ploigisi h3

bottom neo

 

 

                                                                                         Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος

  Ioann Lestvichnik3Πρίν ἀπό κάθε λόγο προηγεῖται ἡ σκέψης. Ἔτσι ἡ μνήμη τοῦ θανάτου καί τῶν ἁμαρτιῶν μας προηγεῖται ἀπό τά δάκρυα καί τό πένθος. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι καθημερινός θάνατος. Καί ἡ μνήμη τῆς ἐξόδου μας ἀπό τήν ζωή αὐτή, εἶναι συνεχής στεναγμός. Ἡ δειλία τοῦ θανάτου εἶναι φυσικό ἰδίωμα τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο ὀφείλεται στήν παρακοή τοῦ Ἀδάμ. Ὁ τρόμος ὅμως τοῦ θανάτου ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχουν ἁμαρτίες γιά τίς ὁποῖες δέν δείχθηκε μετάνοια. Δειλιάζει ὁ Χριστός μπρός  στόν θάνατο, ἀλλά δέν τρέμει, γιά νά δείξει καθαρά τά ἰδιώματα τῶν δύο φύσεων τῆς θείας καί τῆς ἀνθρώπινης. Ἐκεῖνος πού καθημερινά περιμένει τό θάνατο, εἶναι ὁπωσδήποτε δόκιμος καί σπουδαῖος ἀγωνιστής. Ἐνῶ ἐκεῖνος πού τόν ἐπιθυμεῖ κάθε ὥρα εἶναι ἅγιος. Δέν εἶναι πάντα καλή ἡ ἐπιθυμία τοῦ θανάτου. Ὑπάρχουν βέβαια ἐκεῖνοι πού ἁμαρτάνουν συνεχῶς παρασυρόμενοι ἀπό τήν κακή συνήθεια οἱ ὁποῖοι ζητοῦν μέ ταπεινώσει τόν θάνατο γιά νά παύσουν πλέον νά ἁμαρτάνουν. Ὑπάρχουν ὅμως καί αὐτοί πού δέν ἀποφασίζουν νά μετανοήσουν καί πού ἐπικαλοῦνται τόν θάνατο ἀπό ἀπελπισία. Εἶναι ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν ὑπερήφανη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους, ὅτι ἔγιναν ἀπαθεῖς, καί ἄρα δέν φοβοῦνται πλέον τόν ἐρχομό τοῦ θανάτου. 

Ἡ ζωηρή μνήμη τοῦ θανάτου ὀλιγοστεύει τά φαγητά. Καί ὅταν περικόπτονται μέ ταπείνωση τά φαγητά, κόπτονται  μαζί καί τά πάθη. Ἡ ἀναλγησία (σκληρότητα) τῆς καρδίας φέρνει πώρωση στό νοῦ, καί τά πολλά φαγητά ξηραίνουν τίς πῆγες τῶν δακρύων. Ἡ διψά καί ἡ ἀγρυπνία πιέζουν τήν καρδιά. Καί ὅταν πιεσθεῖ ἡ καρδιά ἐκπηδοῦν τά δάκρυα.  Αὐτά πού εἴπαμε στούς γαστρίμαργους φαίνονται σκληρά. Ἐνῶ στούς ὀκνηρούς ἀπίστευτα. Ὁ πρακτικός ὅμως ἄνθρωπος θά τά δοκιμάσει καί θά τά βρεῖ μέ προθυμία. Αὐτός πού θά τά βρεῖ καί θά τά γευθεῖ θά χαμογελάσει ἱκανοποιημένος. Ἐνῶ ἐκεῖνος πού ἀκόμη τά ἀναζητεῖ θά σκυθρωπάσει περισσότερο. Οἱ Πατέρες ὁρίζουν ὅτι ἡ τέλεια ἀγάπη εἶναι «ἄπτωτος», γιατί μᾶς προστατεύει ἀπό κάθε πτώση. Παρόμοια καί ἐγώ ὁρίζω ὅτι ἡ τέλεια συναίσθηση τοῦ θανάτου εἶναι «ἄφοβος» γιατί μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό κάθε φόβο. Ὁ νοῦς τοῦ πρακτικοῦ μπορεῖ νά ἀσκεῖ πολλῶν εἰδῶν ἐργασίες. Νά σκέπτεται δηλαδή τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, νά θυμᾶται τήν οὐράνια βασιλεία, νά θυμᾶται τό ζῆλο τῶν Μαρτύρων, νά θυμᾶται ὅτι ὁ Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών. Νά θυμᾶται ἀκόμη τούς ἅγιους ἀγγέλους, τόν χωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, τήν συνάντηση μέ τά τελώνια τοῦ ἀέρα, τήν ἀπόφαση τοῦ Κριτοῦ, τήν κόλαση.  Δέν θά παραλείψω νά σού παρουσιάσω καί τήν ἱστορία τοῦ Ἠσύχιου τοῦ Χωρηβίτου. Αὐτός ζοῦσε ἀμελέστατα χωρίς τό παραμικρό ἐνδιαφέρον γιά τήν ψυχή του. Κάποτε λοιπόν συνέβη νά ἀσθενήσει βαρύτητα καί νά φθάσει στό σημεῖο, ὥστε ἐπί μία ὥρα ἀκριβῶς νά φαίνεται ὅτι πέθανε. Συνῆλθε ὅμως πάλι καί μᾶς ἱκέτευε ὅλους νά φύγουμε ἀμέσως. Καί ἀφοῦ ἔκτισε τήν πόρτα τοῦ κελιοῦ του, ἔμεινε κλεισμένος μέσα δώδεκα χρόνια χωρίς νά μιλήσει καθόλου μέ κανένα. Ὅλο αὐτό τό διάστημα δέν γευόταν τίποτα ἄλλο ἐκτός ἀπό ψωμί καί νερό. Κάθονταν μόνος ἐκστατικός μπροστά σέ ἐκεῖνα πού εἶδε μέ τήν ἔκστασή του. Τόσο πολύ σκεπτικός ἦταν ὥστε ποτέ πλέον δέν ἄλλαξε ἡ ἔκφρασή του. Καί πάντοτε σάν ἀφηρημένος, χύνοντας ἀθόρυβα καί συνεχῶς θερμά δάκρυα. Μόνο ὅταν πλησίαζε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του, ἀπόφραξε τήν πόρτα καί μπήκαμε μέσα. Καί ἀφοῦ πολύ τόν παρακαλέσαμε τοῦτο μᾶς εἶπε μόνο. «Σύγχωρῆστε με ἀδελφοί . Αὐτός πού γνώρισε τι σημαίνει μνήμη θανάτου, δέν θά μπορέσει ποτέ πλέον νά ἁμαρτήσει» …….. 

    

footer
  • Πέμπτη
    12 Δεκεμβρίου

    Σπυρίδωνος Τριμυθούντος, Αλεξάνδρου Ιεροσολύμων, Ιωάννου Ζιχνών


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ