Λόγος περὶ Μετανοίας

ierosxrysostomos                                                       Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ἀλήθεια, ποιὸ λιμάνι μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸ λιμάνι τῆς ἐκκλησίας; Ποιὸς παράδεισος μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸν παράδεισο τῶν συγκεντρωμένων πιστῶν; Δὲν ὑπάρχει ἐδῶ φίδι ποὺ γυρεύει νὰ μᾶς βλάψει, μόνο ὁ Χριστὸς πού μᾶς ὁδηγεῖ μυστικά. Δὲν ὑπάρχει ἐδῶ Εὕα πού μᾶς ἐξαπατᾶ καὶ μᾶς ρίχνει κάτω, μόνο ἡ ἐκκλησία πού μᾶς ἀνορθώνει. Δὲν ἔχει ἐδῶ φύλλα δέντρων, ἀλλὰ καρποὺς πνευματικούς. Δὲν ἔχει ἐδῶ φράχτη μὲ ἀγκάθια, παρὰ ἀμπέλι γεμάτο σταφύλια. Ἂν πάλι βρῶ κάποιο ἀγκάθι, τὸ μεταβάλλω σὲ ἐλιά. Γιατί αὐτὰ ποὺ βρίσκονται ἐδῶ δὲν ἔχουν φύση ἀδύναμη, ποὺ δὲν μπορεῖ ν' ἀλλάξει, ἀλλὰ ἔχουν τιμηθεῖ μὲ τὴν ἐλευθερία νὰ ἐπιλέγουν. Ἂν πάλι λύκο βρῶ, τὸν κάνω πρόβατο- ὄχι γιατί ἀλλάζω τὴ μορφή του, ἀλλὰ γιατί στρέφω ἀλλοῦ τὴν ἐπιθυμία του. Γι' αὐτὸ δὲν θὰ 'ταν λάθος ἂν θεωρούσαμε τὴν ἐκκλησία πιὸ σπουδαία ἀπὸ τὴν κιβωτό. Γιατί ἡ κιβωτὸς δεχόταν βέβαια τὰ ζῷα καὶ τὰ διατηροῦσε ζῷα- ἡ ἐκκλησία ὅμως δέχεται τὰ ζῷα καὶ τὰ ἀλλάζει. Τί ἐννοῶ μ' αὐτό: Μπῆκε στὴν κιβωτὸ ἕνα γεράκι, βγῆκε πάλι γεράκι- μπῆκε ἕνας λύκος, βγῆκε πάλι λύκος. Ἐδῶ μπαίνει κανεὶς γεράκι καὶ βγαίνει περιστέρι- μπαίνει λύκος καὶ βγαίνει πρόβατο- μπαίνει φίδι καὶ βγαίνει ἀρνί- ὄχι ἐπειδὴ μεταβάλλεται ἡ φύση του, ἀλλὰ ἐπειδὴ διώχνεται μακριὰ ἡ κακία.

  Γι' αὐτὸ φέρνω τὸ λόγο διαρκῶς στὴ μετάνοια. Γιατί ἡ μετάνοια, ποὺ στὸν ἁμαρτωλὸ φαντάζει φοβερὴ καὶ τρομερή, γιατρεύει τὰ παραπτώματα- ἐξαφανίζει τὶς παρανομίες- σταματᾶ τὸ δάκρυ- δίνει παρρησία μπροστὰ στὸ Θεό- εἶναι ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου- μαχαῖρι ποὺ τοῦ κόβει τὸ κεφάλι- ἐλπίδα σωτηρίας- ἀφαίρεση τῆς ἀπελπισίας. Αὐτὴ ἀνοίγει στὸν ἄνθρωπο τὸν οὐρανό. Αὐτὴ τὸν ὁδηγεῖ στὸν παράδεισο. Αὐτὴ νικᾶ τὸν διάβολο. Γι' αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ σᾶς μιλῶ συνέχεια γι' αὐτήν. Ὅπως ἀπὸ τὴν ἄλλη κι ἡ ὑπερβολικὴ αὐτοπεποίθησή μας ὁδηγεῖ στὴν πτώση. Εἶσαι ἁμαρτωλός; Μὴν ἀπελπίζεσαι. Δὲν σταματῶ, σὰ φάρμακα αὐτὰ τὰ λόγια συνεχῶς νὰ σᾶς τὰ δίνω. Γιατί ξέρω καλὰ τί ὅπλο δυνατὸ ποὺ εἶναι κατὰ τοῦ διαβόλου τὸ νὰ μὴ χάνεις τὴν ἐλπίδα σου. Ἂν ἔχεις ἁμαρτήματα, μὴν ἀπελπίζεσαι. Δὲν παύω διαρκῶς αὐτὰ τὰ λόγια νὰ τὰ ἐπαναλαμβάνω. Ἀκόμα καὶ ἂν ἁμαρτάνεις κάθε ἡμέρα, κάθε ἡμέρα νὰ μετανοεῖς. Ἃς κάνουμε ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ μὲ τὰ σπίτια τὰ παλιὰ ποὺ εἶναι ἑτοιμόρροπα: ἀφαιροῦμε τὰ παλαιὰ καὶ σάπια ὑλικὰ καὶ τ' ἀντικαθιστοῦμε μὲ καινούργια- καὶ δὲ λησμονοῦμε διαρκῶς νὰ τὰ περιποιούμαστε. Πάλιωσες σήμερα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία; Γίνε πάλι καινούργιος μὲ τὴ μετάνοια. Μὰ εἶναι στ' ἀλήθεια δυνατό, αὐτὸς ποῦ θὰ μετανοήσει νὰ σωθεῖ; - ἀναρωτιοῦνται μερικοί. Εἶναι, καὶ πολὺ μάλιστα. Ὅλη μου τὴ ζωὴ μέσα στὶς ἁμαρτίες τὴν πέρασα- καὶ ἂν μετανοήσω, θὰ σωθῶ; Νὰ εἶσαι ἀπολύτως βέβαιος γι' αὐτό. Κι ἀπὸ ποῦ φαίνεται αὐτό; Ἀπ' τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου σου. Νομίζεις ὅτι ἀπὸ τὴ μετάνοιά σου μόνο παίρνω τὸ θάρρος νὰ μιλάω ἔτσι; Νομίζεις ὅτι ἀπὸ μόνη ἡ μετάνοια ἔχει τὴ δύναμη νὰ βγάλει ἀπὸ πάνω σου τόσα κακά; Ἂν ἦταν μόνον ἡ μετάνοια, δικαιολογημένα νὰ φοβόσουν. Ὅμως μαζὶ μὲ τὴ μετάνοια ἑνώνεται ἀξεδιάλυτα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ὅριο αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲ γνωρίζει. Οὔτε μπορεῖ κανεὶς νὰ ἐξηγήσει μὲ τὰ λόγια τὴν ἀπεραντοσύνη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἡ δική σου κακία ἔχει ἕνα ὅριο- τὸ φάρμακο ὅμως ὅριο δὲν ἔχει. H δική σου κακία, ὅποια καὶ νὰ εἶναι, εἶναι μία ἀνθρώπινη κακία. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως βρίσκεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, μιὰ ἀγάπη ποὺ δὲν περιγράφεται μὲ λόγια. Νὰ ἔχεις λοιπὸν θάρρος, γιατί αὐτὴ ἡ ἀγάπη νικάει τὴν κακία σου. Φαντάσου μία σπίθα νὰ πέφτει μὲς στὸ πέλαγος. Εἶναι ποτὲ δυνατὸ νὰ σταθεῖ ἢ νὰ φανεῖ; Ὅ,τι εἶναι ἡ σπίθα μπρὸς στὸ πέλαγος, εἶναι καὶ ἡ κακία μπρὸς στὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ἢ μᾶλλον ἡ διαφορὰ εἶναι ἀκόμη πιὸ μεγάλη. Γιατί τὸ πέλαγος, ὅσο πλατὺ κι ἂν εἶναι, κάπου τελειώνει βέβαια. Ἡ ἀγάπη ὅμως τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τέλος δὲν γνωρίζει. Ὅλα αὐτά σᾶς τ' ἀναφέρω βέβαια ὄχι γιὰ νὰ σᾶς κάνω ρᾴθυμους κι ἀπρόσεκτους, ἀλλὰ γιὰ νὰ σᾶς ὁδηγήσω στὴ μετάνοια μὲ πιὸ μεγάλη προθυμία.

 Πολλὲς φορὲς συμβούλεψα νὰ μένετε μακριὰ ἀπὸ τὰ πονηρὰ θεάματα. Σύ, τώρα, ἐνῷ ἄκουσες τὰ λόγια μου, δὲν πείστηκες. Πῆγες σὲ πονηρὰ θεάματα- παράκουσες τὶς συμβουλές μου. Ὅμως καὶ πάλι μὴ διστάσεις νὰ 'ρθεῖς στὴν ἐκκλησία καὶ ν' ἀκούσεις. Μὰ ἄκουσα τὶς συμβουλὲς καὶ δὲν τὶς τήρησα - θὰ πεῖς. Πῶς γίνεται νὰ ἔρθω πάλι; Μὰ ἀντιλήφθηκες τουλάχιστον αὐτό, πὼς δὲν τὶς τήρησες- νιώθεις τουλάχιστον ντροπή- κοκκινίζεις- χωρὶς κανεὶς νὰ σ' ἀναγκάζει, μόνος σου βάζεις ἕνα χαλινὸ στὸν ἑαυτό σου- ἔχεις τουλάχιστον τὶς συμβουλές μου ριζωμένες μέσα σου- χωρὶς νὰ εἶμαι ἐγὼ παρών, ἡ διδαχή μου σὲ γιατρεύει. Ναί, σίγουρα, δὲν τήρησες τὶς συμβουλές μου. Ὅμως ἀπὸ τὴν ἄλλη καταδίκασες τὸν ἑαυτό σου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τήρησες τὶς συμβουλές μου στὸ μισό- μ' ὅλο ποὺ δὲν τὶς τήρησες. Μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶπες: δὲν τήρησα τὶς συμβουλές. Γιατί, πραγματικά, ὅποιος κατηγορεῖ τὸν ἑαυτὸ τοῦ ἐπειδὴ δὲν ἐτήρησε τὶς συμβουλές μου, βρίσκεται καθ' ὁδὸν νὰ τὶς τηρήσει. Πῆγες σὲ πονηρὰ θεάματα; Διέπραξες κάποια παρανομία; Αἰχμαλωτίστηκες ἀπὸ συνήθεια πονηρή; Κι ὕστερα πάλι ἔφερες στὸ νοῦ τὰ λόγια μου κι ἔνιωσες μέσα σου ντροπή; Ἔλα στὴν ἐκκλησία! Ἔνιωσες λύπη μέσα στὴν καρδιά σου; Ζήτησε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Ἤδη ἔχεις κάνει ἕνα βῆμα πρὸς τὰ ἐμπρός. Ἀλίμονο, ἐνῷ ἄκουσα τὶς συμβουλές σου, δὲν τὶς ἀκολούθησα. Πῶς γίνεται νὰ 'ρθω στὴν ἐκκλησία πάλι; Πῶς γίνεται ν' ἀκούσω πάλι; Νάρθεις καὶ νὰ ξανάρθεις ἀκριβῶς γι' αὐτό, γιατί δὲν τήρησες τὶς συμβουλές μου. Γιὰ νὰ τὶς ξανακούσεις καὶ νὰ τὶς τηρήσεις.

   Γιὰ πές μου, ἂν ὁ γιατρὸς βάλει ἕνα φάρμακο ἐπάνω στὴν πληγὴ καὶ δὲν γίνεις καλά, δὲν θὰ στὸ δώσει πάλι ἄλλη μέρα; Εἶναι ἕνας ξυλοκόπος- θέλει νὰ κόψει μία βελανιδιά. Παίρνει τσεκοῦρι- ἀρχίζει νὰ χτυπᾶ τὴ ρίζα. Ἂν δώσει ἕνα χτύπημα καὶ δὲν πέσει τὸ ἄκαρπο δέντρο, δὲν θὰ δώσει δεύτερο χτύπημα, δὲν θὰ δώσει τρίτο, τέταρτο, δέκατο; Αὐτὸ κάνε καὶ σύ. Βελανιδιὰ εἶναι ἡ πονηρὴ συνήθεια- ἄκαρπο δέντρο. Τὰ βελανίδια της εἶναι τροφὴ μόνο γιὰ χοίρους, ποὺ δὲν ἔχουν λογική. Ρίζωσε μὲ τὸ χρόνο μέσα στὸ μυαλό σου- νίκησε τὴ συνείδησή σου μὲ τὸ φύλλωμά της. Ὁ λόγος μου τσεκοῦρι. Τὸν ἄκουσες μία μέρα. Πῶς εἶναι δυνατὸ σὲ μία μέρα νὰ πέσει κάτω αὐτὸ ποῦ ἔχει πιάσει ρίζες μέσα σου τόσο καιρό; Λοιπόν, ἂν ἔρθεις δυό, ἂν ἔρθεις τρεῖς, ἂν ἔρθεις ἑκατό, ἂν ἔρθεις ἀναρίθμητες φορὲς ν' ἀκούσεις, διόλου περίεργο δὲν εἶναι. Μόνο προσπάθησε ν' ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ ἕνα πρᾶγμα πονηρὸ καὶ δυνατό- ἀπὸ τὴν πονηρὴ συνήθεια. Οἱ Ἰουδαῖοι μάννα ἔτρωγαν, κι ὅμως ζητοῦσαν τὰ κρεμμύδια ποὺ ἔτρωγαν στὴν Αἴγυπτο. «Καλὰ - λέγαν- περνούσαμε στὴν Αἴγυπτο». Ἄσχημο πρᾶγμα ἡ συνήθεια καὶ ἰδιαίτερα κακό! Λοιπόν, κι ἂν καταφέρεις νάρθεις δέκα μέρες, κι ἂν καταφέρεις νάρθεις εἴκοσι ἢ τριάντα, δὲν σ' ἀγκαλιάζω, δὲν σὲ ἐπαινῶ γι' αὐτό, δὲν σοὺ χρωστῶ εὐγνωμοσύνη. Μόνο μὴν ἀποκάμεις- νὰ μὴν κουραστεῖς- ἀλλὰ νιώθε ντροπὴ καὶ ἔλεγχε τὸν ἑαυτό σου.

  Σᾶς μίλησα πολλὲς φορὲς γιὰ τὴν ἀγάπη. Ἦρθες καὶ ἄκουσες, κι ὕστερα πῆγες κι ἅρπαξες ἀπὸ τὸν ἀδερφό σου; Δὲν ἀκολούθησες τὰ λόγια μου στὴ πράξη; Νὰ μὴ ντραπεῖς νὰ 'ρθείς στὴν ἐκκλησία πάλι. Ντροπὴ νὰ νιώθεις ὅταν ἁμαρτάνεις, μὴ ντρέπεσαι ὅταν μετανοεῖς. Κοίταξε τί σου ἔκανε ὁ διάβολος. Ὑπάρχουν δυὸ πράγματα- ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ μετάνοια. Ἡ ἁμαρτία εἶναι τραῦμα- ἡ μετάνοια φάρμακο. Ὅπως ἀκριβῶς γιὰ τὰ σώματα ὑπάρχουν φάρμακα καὶ τραύματα, τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὴν ψυχή- ὑπάρχουν τὰ ἁμαρτήματα καὶ ἡ μετάνοια. Ἡ ἁμαρτία μέσα της ἔχει τὴν ντροπή- ἡ μετάνοια ἔχει τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησία. Θέλω νὰ μὲ ἀκούσεις, σὲ παρακαλῶ, μὲ προσοχή, μήπως καὶ δὲν ἀντιληφθεῖς πὼς εἶναι ἡ τάξη τῶν πραγμάτων, καὶ χάσεις ἔτσι τὴν ὠφέλεια. Πρόσεξε τί θὰ πῶ! Ὑπάρχει τὸ τραῦμα- ὑπάρχει καὶ τὸ φάρμακο. Ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία- ὑπάρχει καὶ ἡ μετάνοια. Τὸ τραῦμα εἶναι ἡ ἁμαρτία- τὸ φάρμακο ἡ μετάνοια. Στὸ τραῦμα ὑπάρχει πύον καὶ μόλυνση- ὑπάρχει ντροπή- ὑπάρχει χλεύη. Στὴ μετάνοια ὑπάρχει παρρησία- τὸ φάρμακο ἡ δύναμη νὰ καθαρίζει αὐτὸ ποὺ ἔχει μολυνθεῖ. Στὴν ἁμαρτία ὑπάρχει μόλυνση- ὑπάρχει ἐλευθερία- ὑπάρχει καθαρισμὸς τοῦ ἁμαρτήματος. Παρακολούθησε μὲ προσοχὴ τὰ λόγια μου! Μετὰ τὴν ἁμαρτία ἔρχεται ἡ ντροπή- μετὰ τὴ μετάνοια ἀκολουθεῖ τὸ θάρρος καὶ ἡ παρρησία. Ἔδωσες προσοχὴ σ' αὐτὸ ποῦ εἶπα; Αὐτὴ τὴν τάξη τῶν πραγμάτων τὴν ἀντέστρεψε ὁ διάβολος, καὶ ἔδωσε στὴν ἁμαρτία παρρησία, καὶ στὴ μετάνοια ἔδωσε ντροπή.

Δὲν πρόκειται νὰ φύγω ἀπὸ κοντά σας- θὰ μείνω ὡς ἀργά- μέχρι νὰ σᾶς ξεκαθαρίσω αὐτὸ τὸ θέμα. Ὀφείλω νὰ τηρήσω τὴν ὑπόσχεση ποὺ ἔχω δώσει. Μοῦ εἶναι ἀδύνατο ν' ἀφήσω ἀνοιχτὸ αὐτὸ τὸ θέμα καὶ νὰ φύγω. Ὑπάρχει λοιπὸν τραῦμα- ὑπάρχει καὶ φάρμακο. Τὸ τραῦμα ἔχει μέσα τοῦ τὴ μόλυνση- τὸ φάρμακο τὴν ἱκανότητα νὰ καθαρίζει αὐτὸ ποὺ εἶναι μολυσμένο. Εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρχει μέσα στὸ φάρμακο μόλυνση; Εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρχει μέσα στὸ τραῦμα γιατρειά; Δὲν ἔχει κάθε πρᾶγμα τὴ δική του τάξη; Μήπως μπορεῖ ν' ἀλλάξει καὶ νὰ πάει αὐτὸ μ' ἐκεῖνο καὶ ἐκεῖνο μὲ τὸ ἄλλο; Ἀποκλείεται αὐτό. Ἃς δοῦμε τώρα καὶ τὴ φύση τῶν ἁμαρτημάτων. H ἁμαρτία μέσα τῆς ἔχει τὴν ντροπή, καὶ κλῆρος της εἶναι ἡ περιφρόνηση. H μετάνοια μέσα τῆς ἔχει παρρησία- μέσα της ἔχει τὴ νηστεία- καὶ κτῆμα τῆς μετάνοιας εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Γιατί, ὅπως λέει ἡ Γραφή: «Λέγε τὶς ἀνομίες σου σὺ πρῶτος, γιὰ νὰ γίνεις δίκαιος» καὶ «Ὅποιος ἐλέγχει πρῶτος αὐτὸς τὸν ἑαυτό του, εἶναι δίκαιος». Γνωρίζοντας, λοιπόν, ὁ διάβολος πὼς ἡ ἁμαρτία μέσα της ἔχει τὴν ντροπὴ κι αὐτὸ μπορεῖ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἕλκεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία νὰ τὸν κρατήσει μακριά της- γνωρίζοντας ἀπὸ τὴν ἄλλη πὼς ἡ μετάνοια ἔχει τὴν παρρησία καὶ τὸ θάρρος μέσα της καὶ πὼς αὐτὸ μπορεῖ νὰ προσελκύσει στὴ μετάνοια αὐτὸν ποὺ θέλει νὰ μετανοήσει, ἀντέστρεψε τὴν τάξη τῶν πραγμάτων κι ἔδωσε στὴ μετάνοια ντροπή, ἐνῷ στὴν ἁμαρτία ἔδωσε τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησία. Κι ἀπὸ ποῦ φαίνεται αὐτό; Θὰ σοῦ τὸ ἐξηγήσω. Καταλαμβάνεται ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ μία ἐπιθυμία πονηρὴ καὶ δυνατή- καὶ τὴν ἀκολουθεῖ, ὅπως ἕνας αἰχμάλωτος- δὲν ντρέπεται- δὲν κοκκινίζει. Πράττει τὴν ἁμαρτία- ἴχνος ντροπῆς πουθενά- δὲν κοκκινίζει καθόλου. Ὅμως, γιὰ νὰ μετανοήσει, ντρέπεται. Μά, ἄνθρωπέ μου, ὅταν ἔπραττες τὴν ἁμαρτία δὲν ντρεπόσουν καὶ τώρα ποῦ ᾖρθες νὰ μετανοήσεις, τώρα ντρέπεσαι; Νιώθει ντροπὴ ὁ ἄνθρωπος. Ναί, τὸ καταλαβαίνω. Μά, γιὰ πές μου, γιατί τότε ποῦ ἔπραττε τὴν ἁμαρτία δὲν ντρεπόταν; Πράττει τὴν ἁμαρτία καὶ δὲν ντρέπεται, καὶ ντρέπεται νὰ πεῖ τὰ λόγια της μετάνοιας; Δὲν εἶναι παρὰ ἔργο τῆς κακίας τοῦ διαβόλου αὐτό. Αὐτὸς εἶναι ποὺ τὴ στιγμὴ τῆς ἁμαρτίας ἐμποδίζει τὸν ἄνθρωπο νὰ αἰσθανθεῖ ντροπή, καὶ τὸν ἀφήνει ἔτσι ἐκτεθειμένο ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία- γιατί γνωρίζει ὅτι, ἂν νιώσει ὁ ἄνθρωπος ντροπή, θὰ φύγει μακριὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Τὴ στιγμὴ πάλι τῆς μετάνοιας κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ αἰσθάνεται ντροπή- γιατί γνωρίζει ὅτι αὐτὸς ποὺ αἰσθάνεται ντροπή, δὲν φθάνει στὴ μετάνοια. Διπλὸ εἶναι τὸ κακὸ ποὺ κάνει: Ἕλκει στὴν ἁμαρτία, ἀπὸ τὴ μιά, καὶ ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μετάνοια, ἀπ' τὴν ἄλλη.

 Γιατί νὰ ντρέπεσαι λοιπόν; Δὲν ἔνιωθες ντροπὴ τότε ποὺ ἔπραττες τὴν ἁμαρτία καὶ νιώθεις τώρα ποὺ ἔρχεσαι νὰ βάλεις φάρμακο ἐπάνω στὴν πληγή. Τώρα ποῦ ἀπαλλάσσεσαι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τώρα ντρέπεσαι; Ὄφειλες τότε νὰ αἰσθάνεσαι ντροπή- ἔπρεπε τότε νὰ ντρεπόσουν- τότε, ὅταν ἔπραττες τὴν ἁμαρτία. Ἁμαρτωλὸς γινόσουν καὶ δὲν ἔνιωθες ντροπή, γίνεσαι δίκαιος καὶ ντρέπεσαι; «Λέγε τὶς ἁμαρτίες σου σὺ πρῶτος, γιὰ νὰ γίνεις δίκαιος». Ὦ μέγεθος φιλανθρωπίας τοῦ Κυρίου! Δὲν εἶπε «Λέγε τὶς ἀνομίες σου σὺ πρῶτος, γιὰ νὰ μὴν τιμωρηθεῖς», ἀλλὰ «Λέγε τὶς ἀνομίες σου σὺ πρῶτος, γιὰ νὰ γίνεις δίκαιος». Δὲν ἔφθανε ποῦ δὲν τὸν τιμωρεῖς, τὸν κάνεις δίκαιο κι ἀπὸ πάνω; Ναί, καὶ πολὺ δίκαιο μάλιστα. Πρόσεξε ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ λόγια! Λέει: Τὸν κάνω δίκαιο αὐτὸν ποὺ θὰ μετανοήσει. Θέλεις νὰ μάθεις καὶ σὲ ποιὰ περίπτωση τὸ ἔκανε αὐτό; Τότε μὲ τὸν λῃστή. Μὲ τὸ νὰ πεῖ ὁ λῃστὴς στὸ σύντροφό του ἁπλῶς καὶ μόνο ἐκεῖνα τὰ γνωστά μας λόγια! «Μὰ οὔτε τὸν Θεὸ δὲν φοβᾶσαι ἐσύ; Κι ἐμεῖς δίκαια βέβαια- ἔχουμε μία τιμωρία ὅπως μας ἀξίζει, γιὰ ὅλα ὅσα κάναμε»- τὴν ἴδια ἐκείνη τὴ στιγμὴ τοῦ λέει ὁ Σωτῆρας: «Σήμερα κιόλας μαζί μου θὰ εἶσαι στὸν παράδεισο». Δὲν τοῦ εἶπε: «σὲ ἀπαλλάσσω ἀπὸ τὴν κόλαση κι ἀπὸ τὴν τιμωρία», ἀλλὰ τὸν βάζει στὸν παράδεισο, ἀφοῦ τὸν κάνει δίκαιο.

Εἶδες πῶς ἔγινε ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἐξομολόγηση τῆς ἁμαρτίας δίκαιος; Εἶναι μεγάλη ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ! Θυσίασε τὸν Υἱό, γιατί λυπήθηκε τὸν δοῦλο, παρέδωσε τὸν Μονογενῆ, γιὰ ν' ἀγοράσει δούλους ἀχάριστους- πλήρωσε, δίνοντας γιὰ τίμημα τὸ αἷμα τοῦ Υἱοῦ Του. Ὦ μέγεθος φιλανθρωπίας τοῦ Κυρίου! Καὶ μή μου πεῖς πάλι τὰ ἴδια- «ἔχω πολλὲς ἁμαρτίες» καὶ «πῶς θὰ μπορέσω νὰ σωθῶ;». Ἐσὺ δὲν μπορεῖς, μπορεῖ ὅμως ὁ Κύριός σου καὶ εἶναι τόση ἡ δύναμή Του, ὥστε τὰ ἁμαρτήματα τὰ ἐξαλείφει. Παρακολούθησε μὲ προσοχὴ αὐτὰ τὰ λόγια! Τὰ ἁμαρτήματα τὰ ἐξαλείφει, ἔτσι ποὺ ἴχνος τους δὲ μένει. Βέβαια γιὰ τὰ σώματα αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατό. Ἀκόμα κι ἂν ἀμέτρητες φορὲς θὰ προσπαθήσει ὁ γιατρός, ἀκόμα κι ἂν θὰ βάλει φάρμακα ἐπάνω στὴν πληγή, γιατρεύει βέβαια τὴν πληγή- πολλὲς φορὲς ὅμως πληγώνεται κανεὶς στὸ πρόσωπο καὶ ἐνῷ τὸ τραῦμα θεραπεύεται, μένει κάποιο σημάδι, ποὺ ἀσχημίζει καὶ τὸ πρόσωπο, ἀλλὰ καὶ ποὺ θυμίζει πὼς ὑπῆρξε κάποτε ἕνα τραῦμα. Καὶ ἀγωνίζεται μὲ χίλιους τρόπους ὁ γιατρὸς νὰ ἐξαλείψει πέρα ἀπὸ τὴν πληγὴ καὶ τὸ σημάδι. Μὰ ὅμως δὲν τὰ καταφέρνει, γιατί τὸν ἀντιμάχεται ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου ἡ ἀσθενικὴ καὶ ἡ ἀδυναμία τῆς ἰατρικῆς καὶ τῶν φαρμάκων. Ὁ Θεὸς ὅμως, ὅταν ἐξαλείφει τὰ ἁμαρτήματα, δὲν ἀφήνει σημάδι οὔτε ἐπιτρέπει νὰ παραμείνει κάποιο ἴχνος ἐπάνω στὴν ψυχή- ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὴν ὑγεία χαρίζει καὶ τὴν ὀμορφιά- μαζὶ μὲ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν τιμωρία δίνει καὶ τὴ δικαιοσύνη- κι ἐκεῖνον ποὺ ἁμάρτησε, τὸν κάνει νὰ 'ναι ἴσος μὲ αὐτὸν ποὺ δὲν ἁμάρτησε. Γιατί ἀφαιρεῖ τὸ ἁμάρτημα καὶ κάνει ὄχι μόνο νὰ μὴν ὑπάρχει τώρα πιὰ αὐτό, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴν ἔχει ὑπάρξει οὔτε καὶ στὸ παρελθόν. M' αὐτὸν τὸν τρόπο ὁλοκληρωτικὰ τὸ ἐξαλείφει. Δὲν ὑπάρχει πλέον οὐλή- δὲν ὑπάρχει σημάδι- δὲν ὑπάρχει ἴχνος ποὺ νὰ θυμίζει τὸ τραῦμα- δὲν ὑπάρχει τὸ παραμικρὸ ποὺ νὰ φανερώνει πὼς ὑπῆρξε πληγὴ (...). 

 Παρακολούθησε μὲ προσοχὴ αὐτὰ τὰ λόγια! Γιατί γιὰ ὅλους εἶναι, ὅλους ἀφοροῦν καὶ ὁδηγοῦν στὴ σωτηρία. Παρασκευάζω φάρμακα, ποὺ εἶναι πιὸ σπουδαῖα ἀπὸ τὰ φάρμακα τῶν ἰατρῶν (...). Στὰ χέρια τῆς μετάνοιας σᾶς παραδίδω- γιὰ νὰ γνωρίσετε τὴ δύναμη ποὺ ἔχει- γιὰ νὰ γνωρίσετε τί εἶναι ἱκανὴ νὰ κατορθώσει καὶ γιὰ νὰ μάθετε πὼς δὲν ὑπάρχει ἁμάρτημα ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τὴ νικήσει, οὔτε παράβαση τοῦ νόμου ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπερισχύσει πάνω ἀπ' τὴ δική της δύναμη (...). Γνωρίζοντας, λοιπόν, τὸ φάρμακο αὐτὸ τῆς μετάνοιας, ἃς ἀπευθύνουμε δοξολογία στὸ Θεό. Γιατί ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη αἰώνια εἶναι δική Του. Ἀμὴν


Εκτύπωση   Email