ploigisi h3

bottom neo

 

Apostolos Pavlos

20 Ἰανουαρίου 2019

Κυριακή ιβ΄ Λουκᾶ

Ἀπόστολος Κυριακῆς, Ὁσίου Εὐθυμίου τοῦ Μεγάλου,  Β΄ Κορ. Δ΄ 6-15

«ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ΄ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ΄ οὐκ ἐξαπορούμενοι».

      «Συμβαίνει, λέγει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, νά θλιβόμαστε σέ κάθε τόπο καί περίσταση, ἀλλ’ ὅμως οἱ ἐξωτερικές αὐτές δυσκολίες δέν μᾶς δημιουργοῦν ἐσωτερικό ἀδιέξοδο καί στενοχώρια ἀγωνιώδη. Φθάνουμε σέ ἀπορία, χωρίς ὅμως καί νά ἀπελπιζόμαστε ἤ νά στερηθοῦμε τελείως κάθε μέσο καί δυνατότητα σωτηρίας».

Κανένας μᾶς, ἀγαπητοί ἀδελφοί, δεν ἀγάπησε τόν Χριστό περισσότερο ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὅλες του τίς δυνάμεις, ὅλη του τήν ψυχή τήν ἔδωσε στον Χριστό. Καί ὅμως λίγοι πόνεσαν στήν ζωή, λίγοι δοκιμάστηκαν, λίγοι διώχθηκαν σαν τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὅλη του η ζωή πέρασε μέσα σέ  δυσκολίες, πόνους, ἀσθένειες, πικρίες καί διωγμούς.

Παρόλα αὐτά δεν ἔχασε ποτέ το θάρρος του! Δεν ἀπελπίστηκε ποτέ! Ἀντιμετώπιζε ὅσα συνέβαιναν μέ ὑπομονή καί ἡρεμία. Γι’ αὐτό, ἐκθέτωντας σήμερα στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού ἀκούσαμε, τίς δυσκολίες, τίς ταλαιπωρίες καί τίς περιπέτειες τίς δικές του ἀλλά καί των ἄλλων Ἀποστόλων, μᾶς καλεῖ νά προχωρήσουμε στόν δρόμο τῆς ζωῆς μας με θάρρος καί ὑπομονή, διότι πάντοτε θα ἔχουμε συμπαραστάτη καί βοηθό τόν Ἀρχηγό τῆς πίστεως, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό!

Ἀλλά, ἄς δοῦμε λιγάκι ἐκτενέστερα τό θέμα τῶν θλίψεων στήν ζωή μας καί πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά τίς ἀντιμετωπίσει.  

«ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ΄ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ΄ οὐκ ἐξαπορούμενοι».

     Δεν χρειάζεται, ἀγαπητοί, νά σημειώθῇ ἐδώ πόσες θλίψεις καί πίκρες ἔχει ἡ ζωή μας. Εἶναι σέ ὅλους μας γνωστό καί τό διαπιστώνουμε κάθε μέρα και σέ κάθε περίστασι. Κάποιος σοφός ἄνθρωπος ἔδωσε ἕναν πολύ πετυχημένο ὁρισμό τῆς ζωῆς. «Ἡ ζωή, εἶπε, εἶναι ἕνα κρεμμύδι, πού τό καθαρίζουμε ὅλοι κλαίοντας». Πολύ ἀληθινή παρομοίωση. Ἡ θλίψη μᾶς ἀκολουθεῖ ὅπως ἡ σκιά μας. Τό βεβαιώνει καί τό ἀψευδές θεϊκό στόμα τοῦ Χριστοῦ μας. «Ἐν τῷ κόσμῷ θλῖψιν ἕξετε…» (Ἰωάν. ιστ΄ 33) εἴπε. Ἀπό τά πρῶτα μας χρόνια μέχρι τήν ἡμέρα τοῦ θανάτου μας, μᾶς συνοδεύει ἡ θλῖψι, ἡ πίκρα, ἡ ἀσθένεια, ἡ φτώχεια, ἡ συκοφαντία, ὁ θάνατος. Κάποτε εἶναι τόσο δυνατή αὐτή ἡ θλῖψι, ὥστε ὁ ἄνθρωπος κυριολεκτικά διαλύεται. Μπροστά σε ὅλα αὐτά τά χάνει, ἀποκαρδιώνεται, λιποψυχεῖ. Λυγίζει ἡ ἀντοχή του. Πέφτει σέ κατάστασι μελαγχολίας. «Δεν μπορῶ ἄλλο» λέγει με ἀπελπισία. «Κουράστηκα, δέν ἀντέχω πιά». Καί ὄχι σπάνια φτάνουν πολλοί νά θέσουν μόνοι τους βίαιο τέλος στην ζωή τους. Ἀλλά καί ἄν δεν φθάσουν σέ τέτοια λῦσι, καταντοῦνε δυστυχισμένα πλάσματα, χωρίς χαρά, χωρίς ἐλπίδα, χωρίς δύναμι. Σκλάβοι δυστυχεῖς τῆς ἀπελπισίας!

«ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ΄ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ΄ οὐκ ἐξαπορούμενοι».

    Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι, εἴχαν καί αὐτοί, τίς στεναχώριες τους καί τίς ἀπογοητεύσεις τους. Ὅμως δεν ἀπελπίστηκαν ποτέ! Καί γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό σημερινό μας ἀνάγνωσμα: «ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ΄ οὐ στενοχωρούμενοι». Δηλαδή, «θλιβόμαστε σέ κάθε τόπο καί περίσταση, ἀλλ’ ὅμως οἱ ἐξωτερικές αὐτές δυσκολίες δέν μᾶς δημιουργοῦν ἐσωτερικό ἀδιέξοδο καί στενοχώρια ἀγωνιώδη». Αὐτό θα πῇ χριστιανική ἀντιμετώπισι. Νά μένῃ κανείς ὄρθιος καί στίς σκληρότερες καταιγίδες. Διότι τί θά κερδίσῃ ὁ ἄνθρωπος μέ τά δάκρυα, τήν ἀπελπισία ἤ τήν αὑτοκτονία; Ἀπλούστατα, τήν καταστροφή. Ἀλλοῦ, λοιπόν, πρέπει νά ἀναζητήσουμε τήν λῦσι. Στήν ὑπομονή. Αὐτή εἶναι ἡ ρωμαλέα δύναμι τῆς ψυχῆς καί τό ἀνεκτίμητο μυστικό κάθε ἀγωνιστοῦ, πού ἐγγυᾶται τήν νίκη. Με τήν ὑπομονή ἠρεμεῖ ἡ πληγωμένη καρδιά τοῦ ἀνθρώπου καί ἰσορροπεῖ. Βλέπει τά πράγματα πιο καθαρά. Προχωρᾷ χωρίς νευρικότητα. Γρήγορα δημιουργούνται μέσα του οἱ προϋποθέσεις τῆς αἰσιοδοξίας. «Νεφύδριον ἐστί καί θᾶττον παρελεύσεται». Σύννεφο εἶναι καί γρήγορα θα περάσῃ, ἔλεγε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στίς ὧρες τῶν δικῶν του δοκιμασιῶν. Καί ἀλήθεια, ὅλα περνοῦν καί γίνονται γρήγορα ἀπλά μία πικρή ἀνάμνησι.

Πολύ παρήγορη εἶναι ἡ φωνή τοῦ Κυρίου πρός τούς Μαθητές Του, ὅταν τό πλοῖο τους κινδύνευε καί Τόν εἴδαν νά περπατᾷ πάνω στά κύματα τῆς θαλάσσης. Θάρρος, τούς εἶπε! Μή φοβεῖσθε! Ἐγώ εἶμαι κοντά σας!

Ναί, ἀδελφοί! Στον Χριστό κοντά κατέφυγαν διά μέσου τῶν αἰώνων ὅλοι οἱ πονεμένοι. Γονάτισαν μπροστά στόν ματωμένο Σταυρό Του. Ὕψωσαν τά κουρασμένα χέρια τους. Ἔστρεψαν τά δακρυσμένα μάτια τους. Φώναξαν σπαρακτικά: «Κύριε, σῶσον ἡμᾶς». Καί ὁ Ἀρχηγός καί Κύριος Ἰησοῦς Χριστός τούς ἔσωσε ὅλους. Σκόρπισε φῶς καί γαλήνη. Ἔκλεισαν τοῦ πόνου οἱ πληγές. Σταμάτησε τό δάκρυ. Ἔλαμψε μέσα τους λαμπρός πάλι ὁ ἥλιος τῆς ἐλπίδος καί τῆς χαρᾶς. Διότι, ὁ Χριστός εἶναι Ἐκεῖνος πού εἴπε: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». 

«ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ΄ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ΄ οὐκ ἐξαπορούμενοι».

     Ὑποφέρεις καί σύ ἀδελφέ; Πονᾶς καί κλαῖς; Θᾶρρος! Ὑπομονή! Δέν ἀκοῦς τη φωνή του Χριστοῦ; «Δεῦτε πρός με…»! «Ἐλάτε κοντά μου…». Ἐμπρός, λοιπόν, ἔλα στον Χριστό! Μήν ἀπελπίζεσαι… Ψηλά τά μάτια! Ψηλά ἡ καρδιά! Ὄχι ἀπελπισία! Στήν ζωή αὐτή νικοῦν, ὅσοι ἐλπίζουν καί πιστεύουν στον Χριστό! Εσύ πιστεύεις;

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

footer
    
    Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ