ΘΕΡΙΝΗ ΑΡΓΙΑ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
Απόστολος εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Φιλιπ. β’ 5 – 11.
Σάββατο 15 Αυγούστου 2026
Απόστολος εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Φιλιπ. β’ 5 – 11.
Αγαπητοί μου Χριστιανοί,
Το αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αναφέρεται στο μέγα μυστήριο της σαρκώσεως του Θεού Λόγου. Μας εξηγεί ότι ο Κύριος ως άνθρωπος έδειξε ταπείνωση μεγάλη καὶ μοναδική καὶ γι’ αυτό έφθασε σ’ ένα μεγαλείο ανυπέρβλητο καὶ αιώνιο. Γράφει ο απόστολος Παύλος: Ας έχουμε κι εμείς μέσα μας τὸ ίδιο φρόνημα της ταπεινώσεως καὶ της αυταπαρνήσεως που είχε κι ο Ιησούς Χριστός. Διότι Αυτός αν καὶ είχε τὴν ίδια θεϊκή φύση με τὸν Θεό Πατέρα του, δεν θεώρησε τὴν ισότητά του αυτή αποτέλεσμα αρπαγής. Γι’ αυτό καὶ κένωσε τὸν Εαυτό του κρύβοντας γιὰ κάποιο διάστημα τὴ δόξα καὶ τὸ μεγαλείο της θεότητός του· πήρε μορφή δούλου κι έγινε άνθρωπος όμοιος με μας. Κι ενώ εξωτερικά φαινόταν μόνον άνθρωπος, ήταν συγχρόνως καὶ ο τέλειος Θεός. Καὶ ταπείνωσε τὸν Εαυτό του δείχνοντας τέλεια υπακοή μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα θανάτου σταυρικού, που είναι ο πλέον οδυνηρός καὶ ατιμωτικός θάνατος.
Αυτὸν όμως ακριβώς τὸν δρόμο της ταπεινώσεως ακολούθησε ολοκληρωτικά στη ζωή της καὶ η Υπεραγία Θεοτόκος. Η ταπείνωσή της αυτή αποκαλύφθηκε ιδιαιτέρως κατά τὴ συγκλονιστικὴ ώρα του Ευαγγελισμού της. Άκουσε τότε ἀπὸ τὸν αρχάγγελο Γαβριὴλ ότι ήταν η Κεχαριτωμένη καὶ η πιὸ ευλογημένη απὸ όλες τὶς γυναίκες, καὶ ότι ο Κύριος επέβλεψε σ’ αυτήν. Αυτὴ όμως απάντησε ότι ήταν μόνο μιὰ ταπεινὴ δούλη του Κυρίου. Κι ενώ ήταν η αγιότερη γυναίκα όλων των εποχών καὶ αξιώθηκε νὰ γίνει η Μητέρα του Θεού καὶ η Βασίλισσα όλων των κτισμάτων, ορατών καὶ αοράτων, αισθανόταν ανάξια της τιμής ποὺ της έκανε ο Θεός. Απέδιδε κάθε αρετή της στὸν Θεό. Καὶ σ’ όλη της τὴ ζωὴ διακονούσε τὸ μεγαλύτερο μυστήριο μέσα στὴν αφάνεια καὶ τὴ σιωπή. Δεν αποκάλυπτε όσα της φανέρωνε ο ουρανός. Ποτὲ δὲν ήθελε νὰ προβάλει τὸν εαυτό της, νὰ καυχηθεί γιὰ κάτι, έστω γιὰ τὴ μεγαλοσύνη του Υιού της.
Όπως παρατηρεί ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, η Θεοτόκος αποκόπηκε απὸ κάθε υλικὸ δεσμὸ καὶ μὲ τὴν αδιάλειπτη προσευχή της ζούσε ήδη στὸν ουρανό. Απέφευγε τὴν ανθρώπινη δόξα γιὰ νὰ μὴ μολυνθεί απ’ αυτήν. Η πρωτοφανὴς ταπείνωσή της, διδάσκει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, δὲν έμενε μόνο ριζωμένη στὸ βάθος της καρδιάς της, αλλ’ απὸ εκεί ανέβλυζε καὶ πλημμύριζε όλη της τὴν ύπαρξη, τὰ έργα της καὶ τὰ λόγια της. Καὶ μας άφησε έτσι ένα θαυμαστὸ παράδειγμα ταπεινώσεως γιὰ νὰ τὸ μιμούμαστε καὶ νὰ τὸ βιώνουμε κι εμείς.
Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος αναφέρει ότι γιὰ τὴν άπειρη αυτὴ ταπείνωση καὶ τὴν υπακοὴ ποὺ έδειξε ο Κύριός μας, ο Θεὸς Πατέρας του Τὸν υπερύψωσε καὶ ως άνθρωπο καὶ Του χάρισε ένα όνομα, τὸ όνομα «Κύριος Ἰησοῦς Χριστός», ποὺ είναι πάνω απὸ κάθε άλλο όνομα. Τὸν υπερύψωσε, ώστε στὸ όνομά του αυτὸ νὰ γονατίσουν ταπεινὰ καὶ νὰ προσκυνήσουν λατρευτικὰ εμπρός Του καὶ οι άγγελοι στὸν ουρανὸ καὶ οι άνθρωποι στὴ γή, καὶ οι ψυχὲς των κεκοιμημένων· αλλὰ κι αυτὰ τὰ δαιμονικὰ όντα, ποὺ είναι στὰ καταχθόνια, νὰ υποκλιθούν μὲ τρόμο μπροστὰ στὸ μεγαλείο του. Κι έτσι κάθε δημιούργημα νὰ ομολογήσει φανερὰ καὶ ξεκάθαρα ότι ο Ιησούς Χριστὸς είναι Κύριος, καὶ νὰ δοξάζεται έτσι ο Θεὸς Πατήρ.
Ο Θεὸς όμως υψώνει καὶ κάθε ταπεινὸ άνθρωπο. Αυτὸς υπερύψωσε καὶ τὴν Υπεραγία Θεοτόκο γιὰ τὴ μοναδικὴ ταπείνωση ποὺ έδειξε. Τὴν υπερύψωσε σὲ άφθαστο μεγαλείο τιμής καὶ δόξας καὶ όσο ζούσε κατείχε τιμητικὴ θέση στὴ ζωὴ της πρώτης Εκκλησίας. Πολὺ δὲ περισσότερο δοξάζεται μετὰ τὴν Κοίμησή της. Τότε οι στρατιὲς των αγγέλων τὴν «ὑποδέχθηκαν θεοπρεπῶς» γιὰ νὰ οδηγήσουν τὴ Βασίλισσά τους στὰ ύψη του ουρανού. Καὶ η Θεοτόκος πορεύεται πρὸς τὰ άνω βασίλεια. Υψώνεται μέχρι τὸ θρόνο του ίδιου του Θεού. Εκεί αντικρίζει τὸν μονάκριβο Υιό της καὶ στέκεται δίπλα Του μὲ μητρικὴ παρρησία. Εκεί δέχεται καὶ ακτινοβολεί τὸ φώς της θεότητος μέσα σὲ μιὰ δόξα απαστράπτουσα καὶ μοναδική. «Παρίσταται ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν» του Υιού της «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». Εκει τὴν υπερύψωσε ο Θεὸς περισσότερο απ’ όλα τὰ δημιουργήματά του. Τὴν κατέστησε «τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ». Εγινε η Θεοτόκος τὸ σύνορο μεταξὺ του Θεού καὶ τῆς κτίσεως. Ἡ «Ὑψηλοτέρα καὶ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν». Εκεί στὸν ουράνιο θρόνο είναι ο εκλεκτότερος εκπρόσωπος όλου του ανθρώπινου γένους. Η «Ὡραιότης» της Εκκλησίας μας! Ο «γλυκασμὸς» καὶ η χαρὰ των Αγγέλων! Των «Χριστιανῶν ἡ ἐλπίς»! «Πάντων ἡ προστασία» καὶ η καταφυγή! Τώρα πλέον τὴν μεγαλύνουν όλες οι γενεές. Άγγελοι καὶ άνθρωποι.
Κι αυτὴ δέεται απὸ τὸ θρόνο της γιὰ μας. Νιώθει τοὺς πόνους μας, τὶς δυσκολίες μας, τοὺς αγώνες μας. Βλέπει τὰ δάκρυά μας, τὶς αγωνίες μας. Καὶ ασταμάτητα μεσιτεύει γιὰ όλους «πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν». Καὶ μας καταυγάζει μὲ τὴ λάμψη του θεομητορικού της φωτός. Αναβλύζει πηγὲς ιαμάτων καὶ ευλογίες αδιάκοπες. Ας τρέξουμε λοιπὸν κι εμείς μὲ ευλάβεια στὴν ιερή της Κοίμηση γιὰ νὰ τὴν παρακαλέσουμε γιὰ μας καὶ τοὺς δικούς μας καὶ νὰ πλημμυρίσουμε μὲ τὴ χάρη της καὶ τὸ φώς της. Αμήν. Γένοιτο.
Μετά πατρικών ευχών
Ο Μητροπολίτης
† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος
