Τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου
Κυριακή 3 Μαΐου 2026
Απόστολος Κυριακής του Παραλύτου, Πραξ. θ’ 32– 42.
Αγαπητοί μου Χριστιανοί, Χριστός Ανέστη!
Στην σημερινή περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων, ο ευαγγελιστής Λουκάς που είναι ο συγγραφέας τους, μας περιγράφει δύο εξαιρετικά θαύματα του αποστόλου Πέτρου. Το πρώτο είναι η θεραπεία του παραλύτου Αινέα που βρήκε ο απόστολος στην πόλη Λύδδα. Το δεύτερο η νεκρανάσταση της Ταβιθά που ήταν μία φιλάνθρωπος Χριστιανή, κάτοικος της Ιόππης. Το πρώτο το έκανε ο Απόστολος από ευσπλαχνία προς έναν ανάπηρο δυστυχή που κατέκειτο οκτώ χρόνια ακίνητος στο κρεββάτι του πόνου. Τον είδε ο Πέτρος, διέγνωσε πως είχε μέσα του πίστη να σωθεί, του είπε «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ», και εκείνος αφού αμέσως έγινε καλά, σηκώθηκε και δόξαζε τον Θεό. Το δεύτερο το έκανε από εκτίμηση προς την φιλάνθρωπη κόρη, και από συμπάθεια στις χήρες και τα ορφανά που παρουσιάσθηκαν στον Απόστολο, όταν εκείνος έφθασε στην Ιόππη, «κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς». Με το πρώτο βράβευσε την πίστη. Με το δεύτερο στεφάνωσε την ευσπλαχνία και την αγάπη. Η πίστη λοιπόν, θεραπεύει έναν παράλυτο και η αγάπη ανασταίνει μία νεκρή. Τί δύναμη, αλήθεια, τί αξία που έχει μία οποιαδήποτε αρετή!
Το πρώτο θαύμα, η θεραπεία του παραλύτου, έχει αιτία την πίστη. Αλλά και προκαλεί την πίστη. Όταν, λέει το ιερό κείμενο, θεραπεύθηκε ο Αινέας, με την προσταγή και μόνο του θείου Αποστόλου, «εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον». Έγινε το θαύμα, διότι υπήρχε η βάση και η αιτία του θαύματος, η πίστη. Αλλά έγινε το θαύμα και για να δημιουργηθεί στις καρδιές των ανθρώπων η πίστη, η μετάνοια και η επιστροφή. Όταν είδαν και άκουσαν το θαύμα όλοι όσοι κατοικούσαν την πόλη Λύδδα και την πεδιάδα του Σάρωνος πίστεψαν και επέστρεψαν στον Κύριο Ιησού. Άφησαν το ψεύδος και την πλάνη των ειδώλων και δέχθηκαν το φώς και την αλήθεια του Χριστού που σώζει. Έτσι το «σημεῖον οὐ τοῖς πιστοῖς, ἀλλά τοῖς ἀπίστοις», όπως λέει ο Απόστολος Παύλος. το θαύμα δηλαδή δεν γίνεται κυρίως για να βεβαιώσει τους πιστούς, ότι καλά κάνουν και πιστεύουν, αφού αυτό που πιστεύουν είναι η αλήθεια. Το θαύμα γίνεται για να ανοίξουν τα μάτια των απίστων και οι άπιστοι να δούν και να παραδεχθούν και να ομολογήσουν, ότι εδώ είναι η αλήθεια, ο Θεός, η χάρις, η σωτηρία. Εννοείται, εφ’ όσον και αυτοί, έχουν διάθεση αγαθή και μέσα στο σκοτάδι της πλάνης τους αναζητούν την αλήθεια. Ώστε, λοιπόν, για να γίνει ένα θαύμα και να θεραπευθεί ένας άρρωστος χρειάζεται η πίστη. Και για να γίνει ένα άλλο, ανώτερο θαύμα στην ψυχή, και να πιστέψει ένας άπιστος, να μετανοήσει ο άσωτος χρειάζεται διάθεση αγαθή.
Για την Ταβιθά που ανέστησε ο Απόστολος Πέτρος υπάρχει η θεόπνευστος μαρτυρία υπέροχης, λαμπρής και ζηλευτής φιλανθρωπικής δράσεως και κοινωνικής πρόνοιας. «Αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει». Πλήρης λέει το ιερό κείμενο. Το οποίο θα πεί γεμάτη, φορτωμένη από καλά έργα και από ελεημοσύνες που έκανε. Όπως λέει η και η Γραφή, «ἐλαία κατάκαρπος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ». Και το έδειξαν περίτρανα τα διάφορα ρούχα που παρουσίασαν οι χήρες για να πείσουν τον απόστολο να την αναστήσει. Η Ταβιθά, δηλαδή, ζούσε για να αγαπά. Εργαζόταν για να εξυπηρετεί. Τί χάρις, τί δωρεά Θεού, τί τιμή και ευλογία Κυρίου. Αλλά τί μεγάλη και γεμάτη, τί χαρούμενη, τί αγία και άξια ζωή! Προσπάθεια, χρειάζεται και από μέρους μας, και προσευχή, ώστε να μας δώσει και εμάς ο Θεός τέτοια χάρη! Να μας αξιώνει μίας τόσο όμορφης, άξιας και αγίας ζωής.
Αξίζει όμως να αναφέρουμε και μία ακόμα λεπτομέρεια. Ο Απόστολος Πέτρος, λέει το ιερό κείμενο, πριν αναστήσει την Ταβιθά «θείς τά γόνατα προσηύξατο». Γονατιστός προσευχήθηκε, για να αναστήσει την νεκρή. Προσευχήθηκε «καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε». Το θαύμα επομένως δεν είναι μόνο έργο πίστεως, αλλά και καρπός προσευχής. Και φυσικά, αφού ο Θεός ενεργεί το θαύμα, φανερό είναι, ότι χρειάζεται να ζητήσουμε την επέμβαση του Θεού. Και ο Πέτρος με την προσευχή του, ζήτησε την επέμβαση, την βοήθεια και την χάρη του Θεού προκειμένου να αναστήσει την νεκρή. Μόνος του ο άνθρωπος, και Απόστολος Χριστού να είναι, τίποτε δεν μπορεί να κάνει. Με την βοήθεια του Θεού όμως, δηλαδή, με την πίστη και την προσευχή, τα πάντα δύναται, ακόμα και νεκρούς να αναστήσει. Πίστη, λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, προσευχή και αγάπη πολλή είναι τα θαυματουργά όπλα της σωτηρία, που μας έχει χαρίσει η πρόνοια του Θεού. Σε εμάς απομένει να εργαστούμε ώστε να τα κατακτήσουμε. Αμήν. Γένοιτο.
Μετά πατρικών ευχών
Ο Μητροπολίτης
† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος
Πασχάλιος Ἐγκύκλιος 2026
τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Κηφισίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ
καί Μαραθῶνος κ. Κυρίλλου.
Πάσχα 2026
Πρός
Tούς Εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς, Μοναχούς καί Μοναχές
καί τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς
τῆς Μητροπολιτικῆς μας Περιφερείας.
Ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί,
Εἶναι συγκλονιστική ἡ περιγραφή ἀπό τόν εὐαγγελιστή Ἰωάννη τῆς συνάντησης τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ μέ τούς μαθητές Του τό ἀπόβραδο «τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων». Οἱ μαθητές συγκεντρωμένοι στό ὑπερῷο τῶν Ἱεροσολύμων. Οἱ πόρτες κλειστές «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων». Καί τότε ἦρθε ὁ Κύριος, στάθηκε στή μέση καί τούς λέει: «Εἰρήνη ὑμῖν»! Ἀνάλογη εἶναι ἡ σκηνή καί κατά τή δεύτερη συνάντησή Του μαζί τους «μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ». Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», στάθηκε στή μέση καί εἶπε: «Εἰρήνη σέ σᾶς»(Ἰω. 20, 19,26).
«Εἰρήνη ὑμῖν»! Ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός καί ἡ ἀτίμητη εὐλογία τοῦ ἀναστημένου Κυρίου μας. Τόν ἴδιο χαιρετισμό ὁ Χριστός μας ἀπευθύνει σήμερα κατά τήν πανευφρόσυνη ἡμέρα τοῦ Πάσχα καί σέ μᾶς. «Εἰρήνη ὑμῖν»! Τόν ἴδιο χαιρετισμό ἀπευθύνει σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Εἰρήνη πᾶσι»!
Ἡ εἰρήνη, «τό γλυκύ καί πρᾶγμα καί ὄνομα» κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ἀποτελεῖ τόν εὔχυμο καρπό τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ μεγάλος εἰρηνοδότης. Ἐκεῖνος μέ τό αἷμα Του πού ἔχυσε πάνω στόν σταυρό «εἰρηνοποίησε», δηλαδή συμφιλίωσε τά πάντα, τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια (Κολ. 1,20). Ἐκεῖνος ἀφάνισε τήν ἔχθρα – τραγική συνέπεια τῆς πτώσεως – καί μᾶς συμφιλίωσε μέ τόν Θεό καί Πατέρα μας.
«Ἐχθροί ὄντες» μέ τόν Θεό, γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἡ σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του μᾶς συμφιλίωσε μαζί Του καί ἄνοιξε τόν δρόμο τῆς σωτηρίας γιά τόν καθένα μας (Ρωμ. 5,10). Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος διακηρύσσει μέ ἔμφαση: «Αὐτός», ὁ Κύριός μας δηλαδή, «εἶναι γιά μᾶς ἡ εἰρήνη» ( Ἐφ. 2,14).
Μόνον ὁ Χριστός εἰρηνεύει πραγματικά τόν ἄνθρωπο. Τήν καρδιά, τούς λογισμούς, τά συναισθήματά του. Ὅσο περισσότερο ὁ χριστιανός πλησιάζει τόν ἀναστάντα Κύριο, ὅσο περισσότερο ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ γίνεται καί δική του ζωή, τόσο περισσότερο ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ πλημμυρίζει τήν ὕπαρξή του.
Αὐτή ἡ κοινωνία μας μέ τόν Χριστό δέν εἶναι μιά γλυκερή συναισθηματική κατάσταση. Εἶναι στάση ζωῆς. Εἶναι πράξη ἐμπιστοσύνης στήν πρόνοιά Του. Εἶναι ὁλόθυμη ὑπακοή στίς ζωηφόρες ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου Του.
Ὁ Χριστός λίγο προτοῦ νά πάρει τόν δρόμο τοῦ μαρτυρίου βεβαίωνε τούς μαθητές Του: «Φεύγω καί σᾶς ἀφήνω τήν εἰρήνη. Τή δική μου εἰρήνη σᾶς δίνω» (Ἰω. 14,27). Προφανῶς ὄχι μόνο στούς δώδεκα, ἀλλά καί σέ κάθε πιστό· σέ ὅλους μας. Καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει πώς ἡ εἰρήνη εἶναι ἕνας ἀπό τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Γαλ. 5,22). Ἑπομένως εἰρηνεύουμε ὡς πρόσωπα, ὅταν ὁ ἀναστάς Κύριος κυβερνᾷ τή ζωή μας καί ὅταν παρακαλοῦμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο νά ἐνοικεῖ μέσα μας καί νά φωτίζει τήν ἐγκόσμια πορεία μας.
Ὅταν ὁ Ἀναστάς Κύριος προσφέρει τήν εἰρήνη Του, ὅταν ἡ Ἐκκλησία Του διά τῶν λειτουργῶν της μᾶς εὐλογεῖ, ἀπευθύνοντάς μας τό «εἰρήνη πᾶσι», τοῦτο σημαίνει ὅτι ὀφείλουμε οἱ ἄνθρωποι νά εἰρηνεύουμε καί μεταξύ μας. Οἱ ἄλλοι – ὅποιοι κι ἄν εἶναι – γιά μᾶς τούς χριστιανούς δέν εἶναι ἡ κόλασή μας, ὅπως τόλμησε κάποιος νά προφέρει. Εἶναι δημιουργήματα, ὅπως κι ἐμεῖς, τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Εἶναι δικές του ζωντανές εἰκόνες. Ἐπιπλέον, μπορεῖ νά εἶναι καί ὁμόπιστοι ἀδελφοί μας. Γι’ αὐτό καί τούς ἀγαπᾶμε. Καί ἀγαπώντας τους ἀγωνιζόμαστε νά χτίζουμε εἰρηνικές σχέσεις μαζί τους.
Μακριά ἀπό τόν ἀναστάντα Κύριο πραγματική εἰρήνη δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει. Χωρίς τό Εὐαγγέλιό Του, τήν ἀγάπη πού ἐμπνέει καί τή δικαιοσύνη πού ἀπαιτεῖ, εἶναι ἀδύνατο νά εἰρηνεύουμε οἱ ἄνθρωποι ἀνάμεσά μας καί τά ἔθνη μεταξύ τους.
Προσφιλέστατοι ἀδελφοί μου,
Πάσχα σήμερα! Ἡ κλητή καί ἁγία ἡμέρα τῆς Ἀνάστασεως τοῦ Κυρίου μας.
Ὅπως τότε ὁ Ἰησοῦς «ἦλθεν εἰς τό μέσον» τῶν μαθητῶν Του καί τούς ἀπηύθυνε τό «εἰρήνη ὑμῖν», ἔτσι καί σήμερα. Ὁ ἀναστάς Κύριος ἔρχεται κοντά μας, ἀπευθύνοντας καί σέ μᾶς, στόν κόσμο ὁλόκληρο, τό «εἰρήνη ὑμῖν»· τό «εἰρήνη πᾶσι»!
Σέ μᾶς ἐναπόκειται νά ἐγκολπωθοῦμε τό μήνυμά Του, τήν εἰρήνη πού χαρίζει ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Καί νά εἰρηνεύουμε. Νά εἰρηνεύουμε ἀδιάκοπα μέσα μας καί γύρω μας μέ τή χάρη καί τό μέγα ἔλεός Του.
Χριστός ἀνέστη!
Εἰρήνη πᾶσι!
Μέ θερμές πασχάλιες εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κηφισίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ καὶ Μαραθῶνος Κύριλλος
