Κυριακή 17 Μαΐου 2026

         Απόστολος Κυριακής του Τυφλού, Πραξ. ιστ’ 16– 34.

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,                                                      Χριστός Ανέστη!

Η σκηνή, την οποία μας περιγράφουν σήμερα οι Πράξεις, πραγματοποιήθηκε στους Φιλίππους, σπουδαία πόλη της Μακεδονίας, κοντά στην σημερινή Καβάλα. Σε αυτήν την πόλη έκανε στάση πρώτη φορά ο απόστολος Παύλος μετά από το όραμα με τον Μακεδόνα που είδε στην Τρωάδα και την πρόσκληση που έλαβε από αυτόν «διαβάς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν». Εκεί, λοιπόν, έφθασε ο Απόστολος και άρχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο και να ελκύει πιστούς στην Θρησκεία του Χριστιανισμού. Έμεινε πολλές ημέρες και κάθε μέρα από αυτές εσύχναζε σε ένα μέρος κοντά στον ποταμό. Εκεί γινόταν προσευχή, γιατί ήταν κατάλληλος ο τόπος για κοινή προσευχή, και έπειτα κήρυγμα και κατήχηση. Κάποια ημέρα, λοιπόν, ενώ οι Απόστολοι, Παύλος, Σίλας και Λουκάς, προχωρούσαν προς τον τόπο της προσευχής συνέβη να τους ακολουθήσει μια νεαρή δούλη, να φωνάζει από πίσω τους και να λέει σε όσους τους ακολουθούσαν «οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας». Ήταν σαν να τους έλεγε «Πιστεύτε σε όσα σας λένε αυτοί οι άνθρωποι. Είναι απεσταλμένοι του Θεού και αυτά που σας λένε είναι αλήθειες που οδηγούν στην σωτηρία. Να τους πιστέψετε, λοιπόν, για να σωθείτε». Και αυτό το έκανε για πολλές ημέρες. Αλλ’ ό,τι έλεγε δεν το έλεγε από τον εαυτό της. Αυτή ήταν δαιμονισμένη, είχε μέσα της πνεύμα πύθωνος, δηλαδή δαιμόνιο που έκανε μαντείες, και ό,τι έλεγε το στόμα αυτής της, στην πραγματικότητα το έλεγε το δαιμόνιο. Και το έλεγε με σκοπό πονηρό, να κλέψει την εκτίμηση των ανθρώπων τώρα που πράγματι τους έλεγε αλήθεια, για να τους παραπλανήσει αύριο που θα τους έλεγε το ψέμμα. Μια λοιπόν που ήταν το πνεύμα πονηρό και ο σκοπός του πονηρός, αφού αγανάκτησε ο Απόστολος Παύλος διέταξε να φύγει -και έφυγε- το πνεύμα από την δούλη αυτή και να πάψουν οι πονηρές συστάσεις ώστε να ματαιωθούν και οι υστερόβουλες πράξεις του διαβόλου. Τι διδάσκει αυτό; Να μην θέλουμε ποτέ και να μην δεχόμαστε συστάσεις, έστω κι αν είναι καλές, από ανθρώπους πονηρούς που κρύβουν στα καλά τους λόγια καταχθόνιο σκοπό.

Μέγα καλό, και ανεκτίμητη ευεργεσία έκανε ο Απόστολος στην κοπέλα εκείνη. Την έσωσε από τα νύχια του διαβόλου. Τί έπρεπε, λοιπόν, να προκαλέσει η ευεργεσία; Τί άλλο παρά πολλές και θερμές ευχαριστίες εκ μέρους των κυρίων της. Το ελευθέρωσε το καημένο το πλάσμα από στυγνή τυραννία. Και να μην τον ευχαριστήσουν; Ναι, σώθηκε η δούλη ψυχικώς, αλλά καταστράφηκαν οι κύριοι της οικονομικώς. Διότι –επειδή είχε εκείνη πνεύμα μαντικό- αυτοί, αισχροί εκμεταλλευτές της ανθρώπινης δυστυχίας, την έβαζαν να λέγει μαντείες και να φανερώνει τα μυστικά των ανθρώπων, για να εισπράττουν αυτοί κέρδη μεγάλα, αμέτρητα λεφτά. Το σημειώνουν αυτό οι Πράξεις. Αυτή, γράφουν, η δούλη «ἐργασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς μαντευομένη». Τώρα όμως που βγήκε το πνεύμα και έπαψε αυτή να μαντεύει; Τώρα πάει και η επιχείρηση. Πάνε και οι εισπράξεις τα κέρδη και τα πλούτη. «Ἰδόντες δὲ οἱ κύριοι αὐτῆς ὅτι ἐξῆλθεν ἡ ἐλπὶς τῆς ἐργασίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν εἵλκυσαν εἰς τὴν ἀγορὰν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας». Τα επακόλουθα της καταγγελίας ήταν, εξέγερση του πλήθους εναντίον του Παύλου και του Σίλα, σχίσιμο των ρούχων τους, ραβδισμοί, πληγές, τραυματισμοί, φυλάκιση, βασανιστήρια και μέσα στην φυλακή. Και όλα αυτά, γιατί εθίγησαν των εκμεταλλευτών τα συμφέροντα τα οικονομικά. Και έτσι είναι. Η δίψα τους χρήματος διαφθείρει τους ανθρώπους και τους κάνει τώρα άδικους και εκμεταλλευτές, έπειτα στυγνούς συκοφάντες και εγκληματίες. Θεέ μου, σώζε μας από την οργή και την κατάρα αυτή.

Για το καλό που έκαναν οι Άγιοι Απόστολοι, βρέθηκαν καταπληγωμένοι και δέσμιοι στην φυλακή. Αλλ’ η φυλακή μεταβάλλεται σε παράδεισο για τους καλούς, τους αγίους, τους ανθρώπους του Θεού. Γιατί να φοβηθούν; Γιατί να πικραθούν; Κακό δεν έκαναν. Καλό έκαναν και επομένως άδικα πάσχουν. Και μάλιστα πάσχουν για το όνομα του Κυρίου Ιησού. Διότι η κατηγορία τους αυτή ήταν, ότι μας διδάσκουν πράγματα, είπαν οι κατήγοροι τους, που δεν επιτρέπεται σε εμάς τους ειδωλολάτρες να τα τηρούμε. Δηλαδή μας διδάσκουν την νέα πίστη και θρησκεία, τον Χριστό και την διά του Χριστού σωτηρία. Επομένως, για τον Χριστό και την αγία του Πίστη ρίχτηκαν στην φυλακή οι Απόστολοι. Και τότε η φυλακή γέμισε φως, αγιάστηκε και έγινε ωραιότερη από κάθε άλλον παράδεισο. Και για τους Αποστόλους και για τους υπόλοιπους φυλακισμένους. «Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Παῦλος καὶ Σίλας προσευχόμενοι ὕμνουν τὸν Θεόν· ἐπηκροῶντο δὲ αὐτῶν οἱ δέσμιοι». Προσευχές και ύμνοι και χαρές και δοξολογίες και ευχαριστίες. Αλλά και σεισμός και άνοιγμα της φυλακής και λύσιμο των δεσμών από τα χέρια των φυλακισμένων, όλα αυτά έδειχναν το θαύμα, την επέμβαση του Θεού, χάριν των Αγίων του Αποστόλων. Όλοι μέσα στο δεσμωτήριο είδαν το θαύμα. Και όλοι το θαύμασαν και το πίστεψαν. Πρώτος από όλους ο δεσμοφύλακας, ο οποίος «ἔξυπνος γενόμενος» και βλέποντας ανοικτή την φυλακή, άρπαξε μαχαίρι να σκοτωθεί, διότι νόμισε πως του έφυγαν οι φυλακισμένοι. Αλλ’ ακούστηκε έντονη του θείου Παύλου η φωνή «μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε». Έντρομος ο δεσμοφύλακας και φωτιζόμενος από το θαύμα πιστεύει και ζητάει να μάθει τον τρόπο της σωτηρίας του. Έπεσε στα πόδια του Παύλου και του Σίλα και τους ρωτά «κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». Και οι Απόστολοι του απαντούν «πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου».

Ο δεσμοφύλακας κατηχείται στην αυλή της φυλακής, πιστεύει, βαπτίζεται μαζί με όλη την οικογένειά του, με όλο το σπίτι του, νοιώθει την χαρά και την χάρη της πίστεως και σωτηρίας, περιποιείται τους Αποστόλους, τους φιλοξενεί, τους παραθέτει τράπεζα στο ευλογημένο σπιτικό του, και μαζί με την πορφυροπόληδα Λυδία, την πρώτη που πίστεψε, και τους άλλους που προηγήθηκαν αυτού, αποτελεί τον πρώτο πυρήνα της χριστιανικής Εκκλησίας στους Φιλίππους, στην Μακεδονία, την Ελλάδα, την Ευρώπη όλη. Ο δεσμοφύλακας των Φιλίππων που πίστεψε και βαπτίσθηκε οικογενειακώς και σώθηκε. Άραγε αυτός να ήταν ο Μακεδών που εμφανίστηκε στο όρομα στον Απόστολο Παύλο και του είπε «διαβάς εἰς Μακεδονίας βοήθησον ἡμῖν»; Ο Κύριος που ερευνά τις καρδιές των ανθρώπων και πραγματοποιεί τα μεγάλα και εξαίσια στον κόσμο για την σωτηρία μας, και δίνει ζωή στα πάντα, τα γνωρίζει αυτά. Στον Κύριο, λοιπόν, ας αναθέτουμε με πίστη ολόκληρη την ζωή μας. Στον Κύριο την ευχαριστία και ευγνωμοσύνη μας. Στον Κύριο τους εαυτούς μας αλλά και τους άλλους, την ζωή μας και την ψυχή μας. Και τότε, μόνο τότε θα είμαστε πλήρως ειρηνικοί και ήσυχοι, θα είμαστε εξασφαλισμένοι.