ploigisi h3

bottom neo


Εὐρώπη καί ἐθνική ταυτότητα

Πολλά ἐρωτήματα ἐγείρονται καί ἀρκετές ἀντιφατικές ἑρμηνεῖες δίδονται κατά καιρούς ὡς πρός τήν ἐπίδραση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στήν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα τοῦ λαοῦ μας. Κάποιοι συμπατριῶτες μας ἀνησυχοῦν μήπως μᾶς ἐπιβάλλουν οι γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν τήν ἐγκατάλειψη καί ἀπεμπόληση αὐτῆς τῆς ταυτότητας. Ἄλλοι, κινούμενοι ἀπό τελείως διαφορετικά κίνητρα, προσπαθοῦν νά μᾶς πείσουν ὅτι ἡ διαφύλαξη τῆς ἐθνικῆς μας ἰδιοπροσωπείας εἶναι ἀναχρονισμός, ἀπομονωτισμός καί «ἐθνικισμός». Ὅτι σέ μία ἐποχή ἀνοικτῶν συνόρων πρέπει νά αἰσθανόμαστε πολίτες τοῦ κόσμου καί νά ἀκολουθοῦμε τυφλά ὅ,τι ἐπιτάσσει ἤ ἐπιλέγει ἡ Εὐρώπη.


Νομίζω ὅτι καί οἱ δύο αὐτές ἀπόψεις εἶναι ὑπερβολικές. Στήν πρώτη ἐπιφύλαξη ἀπαντῶ ὅτι ἡ ἐθνική μας ταυτότητα κινδυνεύει περισσότερο ἀπό τόν κακό μας ἑαυτό, τήν ἄγνοια, τόν μιμητισμό καί τόν πιθηκισμό ὁρισμένων Νεοελλήνων καί λιγότερο ἀπό τίς εὐρωπαϊκές συνταγές, χωρίς νά ἀθωώνω κάθε εὐρωπαϊκό νομοθέτημα. Στή δεύτερη, τήν ἀκραία εὐρωπαϊστική ἄποψη, ἀπαντῶ ὅτι ὅλοι οἱ λαοί πού μετέχουν στήν Εὐρ. Ἕνωση θέτουν τό ἐθνικό συμφέρον καί τήν ἐθνική τους ταυτότητα ὑπεράνω ἄλλων ἐπιταγῶν καί συμφερόντων. Δυστυχῶς ὁρισμένοι ἐμφανίζουν τή δική τους ἰδεολογική ἀντίθεση πρός τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας ὡς δῆθεν ἐντολή τῆς Εὐρώπης!
Χαρακτηριστικά ἀναφέρω τό παράδειγμα τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας-Πολιτείας. Ὁρισμένοι δῆθεν προοδευτικοί μᾶς λέγουν ὅτι πρέπει νά τροποποιήσουμε τό Σύνταγμα, νά ἀλλάξουμε τό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, νά παύσει ἡ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καί ἄλλα σχετικά, γιά νά ἐναρμονισθοῦμε μέ «τά ἰσχύοντα καί μέ τή νομοθεσία τῆς Εὐρώπης». Πρόκειται γιά ἀνακρίβεια καί ἄγνοια τῶν εὐρωπαϊκῶν θεσμῶν. Ἡ Μεταρρυθμιστική Συνθήκη ἤ Συνθήκη τῆς Λισσαβῶνος, πού ἀντικατέστησε τήν ἀπορριφθεῖσα Συντγματική Συνθήκη τῆς Εὐρ. Ἑνώσεως, καθορίζει ρητά ὅτι τά θέματα τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς παιδείας καί τό νομικό καθεστώς τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων εἶναι τομεῖς, γιά τούς ὁποίους θά νομοθετεῖ κάθε κράτος ξεχωριστά καί ἡ Εὐρ. Ἕνωση δεσμεύεται νά μή παρεμβάινει. Καί τοῦτο διότι ὅλα τά κράτη καί ὅλοι οἱ λαοί πού ἀποτελοῦν τήν Εὐρώπη τῶν 27 θέλουν νά γίνεται σεβαστή ἡ ἰδιαιτερότητα τῶν ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν παραδόσεων. Π.χ. ὁ Ἱρλανδός καί ὁ Πολωνός δέν μποροῦν νά διανοηθοῦν τήν ἐπιβίωσή τους χωρίς τή Ρωμαιοκαθολική παράδοση, ὁ Γάλλος ἔχει ἐπηρεασθεῖ ἀπό τό ἀντιεκκλησιαστικό πνεῦμα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, στή Βρετανία θεωρεῖται φυσιολογικό ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων νά εἶναι καί ἀρχηγός τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Ἀγγλίας» κ.λπ. Εἶναι δικαίωμα καί ὑποχρέωση κάθε λαοῦ νά σέβεται τίς ρίζες του καί τούς ἀγῶνες τῶν προγόνων του. Γι’αὐτό καί στό Ἑλληνικό Σύνταγμα ὑπάρχει ὡς Προοίμιο ἡ ἐπίκληση τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ὁμοουσίου καί Ἀδιαιρέτου Τριάδος, διότι αὐτή τήν προμετωπίδα ἔθεσαν οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821, αὐτοί πού ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά νά εἴμαστε σήμερα ἐμεῖς ἐλεύθεροι.
Ἡ Εὐρ. Ἕνωση δέν εἶναι οὔτε ἀνθόκηπος μυροβόλος, ὅπου ὅλοι εἶναι ἕτοιμοι νά ἀποδεχθοῦν τά δίκαιά μας καί τίς ἀπόψεις μας, οὔτε κολαστήριο καί τυραννικό σύστημα, πού ἐπιβάλλει διαταγές ἄνευ συζητήσεως. Εἶναι χῶρος συνεχῶν ἀγώνων εἰρηνικῶν καί διαπραγματεύσεων. Κάθε λαός, κάθε ἔθνος, κάθε κράτος προσπαθεῖ νά κερδίσει ὅσα περισσότερα μπορεῖ . Ἔχουμε φυσικά παραχωρήσει ἕνα μέρος τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας ὅσον ἀφορᾶ τά νομισματικά, ἐμπορικά καί οἰκονομικά θέματα. Δέν ἔχουμε, ὅμως, παραχωρήσει, ὁκόκληρη τήν ἐθνική μας κυριαρχία. Ἡ Εὐρ. Ἔνωση ἔχει πλέον κατανοήσει ὅτι θά ἔχει μέλλον μόνον ὡς μία χαλαρή Συν-ομοσπονδία ἐθνικῶν κρατῶν μέ σεβασμό στήν ἐθνική ταυτότξ ητα κάθε λαοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἐνῶ στήν ἀπορριφθεῖσα Συνταγματική Συνθήκη ὑπῆρχε ἀναφορά σέ Ὕμνο τῆς Ἑνώσεως, τώρα στό κείμενο τῆς Λισσαβῶνος αὐτή ἡ διάταξη ἔχει ἀπαλειφθεῖ. Προφανῶς διότι κάθε λαός εἶναι ὑπερήφανος γιά τόν δικό του Ἐθνικό Ὕμνο. Γιά νά δοῦμε δέ τήν προσπάθεια τῶν ἐθνικῶν κρατῶν νά διαφυλάξουν καίριους τομεῖς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί πολιτιστικῆς ταυτότητος ἄς θυμηθοῦμε δύο πρόσφατες ἐξελίξεις:
Α) Στίς 2-10-2009 οἱ Ἰρλανδοί ἐπικύρωσαν μέ δημοψήφισμα τήν προαναφερθεῖσα Συνθήκη τῆς Λισσαβῶνος, τόν Καταστατικό Χάρτη τῆς Εὐρ. Ἐνώσεως. Εἶχαν, ὅμως, κατορθώσει, μετά τό ΟΧΙ τους στο περσυνό δημοψήφισμα, νά κερδίσουν τέσσερις δεσμεύσεις ἀπό τήν ἡγεσία καί τά ὄργανα τῆς Εὐρ. Ἑνώσεως. Πρῶτον, ὅτι δέν θά τούς πιέσει κανείς να νομιμοποιήσουν τίς ἀμβλώσεις καί τή συμβίωση τῶν ὁμοφυλοφίλων. Δεύτερον, ὅτι δέν ἐνταχθοῦν σέ κάποιο μελλοντικό κοινό Εὐρωπαϊκό Στρατό. Καί τρίτον, ὅτι δέν θά ὑποχρεωθοῦν νά αὐξήσουν τή φορολογία. Δηλαδή ἕνας ὀλιγάριθμος λαός, 4 ἑκατομμύρια Ἰρλανδοί, ζήτησαν καί ἐπέτυχαν ἀπό τά ὑπόλοιπα 26 κράτη καί από τίς Βρυξέλλες νά γίνουν σεβαστές οἱ θρησκευτικές, ἐθνικές καί κοινωνικές τους εὐαισθησίες.
Β) Στίς 30-6-2009 ἐξεδόθη ἡ ἀπόφαση τοῦ Ὁμοσπονδιακοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου τῆς Γερμανίας μετά ἀπό ἐρώτημα Γερμανῶν βουλευτῶν κατά πόσον ἡ Συνθήκη τῆς Λισσαβῶνος εἶναι συμβατή ἤ ὄχι μέ τό Γερμανικό Σύνταγμα. Τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ὅτι ναί, μπορεῖ ὁ Πρόεδρος τῆς Γερμανίας νά ὑπογράψει τή Συνθήκη, ἀλλά… Τό ἀλλά ἔχει μεγάλη σημασία: Ἡ Γερμανία θά διατηρεῖ τήν ἐθνική της κυριαρχία καί τό δικαίωμα νά ἀποφασίζει χωρίς παρεμβάσεις τῆς Εὐρ. Ἑνώσεως σέ ὁρισμένους τομεῖς καί συγκεκριμένα γιά τόν Στρατό, τήν Ἀστυνομία, τή φορολογία, τήν παιδεία, τόν ἔλεγχο τῶν Μ.Μ.Ε. καί τίς σχέσεις Ἐκκλησίας –Πολιτείας. Πάλι βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι οἱ λαοί προσπαθοῦν νά διαφυλάξουν τήν ἐθνική τους κυριαρχία σέ τομεῖς πού ἅπτονται τῶν θρησκευτικῶν, ἐθνικῶν καί κοινωνικῶν εὐαισθησιῶν τους.
Ὡς Ἕλληνες πρέπει νά ἀξιοποιήσουμε τήν εὐρωπαϊκή μας παρουσία γιά τήν προβολή τῶν ἐθνικῶν δικαίων καί συμφερόντων. Ἡ ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά μας θά κινδυνεύσει κυρίως ἀπό δικά μας λάθη. Ὑπάρχουν περιπτώσεις, κατά τίς ὁποῖες οἱ ὑπόλοιποι Εὐρωπαῖοι θά δυσκολεύονται νά μᾶς καταλάβουν. Ὑπάρχουν διαφορετικές πολιτιστικές καταβολές. Ἀλλά τό ζητούμενο εἶναι ἄν ἐμεῖς καί οἱ ἡγεσίες μας γνωρίζουμε καί πιστεύουμε συνειδητά στήν παράδοσή μας ὡς ἐχέγγυο προόδου γιά τό μέλλον. Οὐδείς εὐρωπαϊκός λαός εἶναι διατεθειμένος νά ἀποκοπεῖ ἀπό τή γλῶσσα, τήν Πίστη καί τήν Ἱστορία του στό ὄνομα μιᾶς θολῆς «εὐρωπαϊκῆς ταυτότητας». Ἄν ἔχουμε Πίστη στόν Θεό καί στήν Ἱστορία μας, θά προχωρήσουμε καί θά ἐπιτύχουμε. Καί ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος «ἄν ἐσύ ὁ ἴδιος δέν ἀδικεῖς τόν ἐαυτό σου, οὐδείς μπορεῖ νά σέ ἀδικήσει»!

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ


(Τα κυριώτερα σημεία από την εκπομπή ΕΛΛΑΣ, ΕΥΡΩΠΗ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ με προσκεκλημένο τον υπογράφοντα και συντονιστή τον Αρχιμ. Ιερώνυμο Κάρμα, η οποία παρουσιάσθηκε στις 30-9-2008 από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος).

Δεν θα ασχοληθώ με το ερώτημα ποιοι, γιατί και πώς πρέπει να απαλλάσσονται από το μάθημα των Θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία. Για το θέμα αυτό έχει λάβει ξεκάθαρη θέση η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι δηλαδή πρέπει να τηρείται το Σύνταγμα και να εφαρμόζονται οι υπάρχοντες σχετικοί νόμοι. Το ερώτημα με το οποίο θα ασχοληθώ είναι αν είναι «αναχρονιστικό» το περιεχόμενο του μαθήματος όταν βασίζεται στην Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση (ομολογιακό μάθημα) και κατά πόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συγκεκριμένη πρόταση για την αξία και για το περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Αρχίζουμε με το ερώτημα: Υπάρχει κάποια Οδηγία (ντιρεκτίβα) της Ευρ. Ενώσεως για το μάθημα των Θρησκευτικών; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Η Ευρ. Ένωση έχει καταστήσει σαφές από την Συνθήκη του Άμστερνταμ του 1997 και μέχρι σήμερα με όλα τα επίσημα κείμενά της ότι τα ζητήματα που αφορούν στις σχέσεις Εκκλησίας –Πολιτείας καθώς και στην διδακτέα ύλη της παιδείας δεν είναι ζητήματα δικής της αρμοδιότητος, αλλά του κάθε κράτους –μέλος ξεχωριστά. Επί πλέον η Ευρ. Ένωση δηλώνει ότι σέβεται την εθνική και πολιτιστική ταυτότητα των λαών, οι οποίοι την αποτελούν. Έτσι, λοιπόν, και το μάθημα των Θρησκευτικών δεν ακολουθεί κάποια ενιαία γραμμή, αλλά διαφέρει από χώρα σε χώρα αναλόγως των τοπικών ιστορικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων. Εννοείται ότι τα κράτη μέλη νομοθετούν με σεβασμό προς τις Διεθνείς Συμβάσεις περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και επιδιώκουν την καλλιέργεια της υγιούς θρησκευτικής συνειδήσεως μακρυά από κάθε φανατισμό και μισαλλοδοξία. Εκείνο το κείμενο, το οποίο προκαλεί παρερμηνείες είναι η Σύσταση 1720/2005 της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης με τίτλο «Θρησκεία και Εκπαίδευση». Η Σύσταση αυτή έχει συμβουλευτικό και όχι υποχρεωτικό χαρακτήρα, άλλωστε το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι ένα όργανο διαφορετικό από την Ευρ. Ένωση και έχει ως μέλη 47 και όχι μόνον 27 χώρες. Έστω κι αν σε κάποια σημεία η Σύσταση αυτή δίνει επιχειρήματα στους αντιπάλους του ομολογιακού μαθήματος , δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι απευθύνεται κυρίως σε χώρες, οι οποίες για διαφόρους λόγους δεν είχαν εισαγάγει μέχρι εκείνη την χρονιά κάποια στοιχεία θρησκευτικής εκπαιδεύσεως στο σχολείο, όπως η Γαλλία και οι πρώην κομμουνιστικές χώρες.
Η σαφέστερη απόδειξη του γεγονότος ότι η Ευρ. Ένωση προτιμά το ομολογιακό και όχι το θρησκειολογικό περιεχόμενο του μαθήματος είναι το πρόγραμμα των λεγομένων Ευρωπαϊκών Σχολείων. Τα σχολεία αυτά απευθύνονται στα παιδιά των υπαλλήλων των διαφόρων υπηρεσιών της Ευρ. Ενώσεως στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο, στο Λουξεμβούργο και αλλού. Χρηματοδοτούνται από την Ευρ. Επιτροπή (Commission), η οποία καθορίζει το πρόγραμμα και την ύλη. Το Δημοτικό έχει 5 τάξεις και η Μέση Παιδεία 7 τάξεις. Το μάθημα των Θρησκευτικών περιλαμβάνεται υποχρεωτικά και στις 12 τάξεις με την δυνατότητα εναλλακτικού μαθήματος Ηθικής. Οι γονείς καλούνται να δηλώσουν αν είναι Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί κ.λπ. και οι μαθητές χωρίζονται στις αντίστοιχες ομάδες ώστε το μάθημα να έχει ομολογιακό περιεχόμενο. Οι διδάσκοντες και η ύλη επιλέγονται από την ηγεσία των τοπικών θρησκευτικών κοινοτήτων Για τα Ορθόδοξα παιδιά την ευθύνη έχει η τοπική Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μάλιστα αν διαβάσει κάποιος την ύλη που διδάσκεται στο Ελληνικό Τμήμα του
επταταξίου Ευρωπαϊκού Γυμνασίου του Λουξεμβούργου θα δει ότι διδάσκονται πέραν των βιβλίων Θρησκευτικών του ΟΕΔΒ και άλλα χρήσιμα κείμενα, όπως η Καινή Διαθήκη από το πρωτότυπο και από μετάφραση, η Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου κλπ. Εμπράκτως, λοιπόν, η Ευρ. Ένωση τάσσεται υπέρ του ομολογιακού και όχι του θρησκειολογικού μαθήματος.
Η Γερμανία, η μεγαλύτερη χώρα της Ευρ. Ενώσεως, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής του ομολογιακού μαθήματος. Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι κατά το Σύνταγμα ( άρθρο 7, παρ. 2 και 3) υποχρεωτικό και ισότιμο με τα άλλα μαθήματα. Εξετάζεται, βαθμολογείται και ο βαθμός αναγράφεται στο ενδεικτικό. Ο καθηγητής του Ορθοδόξου Θεολογικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου του Μονάχου Ανάργυρος Αναπλιώτης μάς δίνει τις εξής πληροφορίες για την Γερμανία με άρθρο του, το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Απριλίου 2008: Ο θεολόγος καθηγητής είναι απολύτως ισότιμος με όλους τους άλλους καθηγητές, μπορεί δε να είναι λαϊκός ή κληρικός και μισθοδοτείται από το κράτος. Το μάθημα διδάσκεται με ομολογιακό –δογματικό περιεχόμενο και οι ανεγνωρισμένες ως Ν.Π.Δ.Δ. θρησκευτικές κοινότητες έχουν το δικαίωμα να γράφουν τα βιβλία και να ελέγχουν τους διδάσκοντες. Κατόπιν δηλώσεως των γονέων οι μαθητές παρακολουθούν το μάθημα με βάση τις αρχές του Ρωμαιοκαθολικισμού ή της Ευαγγελικής Εκκλησίας ή της Ορθοδοξίας. Οι μαθητές που δεν επιθυμούν να παρακολουθήσουν ομολογιακά θρησκευτικά υποχρεούνται να παρακολουθήσουν μάθημα Ηθικής. Εκείνοι, λοιπόν, που επικρίνουν το ελληνικό μάθημα των Θρησκευτικών ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι στην Γερμανία το μάθημα είναι αυστηρότερα ομολογιακό απ’ ό,τι στην Ελλάδα.
Στην Ιταλία το μάθημα έχει σαφώς ομολογιακό περιεχόμενο. Βάσει του Νόμου 121 της 25-3-1985, ο οποίος βασίζεται στο Κονκορδάτο της 18-2-1984 μεταξύ Βατικανού και Ιταλικής Δημοκρατίας, «η Ιταλική Δημοκρατία, αναγνωρίζοντας την αξία της θρησκευτικής κουλτούρας και λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι οι αρχές του Καθολικισμού αποτελούν τμήμα της ιστορικής κληρονομιάς του ιταλικού λαού, θα συνεχίσει να εξασφαλίζει, στο πλαίσιο του σχολείου, την διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής πίστης στα δημόσια σχολεία κάθε βαθμίδος πλην των Πανεπιστημίων». Το μάθημα λοιπόν διδάσκεται σε όλα τα δημόσια σχολεία με βάση το Ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Για τους μη Καθολικούς προβλέπεται δικαίωμα απαλλαγής.
Το βελγικό Σύνταγμα προβλέπει ( άρθρο 24, παρ. 1) ότι τα δημόσια σχολεία πρέπει να διδάσκουν ομολογιακό μάθημα Θρησκευτικών και οι απαλλασσόμενοι να παρακολουθούν μάθημα Ηθικής.
Στην Ισπανία το μάθημα είναι ομολογιακό και θεμελιώνεται στις αρχές της Ρωμαιοκαθολικής πίστης. Με τον Οργανικό Νόμο περί Εκπαιδεύσεως της 3-5-2006, ο οποίος κάνει μνεία του Κονκορδάτου μεταξύ Βατικανού και Ισπανικού κράτους, υποχρεούται κάθε σχολείο να έχει καθηγητές για την διδασκαλία του μαθήματος σε ομολογιακή βάση. Η παρακολούθηση είναι προαιρετική για τους μαθητές με βάση την δήλωση των γονέων. Τα τελευταία στοιχεία που έχουμε αναφέρουν ότι περίπου το 80% των μαθητών παρακολουθούν Ρωμαιοκαθολικά Θρησκευτικά. Κατόπιν σχετικής αποφάσεως του Συνταγματικού Δικαστηρίου στην επιλογή των διδασκόντων μετέχουν και οι Ρ/καθολικοί Επίσκοποι.
Στην Αυστρία η νομοθεσία προβλέπει ομολογιακό μάθημα Θρησκευτικών στα δημόσια σχολεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών παρακολουθεί μάθημα βασισμένο στο Ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Οι καθηγητές πληρώνονται από το κράτος.
Στην Δανία το υποχρεωτικό σχολείο διαρκεί 9 χρόνια και λέγεται Folkeskole. Υπάρχει σε όλες τις τάξεις υποχρεωτικό μάθημα «Χριστιανικών σπουδών». Ο τίτλος του μαθήματος υποδηλώνει και το ομολογιακό περιεχόμενό του. Στο τριτάξιο Γυμνάσιο (Λύκειο) διδάσκεται υποχρεωτικό μάθημα «θρησκευτικών σπουδών».
Στην Ρουμανία το μάθημα επανήλθε μετά από 60 χρόνια. Τα Θρησκευτικά διδάσκονται με βάση την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία πλην ορισμένων περιοχών, όπου κατοικούν Ρωμαιοκαθολικοί. Κάθε πρωί οι μαθητές απαγγέλλουν το «Πάτερ Ημών» και στις αίθουσες των τάξεων υπάρχουν Ορθόδοξες εικόνες.
Στην Γαλλία από το 1905 απαγορεύεται κάθε θρησκευτική διδασκαλία μέσα στο πρόγραμμα του δημοσίου σχολείου, όμως ο Νικολά Σαρκοζί έχει δηλώσει ότι αυτό μπορεί να αλλάξει μετά από διαβούλευση με τις μεγάλες θρησκευτικές κοινότητες. Επιτρέπεται, πάντως, να έρχεται κληρικός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για κήρυγμα στα σχολεία, αν το ζητήσουν ορισμένοι γονείς. Πάντως σε δύο περιφέρειες, στην Αλσατία και στην Λωραίνη, υπάρχει υποχρεωτικό μάθημα Θρησκευτικών με ομολογιακό περιεχόμενο, το οποίο ρυθμίζουν οι δύο μεγάλες κοινότητες, των Ρωμαιοκαθολικών και των Προτεσταντών. Εξ άλλου το 90% των ιδιωτικών σχολείων ανήκουν στην Ρ/Καθολική Εκκλησία και εκεί διδάσκεται μάθημα Θρησκευτικών.
Η Βρετανία και η Σουηδία διδάσκουν υποχρεωτικό μάθημα Θρησκευτικών Σπουδών στα δημόσια σχολεία με περιεχόμενο κυρίως θρησκειολογικό. Ουσιαστικά μόνο η Βρετανία από όλη την Ευρώπη διδάσκει θρησκειολογία στα σχολεία. Στην Σουηδία το μάθημα είναι τύποις μεν θρησκειολογικό, στην ουσία όμως βασίζεται στις Χριστιανικές αξίες.
Στην Πορτογαλία το μάθημα των Θρησκευτικών έχει ομολογιακό (Ρωμαιοκαθολικό) περιεχόμενο. Οι μαθητές που δεν επιθυμούν να το παρακολουθήσουν επιλέγουν κάποιο μάθημα Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής.
Από τα ενδεικτικά αυτά παραδείγματα βλέπουμε ότι στην Ευρ. Ένωση το ομολογιακό μάθημα Θρησκευτικών είναι ο κανόνας και δεν θεωρείται αναχρονισμός. Η θρησκειολογία είναι η εξαίρεση. Εξ άλλου παρατηρούμε ότι για εκείνους που απαλλάσσονται οι περισσότερες χώρες προβλέπουν ένα μάθημα ηθοπλαστικού χαρακτήρος, διότι το σχολείο δεν έχει σκοπό μόνο την μετάδοση γνώσεων, αλλά και την διάπλαση της ανθρώπινης προσωπικότητας.

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

 

footer
  • Τρίτη
    15 Οκτωβρίου

    Λουκιανού, Σαβίνου οσίου, Βάρσου ομολογητού


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ