Κυριακή 12 Ιουλίου 2026 

Απόστολος Κυριακής Στ΄ Ματθαίου, Ρωμ. ιβ’ 6 – 14.

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,             

Κάθε λέξη της σημερινής Αποστολικής περικοπής είναι σαν ένα πολύτιμο πετράδι. Κάθε φράση του είναι θησαυρός ανεκτίμητος και απολύτως απαραίτητος για την ζωή μας, και την παρούσα και την μέλλουσα. Παρ’ όλο βέβαια που δεν είναι δυνατόν να γίνει επιλογή, όμως μπορούμε να επιμείνουμε σε μία από τις χρυσές αυτές συμβουλές, για να την μελετήσουμε καλύτερα. Σε εκείνη που λέει ότι πρέπει να «ἀποστυγῶμεν», να μισούμε δηλαδή και να αποστρεφόμαστε έντονα κάθε τι πονηρό. Γιατί όμως πρέπει να λάβουμε αυτήν την στάση και τί συγκεκριμένα πρέπει να κάνουμε;

         Η αμαρτία έγινε αφορμή να χάσουμε την ευτυχία μας. Τα θλιβερά αποτελέσματα της πτώσεως των πρωτοπλάστων, που φθάνουν μέχρι εμάς και κάνουν πικρές τις ημέρες της ζωής μας, είχαν αιτία την αμαρτία. Χωρισμός από τον Θεό, υποδούλωση σε πάθη αμαρτωλά, φόβος και ταραχή, τύψεις συνειδήσεως και κατάθλιψη, έλλειψη ασφάλειας και ψυχικής ανάπαυσης και ικανοποίησης, φόνοι, μάχες και πόλεμοι, ασθένειες και θάνατος έκαναν την εμφάνισή τους από τότε που εισήλθε στον κόσμο η αμαρτία. Μπορούμε λοιπόν να διατηρούμε φιλικές σχέσεις μαζί της; Είναι δυνατόν να μην αποστρεφόμαστε αυτόν, που έκλεψε την ελευθερία μας και έγινε αιτία να καταντήσουμε αξιοδάκρυτοι σκλάβοι; Απαντά πολύ παραστατικά ο ιερός Χρυσόστομος: «Διό δή φεύγωμεν μετά πολλῆς τῆς σπουδῆς τήν δεσποτείαν αὐτῆς (της αμαρτίας) καί πολεμῶμεν καί μηδέποτε καταλαττώμεθα». Δεν χωρεί, δεν επιτρέπεται συνθηκολόγηση και συμφιλίωση με την αμαρτία. Πρέπει να υπάρχει πάντοτε η «έχθρα», που δημιουργήθηκε εκεί στον κήπο της Εδέμ μεταξύ του ανθρώπου και της αμαρτίας (Γενεσ. γ΄ 15).

         Δεν είναι όμως η αμαρτία μόνο ο εχθρός, που παλαιότερα μας έβλαψε. Είναι και ο σημερινός εχθρός το ίδιο επικίνδυνος και φοβερός. Αποτελεί κίνδυνο - θάνατο για τον καθένα μας. Περισσότερο επικίνδυνος από ό,τι είναι η χολέρα και ο καρκίνος ή οποιαδήποτε άλλη θανατηφόρα ασθένεια. Πληγώνει την διάνοια και πλέον ο άνθρωπος δεν μπορεί να σκεφθεί λογικά και να δεί το αληθινό συμφέρον της ψυχής του. Κτυπά την ευαίσθητη καρδιά και δεν βρίσκουν πλέον μέσα μας θέση, πόθοι αγνοί, επιθυμίες ευγενείς και συναισθήματα ιερά και υψηλά. Τραυματίζει τέλος και ναρκώνει την θέληση και ο άνθρωπος καταντά «φυτό». Παύει να ζεί ενσυνείδητα. Δεν μπορεί να πεί το όχι στο κακό. Γίνεται αξιοθρήνητος και «ταλαίπωρος», όπως λέει ο θείος Παύλος (Ρωμ. ζ΄ 24). Οδηγείται στον ψυχικό μαρασμό και τον θάνατο. Είναι άραγε ευχάριστη αυτή η κατάσταση; Και δεν είναι ολοφάνερο ότι πρέπει έντονα να αποστρεφόμαστε την αμαρτία, που τόσο μας απειλεί; Τί όμως συγκεκριμένα πρέπει να κάνουμε;

         Πρώτον να μην δεχώμαστε επ΄ ουδενί λόγῳ τις εισηγήσεις του σατανά. «Ὁ ἐχθρός ὁ παμπόνηρος», που έχασε την επαφή του με τον Θεό και μισεί θανάσιμα τον Κύριο και τα πλάσματά του, εργάζεται με λύσσα, για να παρασύρει με το μέρος του τους ανθρώπους. Μας παρακινεί και μας σπρώχνει στο κακό με μύριους τρόπους, είτε απ΄ ευθείας με εισηγήσεις και σκέψεις και επιθυμίες μέσα στην ύπαρξή μας, είτε έμμεσα με πρόσωπα δικά του εξ ίσου πονηρά. Χρειάζεται αποφασιστική αντίδραση εκ μέρους μας. Το «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανά» (Λουκ. δ΄ 8), που είπε ο Κύριος με σταθερότητα, όταν επιχείρησε να τον πειράξει ο διάβολος στην έρημο, πρέπει να το επαναλαμβάνει ο καθένας μας. Φρόνημα και απόφασή μας να είναι να πεθάνουμε καλύτερα, παρά να κάνουμε ό,τι θέλει ο σατανάς και έτσι να λυπήσουμε τον Θεό. Να μην βρίσκει μέσα μας υποδοχή ό,τι προέρχεται από τον πονηρό. Να μην υπάρχει σημείο επαφής ανάμεσα σε εμάς και εκείνον, όπως έλεγε ο Κύριος για τον εαυτό του: «Ἔρχεται ὁ τοῦ κόσμου ἄρχων, καί ἐν ἐμοί οὐκ ἔχει οὐδέν» (Ιωαν. ιδ΄ 30).

         Η αποφασιστική αυτή στάση μας απέναντι στον σατανά θα φαίνεται και με την αρνητική στάση μας απέναντι στον κόσμο. «Ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται», μας λέει το Πνεύμα του Θεού (Α΄ Ιωαν. ε΄ 19). Είναι «βουτηγμένος» μέσα στην αμαρτία και την πονηρία ο χωρίς τον Θεό κόσμος. Για αυτό πάλι ο λόγος του Θεού, που θέλει την ευτυχία μας, μας προτρέπει: «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον μηδέ τά ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ιωαν. β΄ 15). Μην αγαπάτε αυτά, που υπάρχει βεβαιότητα ότι θα μολύνουν την ψυχή σας. Αποφεύγετε κάθε τι, που μπορεί να σας τραυματίσει και να σας δηλητηριάσει ψυχικά.

         Ο,τιδήποτε βλάπτει το σώμα μας, αγαπητοί, το αποφεύγουμε πάντοτε. Μία τροφή χαλασμένη δεν την βάζουμε ποτέ στο στόμα μας. Γιατί; Γιατί ενδιαφερόμαστε για την υγεία μας και δεν θέλουμε να πάθουμε κάτι κακό. Τί είναι όμως η ζημιά αυτή μπροστά στον όλεθρο που προκαλεί η αμαρτία; Προσοχή λοιπόν! Η φιλία με την αμαρτία είναι κίνδυνος-θάνατος. Με όλη την δύναμη της ψυχής μας να μισούμε και να αποστρεφόμαστε κάθε τι, που είναι δυνατόν να μας στερήσει την αιώνια ευτυχία μας κοντά στον Θεό. Η αποστροφή αυτή σαν άλλος μαγνήτης θα ελκύει επάνω μας την χάρη και ευλογία του Θεού.

Μετά πατρικών ευχών

Ο Μητροπολίτης

 † Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος