ploigisi h3

bottom neo

 

Apostolos Pavlos

Κυριακή 17 Μαρτίου 2019

Απόστολος, Κυριακής Ά Νηστειών, Εβρ. ια΄ 24-26, 32-49

  Τον μέγα και αιώνιο θρίαμβο της Χριστιανικής Πίστεως, και ομολογίας διαλαλεί δια μέσου των αιώνων η σημερινή μεγάλη εορτή, η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Τον μέγα και θαυμαστό θρίαμβο της θερμουργού πίστεως των αγίων ανδρών της Παλαιάς Διαθήκης διακηρύττει και ο Απόστολος Παύλος στην σημερινή του από την προς Εβραίους επιστολή του περικοπή. Οι Προφήτες, μας λέει, και οι δίκαιοι του Θεού άνδρες «διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός…ἐγενήθησαν ἰσχυροί ἐν πολέμῳ, παρεμβολάς ἔκλιναν ἀλλοτρίων». Και πράγματι. Και οι Προφήτες της Παλαίας, και οι Απόστολοι της Καινής Διαθήκης, και οι Πατέρες και Μάρτυρες και οι Ομολογητές της Αγίας Μας Εκκλησίας αγωνίστηκαν γενναία και εκήρυξαν την βασιλεία του Θεού, πολέμησαν δαίμονες και θεούς της ειδωλολατρίας,  αποστόμωσαν σοφούς, ανέτρεψαν αιρετικούς, κατετρόπωσαν τυράννους, κατήσχυναν ηγεμόνες και βασιλείς και τους ισχυρούς του κόσμου και με τα κηρύγματα και τα αίματά τους στερέωσαν την Εκκλησία, λάμπρυναν την Ορθοδοξία και την κατέστησαν πανένδοξον βασιλεία του Θεού πάνω στην γή. Να ο θρίαμβος της Εκκλησίας. Να η δόξα και η ισχύς της Ορθοδοξίας. Να το αιώνιο μεγαλείο των προμάχων της Πίστεως και της ευσεβείας.

  Μέγας, μέγιστος Προφήτης του Θεού στην αρχή της Παλαιάς Διαθήκης, Προφήτης και αρχηγός και ελευθερωτής, ακριβής τύπος του Σωτήρος Χριστού, υπήρξε ο Μέγας Μωϋσής. Από τα νερά του Νείλου τον έσωσε ο Θεός μέσω της θυγατρός του Φαραώ, και έγινε αυτός πρίγκιπας και ηγεμόνας μέσα στα ανάκτορα του βασιλιά της Αιγύπτου. Αλλ’ ο Μωϋσής υπήρξε και πιστός Εβραίος άνθρωπος με φλογερά προς τον αληθινό Θεό πίστη και σώφρονα ζωή, παρ’ όλον το νεαρό της ηλικίας του. Γι’ αυτό «πίστει Μωϋσής μέγας γενόμενος (όταν μεγάλωσε και έγινε άνδρας) ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱός θυγατρός Φαραώ, μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἤ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ˙ ἀπέβλεπε γάρ εἰς τήν μισθαποδοσίαν». Δηλαδή; Δηλαδή το μεγαλύτερο κατόρθωμα και η λαμπρότερη  νίκη της Πίστεως είναι η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία, η νίκη του εαυτού μας. Ο Μωϋσής νίκησε τον εαυτό του. Βασιλόπουλο ήταν και μέσα σε παλάτια ζούσε, πλούτη και δόξες και τιμές γεμάτη η ζωή του. Τα απαρνήθηκε όμως όλα, τα πέταξε, άφησε τα παλάτια και τα πλούτη, και πήγε να ζήσει πτωχός και έρημος και περιφρονημένος  με τους συμπατριώτες και ομοεθνείς του, τους εξευτελισμένους Ιουδαίους. Έτσι νίκησε τον εαυτό του. Και τον νίκησε, με την δύναμη της πίστεώς του. Η πίστη του, του έδειχνε τον Θεό, και την Βασιλεία Τού. Η πίστη του, τον κατέστησε σύμβολο του πάσχοντος Χριστού, που θα ωνειδίζετο χιλιάδες χρόνια μετά από εκείνον, και του προσέδωσε θεία και ουράνια τιμή και αίγλη. Και η πίστη του, του έλεγε˙ απαρνήσου τα επίγεια για να κερδίσεις τα επουράνια. Άφησε τα ανθρώπινα, για να απολαύσεις τα θεία και αιώνια. Η πίστη του τα έλεγε και η πίστη ως θείας δύναμη των κραταίωσε, για να απαρνηθεί τα πρόσκαιρα κοσμικά, έστω και βασιλικά μεγαλεία, να αναδειχθεί ο Μέγας Μωϋσής, και να εξασφαλίσει τα επουράνια. Όποιος πιστεύει, και σαν τον Μωϋσή πιστεύει, αυτός νικά, αυτός κερδίζει, αυτός, πρωτίστως κατά του κοσμικού εαυτού του, θριαμβεύει.

  Μεγάλη, θαυμαστή υπήρξε και η υπομονή των αγίων της Παλαιάς Διαθήκης. Πόσα δεν υπέφεραν! Πόσα δεν δοκίμασαν! Πολλά δεινά τους, πολλά βάσανά τους, πολλές στερήσεις και κακοπάθειές τους, μας εκθέτει σήμερα ο Θείος Απόστολος. Ιδιαιτέρως μας τονίζει, ότι οι άγιοι του Θεού άνθρωποι «ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι…ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καί ὄρεσι καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς». Και όμως τα υπέμειναν όλα. Δεν εγόγγυσαν. Δεν δειλίασαν. Δεν έκαναν άνομη συνθήκη ειρήνης με τον κόσμο, με απίστους και ασεβείς, με τους διώκτες τους, ώστε να παύσουν οι διωγμοί τους και να λυτρωθούν από τα βάσανά τους. Ούτε κάν παραπονέθηκαν. Τι έκαναν; Υπέμειναν. Χάριν του Θεού, υπέμειναν τα πάντα. Και τα υπέμειναν και αυτοί με την δύναμη της πίστεως. Η πίστη τους ήταν η δύναμη της υπομονής τους. Η μεγάλη πίστη τους υπήρξε η μεγάλη αντοχή τους, αυτή η υπομονή τους. Ναι, η υπομονή είναι η έμπρακτη πίστη. Υπομένει διωγμούς και βάσανα και πειρασμούς και δεν ταράσσεται και δεν αγανακτεί, δεν επαναστατεί εκείνος που πιστεύει, εκείνος που νοιώθει δίπλα του τον παντοκράτορα Θεόν, προστάτη και βοηθό του και έχει μονίμως τα μάτια του στραμμένα στον ουρανό, τον οίκο του ουρανίου Πατρός. Αυτός υπομένει. Αυτός, ο πιστός είναι ο ήρωας της υπομονής.

  Ο δίκαιος μισθός της πίστεως και της υπομονής των αγίων είναι η αιώνια ζωή και ανάπαυση, η θεία δόξα και ζωή της ουρανίου Βασιλείας. Αμέσως μετά τον θάνατο ο πιστός πρέπει να την απολαμβάνει. Και όμως δεν την απολαμβάνει. Στην πληρότητα και την τελειότητά της δεν την απολαμβάνει. Μέρος της θείας δόξης και ζωής γεύεται, μέρος του μισθού απολαμβάνει. Την τελειότητα και πληρότητα του μισθού δεν την απολαμβάνει. Γιατί; Για να απολαύσουμε τον τέλειο μισθό όλοι μαζί. Για να μπούμε ομαδικά όλοι στην μεγάλη αίθουσα της θείας Βασιλείας, ώστε ταυτόχρονα να καθίσουμε όλοι στο τραπέζι της θείας ευφροσύνης. Μας το λέει ο Απόστολος και αυτό «Καί οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διά τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περί ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μή χωρίς ἡμῶν τελειωθῶσι». Ας δοξάζουμε, λοιπόν τον Θεόν δια την πολύ φιλανθρωπία του. Αλλά ας ετοιμαζώμαστε και εμείς, και ας σπεύδουμε προς την μέλλουσα ζωή, προς την θεία των ουρανών Βασιλεία. Ας μην κολλά η ψυχή μας στα γήινα, αλλά στα ουράνια. Εκεί μας περιμένουν συγγενείς και φίλοι μας, εκεί μας περιμένει ο Κύριος και Θεός μας. Ας ετοιμαζώμαστε, διότι δεν είναι καλό, δεν είναι σωστό να μας περιμένουν εκείνοι, και εμείς να μην αγωνιζόμαστε για να τους συναντήσουμε.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ.

footer
  • Σάββατο
    23 Μαρτίου

    Νίκωνος οσιομάρτυρος και των 199 μαθητών αυτού


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ