ploigisi h3

bottom neo

 

                                                 Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου

AgiosAntoniosν­θρω­πος λέ­γε­ται ἤ ἐκεῖ­νος  ποὺ χρη­σι­μο­ποιεῖ ὀρ­θὰ τὸ λο­γι­κό του, ἤ ἐ­κεῖ­νος ποὺ δέ­χε­ται συμ­βουλὴ γιὰ τὴ διόρ­θω­σή του. Ὁ ἀ­διόρ­θω­τος δὲ λέ­γε­ται ἄν­θρω­πος, ἀλ­λά ἀ­πανθρω­πος.Κι αὐ­τὸ εἶναι τὸ γνώ­ρι­σμα τῶν ἀ­παν­θρώ­πων· καὶ οἱ ἄν­θρω­ποι αὐ­τοὶ πρέ­πει ν΄ἀ­πο­φεύ­γο­νται. Για­τὶ ἐκειῖνοι ποὺ ζοῦν μὲ τὴν κα­κί­α δὲν εἰ­ναι δυ­να­τὸ νὰ ἀ­πο­κτή­σουν τὴν ἀ­θά­να­τη ζω­ή.

            Ὅταν κά­νου­με  κα­λὴ χρή­ση τοῦ λο­γι­κοῦ μας,τό­τε εἴ­μα­στε ἄξιοι νὰ λε­γό­μα­στε ἄν­θρω­ποι. Ἀντί­θε­τα, ὅταν δὲν κά­νο­με κα­λὴ χρή­ση τοῦ λογι­κοῦ,τό­τε μό­νον κα­τά τὸ σῶ­μα καὶ τὴ φω­νὴ δια­φέ­ρο­με ἀ­πὸ τὰ ἄ­λο­γα ζω­α. Ἄς ἀνα­γνω­ρί­σει λοι­πὸν ὁ συ­νε­τὸς ἀν­θρω­πος  ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­θά­να­τος καὶ τό­τε θὰ μι­σή­σει κά­θε αἰ­σχρὴ ἐ­πι­θυ­μί­α,ἡ ὁποί­α  γί­νε­ται αἰ­τί­α θα­νά­του στοὺς ἀν­θρώ­πους.

Ἡ ἐ­γκρά­τεια,ἡ ἀ­νε­ξι­κα­κί­α,ἡ σω­φρο­σύ­νη,ἡ ἐ­γκαρ­τέ­ρη­ση,ἡ ὑ­πο­μο­νὴ καὶ οἱ πα­ρό­μοιες μέ­γι­στες καὶ ἐ­νά­ρε­τες δυ­νά­μεις μᾶς δό­θη­καν ἀ­πὸ τὸ Θε­ὸ καὶ εἶ­ναι ἀ­ντί­θε­τες καὶ ἀ­ντι­στέ­κο­νται καί  μᾶς βο­η­θοῦν στὶς ἀ­ντί­στοι­χες πρὸς αὐ­τὲς κα­κί­ες. Ἂν γυ­μνά­ζο­με αὐ­τὲς τὶς δυ­νά­μεις καὶ τὶς ἔχου­με πά­ντο­τε πρό­χει­ρες,τό­τε νο­μί­ζο­με ὅτι δέ μᾶς συμ­βαί­νει πιὰ τί­πο­τε δύ­σκο­λο ἤ θλι­βε­ρὸ ἤ ἀ­βά­στα­χτο·για­τὶ σκε­πτό­μα­στε ὅ­τι ὅ­λα εἶ­ναι ἀν­θρώ­πι­να καὶ τὰ νι­κοῦν οἱ ἀ­ρε­τὲς ποὺ ἔ­χου­με.Αὐ­τὰ δὲν τὰ ἔ­χουν ὑ­πό­ψη τους οἱ ἀ­νό­η­τοι ἄν­θρω­ποι. Οὔτε σκέ­φτο­νται ὅτι τὰ πά­ντα  γί­νο­νται  σω­στὰ καὶ ὅ­πως πρέ­πει γιὰ τὸ συμ­φέ­ρον μας,γιὰ νὰ λάμ­ψουν οἱ ἀ­ρε­τὲς μας  καὶ νὰ στε­φα­νω­θουῦμε ἀ­πὸ τὸ Θε­ό.

     Ὁ λο­γι­κός ἄν­θρω­πος, προ­σέ­χο­ντας ὁ ἴδιος στὸν ἐ­αυ­τό του,ἐ­ξε­τά­ζει τί πρέ­πει νὰ πρά­ξει καὶ τί τὸν συμ­φέ­ρει,κα­θώς καὶ ποιὰ ται­ριά­ζουν στὴν ψυ­χὴ καὶ τὴν ὠ­φε­λοῦν καὶ ποιὰ δὲν τῆς ται­ριά­ζουν. Καὶ ἔ­τσι ἀ­πο­φεύ­γει ἐ­κεῖ­να ποὺ βλά­πτουν τὴν ψυ­χήν,ὡς ξέ­να καὶ για­τὶ τὸν χω­ρί­ζουν ἀ­πὸ τὴν αἰώ­νια ζω­ή.

    Δέν πρέ­πει κα­νέ­νας  νὰ λέ­ει ὀ­τι δὲν εἶναι δυ­να­τὸ νὰ κα­τορ­θώ­σει ὁ ἄν­θρω­πος τὴν ἐ­νά­ρε­τη ζω­ή, ἀλ­λὰ νὰ λέ­ει ὅ­τι αὐ­τὸ δὲν εἶ­ναι εὔ­κο­λο.Οὔ­τε μπο­ροῦν νὰ κα­τορ­θώ­σουν τὴν ἀ­ρε­τὴ οἱ τυ­χό­ντες.Τὴν ἐ­νά­ρε­τη ζω­ή τήν πραγ­μα­το­ποιοῦν  ὅσοι ἀν­θρω­ποι εἶ­ναι εὐ­σε­βεῖς καὶ ἔχουν νοῦ  ποὺ ἀ­γαπᾶ τὸ Θε­ό.Για­τὶ ὁ νοῦς τῶν πολ­λῶν  εἶ­ναι κο­σμι­κὸς καὶ με­τα­βάλ­λε­ται· κά­νει σκέ­ψεις ἄλ­λο­τε κα­λές, ἄλ­λο­τε κα­κές· με­τα­βάλ­λε­ται στὴ φύ­ση καὶ γί­νε­ται ὑ­λι­κό­τε­ρος.  Ὁ νοῦς ὅ­μως ποὺ ἀ­γαπᾶ τὸν Θε­ό, τι­μω­ρεῖ τὴν κα­κί­α, ἡ ὀ­ποί­α ἔρ­χε­ται ἐ­κού­σια στοὺς ἀν­θρώ­πους ἀ­πὸ τὴν ἀ­μέ­λειά τους.

    Οἱ ψυ­χι­κά ἀ­καλ­λιέρ­γη­τοι καὶ ἀ­μα­θεῖς θε­ω­ροῦν γε­λοῖο πράγ­μα τοὺς λό­γους καὶ δὲν θέ­λουν νὰ τοὺς ἀ­κοῦν ἐ­πει­δὴ ἐ­λέγ­χε­ται ἡ κα­τά­στα­σή τους καὶ θέ­λουν νὰ εἶναι ὅ­λοι ὄμοιοι μὲ αὐ­τούς.  Ἐ­πί­σης καὶ ἐ­κειῖνοι ποὺ εἶ­ναι πα­ρα­δο­μέ­νοι  σὲ σαρ­κι­κὰ ἁμαρ­τή­μα­τα φρο­ντί­ζουν νὰ εἶ­ναι ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι χει­ρό­τε­ροί τους, νο­μί­ζο­ντας  οἱ δυ­στυ­χεῖς ὅτι ἐ­πει­δὴ θὰ εἶναι πολ­λοὶ οἱ ἁ­μαρ­τά­νο­ντες,θὰ ἐ­ξα­σφα­λι­στοῦν οἱ ἴ­διοι ἀ­πὸ τὴν κα­τη­γο­ρί­α. Ἡ χα­λα­ρὴ ψυ­χή χαάνε­ται καὶ σκο­τί­ζε­ται ἐ­ξαι­τί­ας τῆς κα­κί­ας,για­τὶ ἔ­χει μέ­σα της ἀ­σω­τεί­α,ὑ­πε­ρη­φά­νεια, ἀ­πλη­στί­α, θυ­μό, αὐ­θά­δεια, μα­νί­α, φό­νο, στε­νο­χω­ρί­α, φθό­νο, πλε­ο­νε­ξί­α, ἀρ­πα­γή, πό­νο, ψευ­δος, ἠ­δο­νή, ρα­θυ­μί­α, λύ­πη, δει­λί­α, ἀ­σθέ­νεια, μί­σος, φι­λο­κα­τη­γο­ρί­α, ἀ­δυ­να­μί­α, πλά­νη, ἄ­γνοια, ἀ­πά­τη, λη­σμο­σύ­νη τοῦ Θε­ου. Μὲ τέ­τοιες καὶ πα­ρό­μοιες τι­μω­ρεῖται ἡ ἄ­θλια ψυ­χὴ ποὺ χω­ρί­ζε­ται ἀ­πὸ τὸ Θε­ό.

Ὁ πλού­σιος  καὶ εὐ­γε­νὴς ποὺ δὲν ἔ­χει καλ­λιέρ­γεια καὶ ἐ­νά­ρε­τη ζω­ή, θε­ω­ρεῖται δυ­στυ­χὴς ἀ­πὸ ἐ­κεί­νους ποὺ κρί­νουν ὀρ­θὰ τὰ πράγ­μα­τα. Ἀντί­θε­τα ὁ φτω­χὸς καὶ δοῦ­λος κα­τὰ τὴν τά­ξη, ἂν ἔχει ψυ­χι­κὴ καλ­λιέρ­γεια καὶ εἶναι στο­λι­σμέ­νος  μὲ ἀ­ρε­τή,εἶ­ναι εὐ­τυ­χής. Καὶ ὀ­πως οἱ ξέ­νοι σὲ ἕ­ναν τό­πο χά­νουν τὸ δρό­μο τους, ἔ­τσι καὶ ἐ­κεῖ­νοι ποὺ δὲ φρο­ντί­ζουν γιὰ τὴν ἐ­νά­ρε­τη ζω­ή, πλα­νιοῦνται  ἐδῶ κι ἐ­κεῖ πα­ρα­συ­ρό­με­νοι ἀ­πὸ τὶς κα­κὲς ἐ­πι­θυ­μί­ες τους καὶ χά­νο­νται.

Νὰ ὑπενθυμίζεις  στὸν ἑαυτό σου ὅτι  πρέπει ἀκατάπαυστα νὰ ἀποδεικνύεις τόν χρηστὸ καὶ ἐνάρετο βίο σου ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ ἔργα σου· ἔτσι καὶ οἱ ἄρρωστοι ὀνομάζουν καὶ ἀναγνωρίζουν σωτῆρες καὶ εὐεργέτες τοὺς γιατρούς, ὄχι ἀπὸ τὰ λόγια τους ἀλλὰ ἀπὸ τὰ ἔργα τους.

Στίς  συναναστροφές  μὲ  τούς  ἄλλους, μακριὰ  κάθε  βαναυσότητα. Γιατὶ  οἱ  λογικοὶ  καὶ  εὐσεβεῖς  ἄνθρωποι  εἶναι  στολισμένοι  μὲ  ντροπὴ  καὶ  φρόνηση  περισσότερο  ἀπὸ  τίς  παρθένες. Καὶ  τοῦτο, γιατὶ  ὁ  νοῦς  ποὺ  ἀγαπᾶ  τὸ  Θεὸ  εἶναι  φῶς  ποὺ  τυλίγει  μὲ  τὴ  λάμψη  του  τήν  ψυχή, ὅπως  ὁ  ἤλιος  περιλάμπει  τὸ  σῶμα.

Τὸ  νὰ  γίνει  κανείς  ἀγαθός  καὶ  σοφός  ξαφνικά, εἶναι  ἀδύνατο. Γίνεται  ὠστόσο  μὲ  τήν  κοπιαστικὴ  μελέτη, μὲ  τὴ  συναναστροφὴ  μὲ  ἐνάρετους  ἀνθρώπους, μὲ  τήν  πεῖρα, μὲ  τόν  καιρό, μὲ  τήν  ἄσκηση  καὶ  μὲ  τήν  ἐπιθυμία  τῶν  καλων  ἔργων.  Ὁ  ἀγαθός  ἄνθρωπος  ποὺ  ἀγαπᾶ  τὸ  Θεὸ  καὶ  Τόν  γνωρίζει  ἀληθινά, δέν  παύει  νὰ  κάνει  πλούσια  ὅλα  ὅσα  ἀρέσουν  σ’ Αὐτόν. Ἀλλά  τέτοιοι  ἄνθρωποι    εἶναι  σπάνιοι.

footer
  • Κυριακή
    22 Ιουλίου

    Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρκέλλης μάρτ.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ