Απόστολος Κυριακής μετά την εορτή, Α’ Κορ. θ’ 2 – 12(16 Αυγούστου 2026)

Κυριακή 16 Αυγούστου 2026

Απόστολος Κυριακής μετά την εορτή, Α’ Κορ. θ’ 2 – 12.

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,   

Στο αποστολικό αυτό ανάγνωσμα ο απόστολος Παύλος απολογείται σε κάποιους Κορινθίους που αμφισβητού­σαν το αποστολικό του αξίωμα. Λέει λοι­πόν: Η σφραγίδα με την οποία πιστο­ποι­είται το αποστολικό μου αξίωμα, με την χάρη του Κυρίου είστε εσείς τους οποίους οδήγησα στον Χριστό. Αφού λοιπόν είμαι κι εγώ Απόστολος σαν τους άλ­λους Αποστόλους, ρωτώ: Δεν έχω κι εγώ και οι συνεργάτες μου το δικαίω­μα να τρεφόμαστε απ’ αυτά που μας προσ­φέρουν οι μαθητές μας; Δεν έχου­με κι εμείς το δικαίωμα να έχουμε μα­ζί μας στις περιοδείες μας κάποια α­­­­δελ­φή για να μας διακονεί, όπως κάνουν και οι υπόλοιποι Απόστολοι; Η μήπως μόνο εγώ κι ο Βαρνάβας πρέ­πει να εργαζόμαστε βιοποριστικά,­ για να καλύπτουμε τα έξοδά μας; Είμαστε στρατιώτες του Χρι­στού, που α­γωνιζό­μαστε για την εξά­πλωση της ­Βα­­σι­λείας του. Ποιός παίρ­νει μέρος σε εκ­­στρα­τείες με δικά του έξοδα; Είμαστε­ αμπε­λουργοί που καλ­­λιεργούμε το πνευ­­μα­τικό αμπέλι του Χριστού. Ποιός φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει από τον καρπό του; Είμαστε οι ποιμένες σας, κι εσείς είστε τα λογικά πρό­βατά μας. Ποιός φροντίζει ένα κοπάδι, και δεν πίνει από το γάλα του ποιμνίου αυτού;

Γιατί όμως τα γράφει όλα αυτά ο απόστολος­­ Παύλος; Διότι­ κά­ποιοι Κορίνθιοι αντί να εκτι­μούν την αυ­­ταπάρ­­­νηση­ και την ανι­διοτέ­λειά του, έψα­χναν αφορμή να τον κατηγορήσουν. Και ισχυ­ρίζον­ταν ότι αυ­τός δεν δεχόταν χρήματα και άλλα­ αγα­­­θά από τους πιστούς, ό­­­πως έκα­ναν οι άλλοι Από­στο­λοι, διό­τι δεν αισ­θανόταν ο ίδιος ίσος με τους Α­­­­ποστό­λους. Γι’ αυτό ο Παύλος ανα­γ­κάζεται να διακηρύξει την γνησιότητα του απο­στολικού του αξιώματος. Ταυ­τό­χρονα­ όμως μέ­σα από την απολογία του αυ­­­­­τή φανερώνει εμμέσως την αχα­ρι­στία και την περιφρόνηση που αντι­με­τώπιζε από εκείνους που με τό­­ση αυ­­ταπάρνηση υπηρέτησε. Αυτός τους έδωσε τα πάντα, κι αυτοί τον αμφι­σ­βη­­τούσαν. Αυτός εργάστηκε ανάμεσά τους τόσα χρόνια, χωρίς να τους ζητήσει ούτε ένα κομμά­τι ψωμί· κι όμως ­αυ­τοί εκμεταλλεύτη­καν κι αυτό ακό­­μη το γεγονός για να τον συκοφαντήσουν.

Ας διδαχθούμε λοιπόν όλοι μας από όλα αυτά. Διότι εάν ο απόστολος Παύ­λος αντιμετώπισε τόση αχαριστία και περιφρόνηση, πόσο μάλλον εμείς εί­­ναι πιθανόν να αντιμετωπίσουμε τέτοιου είδους πειρασμούς; Να μας δεί­­ξουν δηλαδή αχαριστία, να μας αδι­κή­σουν και να μας απορρίψουν ακό­μη και άν­θρω­ποι που τους ευεργε­τή­σαμε· κάποτε­ και συγγενι­κά μας πρόσω­πα­ και πολύ α­­­­γα­­­πητά. Είναι βέ­­βαια πο­­­­­­­­λύ με­­­γάλος τέτοιος­ πει­ρα­σμός καί δύ­­σκο­λος­ ο α­­­­­γώ­νας. Πρέ­πει όμως κι ε­­­­­μείς, όπως ο από­στο­­λος Παύλος, να μά­θου­με να σηκώνου­με­­ τέ­­­­­­τοιους ­μεγάλους σταυ­ρούς, ό­­­­ταν τους ε­­­πιτρέ­ψει ο Θε­ός, χω­ρίς γογ­γυσμούς και πικρίες αλ­­λά με υπο­μονή καὶ τα­­πείνωση.

Μετά πατρικών ευχών

Ο Μητροπολίτης

 

† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος

Απόστολος εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Φιλιπ. β’ 5 – 11.

Σάββατο 15 Αυγούστου 2026

Απόστολος εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Φιλιπ. β’ 5 – 11.

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,   

Το αποστολικό ανάγνωσμα της εορ­­τής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αναφέρε­ται στο μέγα μυστήριο της σαρκώσεως του Θεού Λόγου. Μας εξηγεί ότι ο Κύριος ως άνθρωπος έδειξε ταπείνωση μεγάλη καὶ μοναδική καὶ γι’ αυτό έφθασε σ’ ένα μεγαλείο ανυπέρβλητο καὶ αιώνιο. Γράφει ο απόστολος Παύλος: Ας έχουμε κι εμείς μέσα μας τὸ ίδιο φρό­νημα της ταπεινώσεως καὶ της αυταπαρ­νήσεως που είχε κι ο Ιησούς Χριστός. Διότι Αυτός αν καὶ είχε τὴν ίδια θεϊκή φύση με τὸν Θεό Πατέρα του, δεν θεώρησε τὴν ισότητά του αυτή αποτέλεσμα αρπαγής. Γι’ αυτό καὶ κένωσε τὸν Εαυτό του κρύ­βοντας γιὰ κάποιο διάστημα τὴ δόξα καὶ τὸ μεγαλείο της θεότητός του· πήρε μορ­φή δούλου κι έγινε άνθρωπος όμοιος με μας. Κι ενώ εξωτερικά φαινόταν μόνον άν­θρωπος, ήταν συγχρόνως καὶ ο τέλειος Θεός. Καὶ ταπείνωσε τὸν Εαυτό του δείχνοντας τέλεια υπακοή μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα θανάτου σταυρικού, που εί­­ναι ο πλέον οδυ­νηρός καὶ ατιμωτικός θάνατος.

Αυτὸν όμως ακριβώς τὸν δρόμο της ταπεινώσεως ακολούθησε ολοκληρωτικά στη ζωή της καὶ η Υπεραγία Θεοτόκος. Η ταπείνωσή της αυτή αποκαλύφθηκε ι­­­δι­αι­­τέ­ρως κατά τὴ συγκλονιστικὴ ώρα του Ευαγ­γελισμού της. Άκουσε τότε ἀπὸ τὸν αρ­­­χάγγελο Γαβριὴλ ότι ήταν η Κεχα­ριτωμέ­νη καὶ η πιὸ ευλογημένη απὸ όλες τὶς γυναίκες, καὶ ότι ο Κύριος επέβλεψε σ’ αυτήν. Αυτὴ όμως απάντησε ότι ήταν μό­­νο μιὰ ταπεινὴ δούλη του Κυρίου. Κι ενώ ήταν η αγιότερη γυναίκα όλων των επο­χών καὶ αξιώθηκε νὰ γίνει η Μητέρα του Θεού καὶ η Βασίλισσα όλων των κτισμάτων, ορατών καὶ αοράτων, αισθανό­ταν ανάξια της τιμής ποὺ της έκανε ο Θε­ός. Απέδιδε κάθε αρετή της στὸν Θεό. Καὶ σ’ όλη της τὴ ζωὴ διακονούσε τὸ μεγαλύτερο μυστήριο μέσα στὴν αφάνεια καὶ τὴ σιωπή. Δεν αποκάλυπτε όσα της φανέ­ρωνε ο ουρανός. Ποτὲ δὲν ήθελε νὰ προ­βάλει τὸν εαυτό της, νὰ καυχηθεί γιὰ κάτι, έστω γιὰ τὴ μεγαλοσύνη του Υιού της.

Όπως παρατηρεί ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, η Θεοτόκος αποκόπηκε απὸ κάθε υλικὸ δεσμὸ καὶ μὲ τὴν αδιάλειπτη προσευχή της ζούσε ήδη στὸν ουρανό. Απέφευγε τὴν ανθρώπινη δόξα γιὰ νὰ μὴ μολυνθεί απ’ αυτήν. Η πρωτοφανὴς ταπείνωσή της, διδάσκει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, δὲν έμενε μόνο ριζωμένη στὸ βάθος της καρδιάς της, αλλ’ απὸ εκεί ανέβλυζε καὶ πλημμύριζε όλη της τὴν ύπαρξη, τὰ έργα της καὶ τὰ λόγια της. Καὶ μας άφησε έτσι ένα θαυμαστὸ παράδει­γμα ταπεινώσεως γιὰ νὰ τὸ μιμούμαστε καὶ νὰ τὸ βιώνουμε κι εμείς.

Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος α­­­ναφέρει ότι γιὰ τὴν άπειρη αυτὴ ταπείνω­­­ση καὶ τὴν υπακοὴ ποὺ έδειξε ο Κύριός μας, ο Θεὸς Πατέρας του Τὸν υπερύψωσε καὶ ως άνθρωπο καὶ Του χάρισε ένα όνο­μα, τὸ όνομα «Κύριος Ἰησοῦς Χριστός», ποὺ είναι πάνω απὸ κάθε άλλο όνομα. Τὸν υπερύψωσε, ώστε στὸ όνομά του αυ­­­τὸ νὰ γονατίσουν ταπεινὰ καὶ νὰ προσ­κυ­νήσουν λατρευτικὰ εμπρός Του καὶ οι άγ­γελοι στὸν ουρανὸ καὶ οι άνθρωποι στὴ γή, καὶ οι ψυχὲς των κεκοιμημένων· αλ­­­­λὰ κι αυτὰ τὰ δαιμονικὰ όντα, ποὺ είναι στὰ καταχθόνια, νὰ υποκλιθούν μὲ τρόμο μπροστὰ στὸ μεγαλείο του. Κι έτσι κάθε δημιούργημα νὰ ομολογήσει φανερὰ καὶ ξεκάθαρα ότι ο Ιησούς Χριστὸς είναι Κύ­ριος, καὶ νὰ δοξάζεται έτσι ο Θεὸς Πατήρ.

Ο Θεὸς όμως υψώνει καὶ κάθε ταπεινὸ άν­­­­θρωπο. Αυτὸς υπερύψωσε καὶ τὴν Υ­­­­­­περ­­αγία Θεοτόκο γιὰ τὴ μοναδικὴ ταπεί­νωση ποὺ έδειξε. Τὴν υπερύψωσε σὲ άφθαστο μεγαλείο τιμής καὶ δόξας καὶ όσο ζούσε κατείχε τιμητικὴ θέση στὴ ζωὴ της πρώτης Εκκλησίας. Πολὺ δὲ περισσότερο δο­ξά­ζεται μετὰ τὴν Κοίμησή της. Τότε οι στρα­τιὲς των αγγέλων τὴν «ὑ­­­­ποδέχθηκαν θε­ο­πρεπῶς» γιὰ νὰ οδηγή­σουν τὴ Βασί­λισσά τους στὰ ύψη του ουρανού. Καὶ η Θεοτόκος πορεύεται πρὸς τὰ άνω βασίλεια. Υψώνεται μέχρι τὸ θρόνο του ίδιου του Θεού. Εκεί αντικρίζει τὸν μονάκριβο Υιό της καὶ στέκεται δίπλα Του μὲ μητρικὴ παρρησία. Εκεί δέχεται καὶ ακτινοβολεί τὸ φώς της θεότητος μέσα σὲ μιὰ δόξα απαστράπτουσα καὶ μοναδική. «Παρίσταται ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν» του Υιού της «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». Εκει τὴν υπερύψω­σε ο Θεὸς περισσότερο απ’ όλα τὰ δημιουργήματά του. Τὴν κατέστησε «τιμιωτέ­ραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυ­γκρί­τως τῶν Σεραφείμ». Εγινε η Θεοτόκος τὸ σύ­νορο μεταξὺ του Θεού καὶ τῆς κτίσε­ως.­ Ἡ «Ὑψηλοτέρα καὶ Πλατυτέρα τῶν Οὐ­ρανῶν». Εκεί στὸν ουράνιο θρόνο είναι ο εκλεκτότερος εκπρόσωπος όλου του αν­θρώπινου γένους. Η «Ὡραιότης» της Εκκλησίας μας! Ο «γλυκασμὸς» καὶ η χα­­­ρὰ των Αγγέλων! Των «Χριστιανῶν ἡ ἐλ­­­πίς»! «Πάντων ἡ προστασία» καὶ η κα­­ταφυγή! Τώρα πλέον τὴν μεγαλύνουν όλες οι γενεές. Άγγελοι καὶ άνθρωποι.

Κι αυτὴ δέεται απὸ τὸ θρόνο της γιὰ μας. Νιώθει τοὺς πόνους μας, τὶς δυσκο­­λίες μας, τοὺς αγώνες μας. Βλέπει τὰ δά­­κρυά μας, τὶς αγωνίες μας. Καὶ ασταμά­τητα μεσιτεύει γιὰ όλους «πρὸς τὸν φι­­­­­­­λάν­θρωπον Θεόν». Καὶ μας καταυγάζει­ μὲ τὴ λάμψη του θεομητορικού της φω­τός. Ανα­βλύζει πηγὲς ιαμάτων καὶ ευλογίες αδι­άκοπες. Ας τρέξουμε λοιπὸν κι εμείς μὲ ευλάβεια στὴν ιερή της Κοίμηση γιὰ νὰ τὴν παρακαλέσουμε γιὰ μας καὶ τοὺς δι­­κούς μας καὶ νὰ πλημμυρίσουμε μὲ τὴ χάρη της καὶ τὸ φώς της. Αμήν. Γένοιτο.

Μετά πατρικών ευχών

Ο Μητροπολίτης

† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος