ ἐνάρετα. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αἵρεση ὑπάρχουν καὶ ἄλλες διασπαστικὲς ἐνέργειες, ποὺ καταφέρονται ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀλλοιώνουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά της. Διάσπαση εἶναι ὅταν δὲν ζοῦμε Καθολικὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅταν ἀπολυτοποιοῦμε τὴν προσωπική μας πείρα καὶ τὸν ἀτομικὸ τρόπο ζωῆς μας.Ὅταν χωρίζουμε τὴ ζωὴ σὲ θεωρητικὴ καὶ πρακτική, τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία σὲ μυστικὴ καὶ κοινωνική, τὴν εὐσέβεια σὲ ἑλληνική, ρουμανικὴ ἢ ρωσικὴ ἢ κάτι ἄλλο, τὸν τρόπο ζωῆς σὲ μοναχικὸ τὸν ὁποῖο θεωροῦμε ξένο καὶ σὲ κοινωνικό, γάμο δηλαδή. Ὅταν ἐπίσης ζοῦμε μέσα στὸν Ὀρθόδοξο χῶρο παραταξιακὰ καὶ θεωροῦμε τὴν παράταξη, τὸν σύλλογο ὡς κέντρο σωτηρίας καὶ φορέα τῆς ἀνανεώσεως τῆς Ἐκκλησίας. Στὴν ἐποχὴ μᾶς κυριαρχεῖ καὶ ἡ ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση, ποὺ διασπᾶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν Καθολικότητά της.

πάρχουν μως κα «ρθόδοξοι» αρετικοί. Μπορε ατς χαρακτηρισμς ν θεωρηθε λίγο περβολικός. ν μως σκεφθε κάποιος τι ο αρετικο γινα μεγάλο διάστημα ζοσαν μέσα στν κκλησία, ως του ξέπιπταν παντελς, τότε μπορε ν δικαιολογήσει τν χαρακτηρισμό. Γι’ατ πρέπει ν προσέξουμε πολ τν λλοίωση τορθόδοξου φρονήματος κ τν «σω» π μέσα κ τν νθρώπων τς κκλησίας.Τος ξωτερικς αρετικούς τους γνωρίζουμε κα τος ντιμετωπίζουμε. ταν χριστιανς ετε ποιμένας εναι ετε λαϊκς ποξενωθεπ τν φαρμογ το λόγου το Θεο, π τν πνευματικ ζωή, τν προσευχή, τν Χριστ πένθος, τ δάκρυα καλα κενα πο θεωρονται π τος Θεοφόρους Πατέρες νήψη κασκηση, τότε χάνεται λη πόσταση κα πραγματικ οσία τορθόδοξου θους κα δόγματος. ναφέρει σ μία μιλία τογιος Συμεν νέος Θεολόγος, τι νας τέτοιος Χριστιανός «ο μερικν τιν αρεσιν κέκτηνται, λλ πάσας».

ν πρς τ παρν δν μπορομε νχουμε δικές μας μπειρίες, τουλάχιστον κολουθομε κατ γράμμα τς μπειρίες κα τς ποκαλύψεις τν Θεοφόρων Πατέρων πως κριβς μς τν παρέδωσαν, γι νξασφαλίσουμε τν δυνατότητα τς σωτηρίας μας».

 

 

footer
  • Τρίτη
    15 Οκτωβρίου

    Λουκιανού, Σαβίνου οσίου, Βάρσου ομολογητού


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ