ploigisi h3

bottom neo

 

                                        Λάμπρου  Σκόντζου Θεολόγου - καθηγητοῦ

 koimisi  Μέσα στήν σωματικὴ καὶ πνευματικὴ νωχέλεια τοῦ καλοκαιριοὺ ἡ Ἐκκλησία μας προβάλει, ὡς μία δροσερή νοητή ὄαση καὶ πνευματικὴ ἀνάταση, τή μεγάλῃ ἑορτή τῆς Παναγίας μας. Τὸ δεκαπενταύγουστο, ἢ ὅπως τὸ ὀνομάζουν πολλοὶ «τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ», ἀποτελεῖ ἔναν σπουδαῖο ἐορτολογικὸ σταθμὸ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐνιαυτοῦ. Ἡ κορυφαία αὐτὴ ἑορτὴ εἴναι  γιά ὁλοκλήρη τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἰδιαίτερα γιά μᾶς τούς Ἕλληνες, ποὺ εὐλαβούμαστε τή Θεοτόκο κατὰ τρόπο ξεχωριστό, μιά εὐκαιρία νά ἐκφράσουμε ὁλόθυμα τὴν τιμὴ μας πρὸς τὸ ἱερὸ Της πρόσωπο, κι αὐτὸ διότι ἡ προσωπικὴ καὶ ἐθνικὴ μας ζωὴ εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν ὑψηλὴ σκέπη καὶ προστασία τῆς Μεγάλης Μάνας, τοῦ κόσμου. Μεγάλα προσκυνηματικὰ κέντρα τῆς χάρης Της (Τῆνος, Πάρος, Βέρμιο, κ.ἅ.) θὰ γίνουν καὶ φέτος πόλοι ἔλξης χιλιάδων πιστῶν. Ἀκόμα πλῆθος ἄλλων Ναῶν ἀφιερωμένοι στήν σεπτὴ Της Κοίμηση θὰ πανηγυρίσουν λαμπρὰ καὶ θὰ τιμήσουν ὅπως πρέπει τὴν ἔξοδο Της ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὴν εἴσοδό Της στήν αἰωνιότητα καὶ τὴν ἀτέρμονη δόξα.  

  Τὰ ἱερὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης δέν ἀναφέρουν τίποτε γιά τὴν ζωὴ τῆς Παναγίας μας μετὰ τὴν Ἀναστάσῃ τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Τὴ σιωπὴ αὐτὴ ἔρχεται ν’ ἀναπληρώσει ἡ ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία, ὅπως εἶναι γνωστό, μαζὶ μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ τῆς πίστεώς μας. Ἡ εὐσέβεια, ὁ σεβασμὸς καὶ ἀγάπη τῶν πιστῶν τῆς ἱεροσολυμίτικης ἐκκλησίας πρὸς τὴν Θεοτόκο διέσωσαν ὁρισμένα στοιχεῖα τῆς ζωῆς Της, τὰ ὁποῖα καταγράφηκαν ἀργότερα στά ἔργα τῶν Πατέρων καὶ στήν ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

  Σύμφωνα μὲ αὐτὰ ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας μετὰ τὴν Ἀναστάσῃ τοῦ Χριστοῦ παρέμεινε ἕνα ἁπλό, ἀλλὰ ἐπίλεκτο μέλος τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἱερουσαλήμ. Οἱ Ἀπόστολοι, οἱ ποιμένες καὶ οἱ πιστοὶ τῆς Ἐκκλησίας ἔτρεφαν ἀπεριόριστη ἀγάπη καὶ σεβασμὸ πρὸς Αὐτήν. Στούς δύσκολους καιροὺς τοῦ διωγμοῦ τῶν χριστιανῶν στήν Παλαιστίνη (Πράξ.8:1) ἡ Παναγία μας ἔγινε προφανῶς ὁ μεγάλος παρήγορος αὐτῶν. Πόσα χρόνια ἔζησε ἀκριβῶς δέν γνωρίζουμε. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν πῆρε γρήγορα κοντὰ Του.

Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, λοιπόν, τῆς ἐξόδου Της στάλθηκε καὶ πάλι ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ νά τῆς ἀναγγείλει τὴν θελήσῃ τοῦ Θεοῦ καὶ Υἱοῦ Της. Ἐνῶ προσευχόταν στόν οἶκο Της στήν Ἱερουσαλὴμ παρουσιάστηκε ὁ ἄγγελος καὶ τῆς προσέφερε ἔνα μικρὸ κλαδὶ φοίνικα καὶ τῆς εἶπε: «Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία. Σοῦ φέρνω μήνυμα ἀπὸ τὸν Υἱό Σου. Ἦρθε ἡ εὐλογημένη ὥρα νά πᾶς κοντὰ Του καὶ νά δοξαστεῖς ὅπως Σοῦ ταιριάζει. Ἐτοιμάσου λοιπὸν καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἔρθει Ἐκεῖνος νά πάρει τὴν τίμια καὶ ἀμολύντη ψυχή Σου». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ καὶ ἀφοῦ συνῆλθε ἀπὸ τὴν ὀπτασία, χάρηκε πολὺ καὶ κίνησε βιαστικὰ ν’ ἀνέβει στό ἀγαπημένο Της Ὅρος τῶν Ἐλαιῶν γιά νά προσευχηθεῖ, ἐκεῖ πού προσευχήθηκε για τελευταία φορὰ ὁ Υἱὸς Της πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος Του. Συνήθιζε ν’ ἀνεβαίνει συχνά καί νά προσεύχεται ἐκεῖ.

 Ἀνηφορίζοντας τὸ μονοπάτι συνέβη τὸ ἀπροσδόκητο: Τὰ δένδρα καὶ οἱ θάμνοι τοῦ δρόμου ἔγερναν καὶ τὴν προσκυνοῦσαν! Ἡ ἀψύχη καὶ ἀλόγη κτίσῃ, ὅπως εἶχε ἐναντιωθεῖ τὴν ὥρα τοῦ σταυρικοῦ πάθους τοῦ Κυρίου καὶ Υἱοῦ Της, τώρα ἀποκτᾷ ξανὰ κρίσῃ καὶ συναίσθημα καὶ προσκυνᾶ τὴν Βασίλισσα τοῦ κόσμου! Κατευθύνθηκε στό σημεῖο ἐκεῖνο τοῦ κήπου πού εἶχε προσευχηθεῖ καὶ ὁ Κύριος. Γονάτισε ταπεινά, ὕψωσε τὰ σεπτὰ τῆς χέρια καὶ ἀτένισε τὸν οὐρανὸ καὶ ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸ Θεὸ τὸν παρακάλεσε γιά τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου.  Καθ’ ὅλη τῇ διάρκεια τῆς προσευχῆς Της ἕνα οὐράνιο φῶς Τὴν ἔλουζε. Τὸ τίμιο καὶ Ἅγιο πρόσωπο Της ἔλαμπε.

Μετὰ γοργὰ γύρισε στόν οἶκο Της καὶ ἄρχισε να ἑτοιμάζει τὰ ἀπαραίτητα τῆς κηδείας Της. Μάζεψε ἐπίσης τοὺς συγγενεῖς καὶ πιστοὺς φίλους καὶ φίλες Της καὶ τοὺς ἀνακοίνωσε τὴν θελήσῃ τοῦ Κυρίου νά τὴν καλέσει κοντὰ Του. Ἐκεῖνοι ὅταν τὸ ἄκουσαν ξαφνιάστηκαν καὶ ἄρχισαν νά θρηνοῦν τὸ χωρισμὸ τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου. Ἐκείνη τοὺς παρηγόρησε λέγοντάς τους πῶς αὐτὴ εἶναι ἡ θελήσῃ τοῦ Θεοῦ καί πῶς ἀπὸ τὴν θέση Της στόν οὐρανὸ θὰ πρεσβεύει πάντοτε γιά ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Για παρηγορία τοὺς δώρισε δύο ἀπὸ τὰ φορέματα Της, τὴν σκέπη (τὸ μαντίλι τῆς κεφαλῆς) καὶ τὴν ἐσθῆτα Της, τὰ ὁποῖα ἀποτέλεσαν κατόπιν ἀπὸ τοὺς πολυτιμότερους θησαυροὺς τῆς Ἐκκλησίας μας!   

Τὴν Τρίτη ἡμέρα μετὰ τὴν ἐπισκέψῃ τοῦ ἀρχαγγέλου, ἡ Κυρία Θεοτόκος ἀφοῦ ντύθηκε μόνη Της τὰ νεκρικὰ Της ἐνδύματα, κάλεσε καὶ πάλι τοὺς φίλους Της καὶ ξάπλωσε ἤρεμα στήν κλίνη Της. Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ γεγονός: Μιά δυνατῇ βοή ἀκούστηκε στό σπίτι Της, μιά φωτεινή νεφέλῃ τὸ κάλυψε. Πάραυτα μεταφέρθηκαν σὲ νεφέλες ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι προκειμένου νά παραβρεθοῦν στήν ἔξοδο Της. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο μεταφέρθηκε ἐπίσης ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ ὁ ἅγιος Ἱερόθεος, πρῶτος ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηνῶν, ὁ ἅγιος Τιμόθεος καὶ ἄλλα σημαίνοντα πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἀφοῦ χαιρέτισε καὶ εὐλόγησε ὅλους, παρέδωσε τὴν Ἁγία ψυχὴ Της στά χέρια τοῦ Υἱοῦ Της ὁ Ὁποῖος κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ γιά νά τὴν παραλάβει ὁ Ἴδιος.

Οἱ συγκεντρωμένοι ἀπόστολοι, οἱ προεστοὶ τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ὁ πιστὸς λαὸς ἄρχισαν νά ψάλλουν ἐξόδιους ὕμνους στήν Θεομήτορα. Ταυτόχρονα ἀκούστηκε νά συμψάλλει στρατιὰ ἀγγέλων ἀπὸ τὸν οὐρανό! Ἡ οὐράνια μελῳδία ἀκούστηκε σὲ ὁλοκλήρη τὴν πόλη. Φόβος καὶ ἔκσταση κατέλαβε τοὺς κατοίκους τῆς Ἁγίας πόλεως. Μόνο οἱ σκληρόκαρδοι καὶ φθονεροὶ Ἰουδαῖοι δέν συγκινήθηκαν ἀπὸ αὐτὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονός.

   Μετὰ σχηματίσθηκε νεκρικὴ πομπὴ ἡ ὁποία κατευθυνόταν στό χωριὸ Γεθσημανή, ὅπου θὰ θάπτονταν τὸ τίμιο σκήνωμα Της. Οἱ θρῆνοι τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ποὺ εἶχε χάσει τὴν Μάνα του, ἔσμιγαν μὲ τίς ψαλμωδίες τῶν Ἀποστόλων. Στά ἱλαρὰ πρόσωπά τους κυλούσαν δάκρυα λύπης καὶ χαρᾶς.

Πρὶν φτάσουν στόν τόπο τῆς ταφῆς ἔφτασαν φανατικοὶ Ἰουδαῖοι καὶ θέλησαν νά βεβηλώσουν τὴν ἔξοδο τῆς Μητέρας τοῦ Ἰησοῦ, τὸν Ὁποῖο μισοῦσαν θανάσιμα. Μὲ ὕβρεις, ἀπειλὲς καὶ λοιδορίες προκαλοῦσαν τὴν σεμνὴ ὀμήγυρη. Κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς εἶχε τὴν ἀναίδεια νά πλησιάσει τὸ σεπτὸ φέρετρο τῆς Θεοτόκου, μὲ σκοπὸ νά ῥίξει στό ἔδαφος τὸ Ἅγιο σκήνωμα. Μόλις τόλμησε ν’ ἀγγίξει τὸ στολισμένο μὲ μυρωδάτα ἄνθη νεκροκρέβατο, πάραυτα κόπηκαν καὶ τὰ δυό του χέρια καὶ ἔμειναν κολλημένα σ’ αὐτό. Ταυτόχρονα ἔχασε καὶ τὸ φῶς του! Τότε κατάλαβε τὴν ἀσεβέστατη καὶ αἰσχρότατη πράξῃ του καὶ μὲ φωνὲς γοερὲς δήλωνε τὴν μετάνοιά του καὶ παρακαλοῦσε τὴν Παναγία νά τὸν λυπηθεῖ καὶ νά τὸν θεραπεύσει. Καὶ ὢ τοῦ θαύματος, ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος θεραπεύτηκε ἀμέσως! Κατόπιν ὁμολόγησε τὴν ἀνομία καὶ τὴν ἀπιστία του καὶ ἔγινε χριστιανός. Μὲ δάκρυα στά ματία ἀκολουθοῦσε καὶ αὐτὸς τὴν ἱερὴ πομπή. Ἀντίθετα οἱ ἄλλοι σύντροφοί του παρέμειναν ψυχροὶ καὶ ἀμετανόητοι μπροστὰ στό μεγάλο θαῦμα τῆς Θεομήτορος!

Ἐκεῖ στό ἤσυχο χωρίο Γεθσημανὴ ἔγινε ἡ κήδευση τοῦ ἄχραντου λειψάνου τῆς Παναγίας μας. Τὸ θεοδόχο σῶμα Της, τέθηκε σὲ περιποιημένο μνημεῖο, ποὺ ἐτοίμασαν οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἁγίας πόλεως. Μὲ λυγμοὺς καὶ δάκρυα οἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ οἱ ἄλλοι Χριστιανοὶ σφράγισαν τὸ μνημεῖο καὶ ἀποχώρησαν.   

Ἡ εὐσεβὴς παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀναφέρει πώς μετὰ τὴν ταφὴ καὶ ἀφοῦ πέρασαν τρεῖς ἡμέρες, ἔφτασε στήν Γεθσημανὴ ἀργοπορημένος ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς ἀπό τίς μακρινὲς Ἰνδίες, ὅπου ἔκανε ἱεραποστολή.  Ζήτησε ἐπίμονα, μὲ δάκρυα στά ματία καὶ λύπη πολύ, νά τοῦ ἀνοίξουν τὸν τάφο γιά νά δεῖ καὶ νά προσκυνήσει γιά τελευταία φορὰ τὸ τίμιο σκήνωμα τῆς ἀγαπημένης Μητέρας τοῦ Δασκάλου του. Μπροστὰ στήν ἐπιμονὴ του οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι ἄνοιξαν τὸν τάφο καί, ὢ τοῦ θαύματος, ὁ τάφος ἤταν κενός, ὁ Κύριος μετέστησε τὸ πάνσεπτο σῶμα Της στόν οὐρανό, ὥστε να μὴν γευτεῖ τὴν φυσικὴ φθορά. Ἡ ἀργοπορία τὸ Θῶμα χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, γιά νά γίνει γνωστὴ ἡ μεταστάσῃ τῆς Κυρίας Θεοτόκου! Ὁ κενὸς τάφος Της στήν Γεθσημανὴ ἀποτελεῖ μέχρι σήμερα πηγὴ ἁγιασμοῦ τῶν μυριάδων πιστῶν πού τὸν ἐπισκέπτονται κάθε χρόνο καὶ τεκμήριο τῆς μεταστάσής Της στόν οὐρανό.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’.

Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Κοντάκιον

Ἦχος πλ. β’.

Αὐτόμελον.
Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Δοξαστικόν Ἑσπερινοῦ τῆς Κοιμήσεως (ὀκτάηχον)

Δόξα… Καὶ νῦν… Ἦχος α’

Θεαρχίῳ νεύματι, πάντοθεν οἱ θεοφόροι Ἀπόστολοι, ὑπὸ νεφῶν μεταρσίως αἰρόμενοι.

Ἦχος πλ. α’

Καταλαβόντες τὸ πανάχραντον, καὶ ζωαρχικόν σου σκῆνος, ἐξόχως ἠσπάζοντο.

Ἦχος β’

Αἱ δὲ ὑπέρτατοι τῶν οὐρανῶν Δυνάμεις, σὺν τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ παραγενόμεναι.

Ἦχος πλ. β’

Τὸ θεοδόχον καὶ ἀκραιφνέστατον σῶμα προπέμπουσι, τῷ δέει κρατούμεναι, ὑπερκοσμίως δὲ προῴχοντο, καὶ ἀοράτως ἐβόων, ταῖς ἀνωτέραις ταξιαρχίαις· ἰδοὺ ἡ παντάνασσα θεόπαις παραγέγονεν.

Ἦχος γ’

Ἄρατε πύλας, καὶ ταύτην ὑπερκοσμίως ὑποδέξασθε, τὴν τοῦ ἀενάου φωτὸς Μητέρα.

Ἦχος βαρὺς

Διὰ ταύτης γὰρ ἡ παγγενὴς τῶν βροτῶν σωτηρία γέγονεν, ᾗ ἀτενίζειν οὐκ ἰσχύομεν, καὶ ταύτῃ ἄξιον γέρας ἀπονέμειν ἀδύνατον.

Ἦχος δ’

Ταύτης γὰρ τὸ ὑπερβάλλον, ὑπερέχει πᾶσαν ἔννοιαν.

Ἦχος πλ. δ’

Διὸ ἄχραντε Θεοτόκε, ἀεὶ σὺν ζωηφόρῳ Βασιλεῖ, καὶ τόκῳ ζῶσα, πρέσβευε διηνεκῶς, περιφρουρῆσαι καὶ σῶσαι, ἀπὸ πάσης προσβολῆς ἐναντίας τὴν νεολαίαν σου· τὴν γὰρ σὴν προστασίαν κεκτήμεθα.

Ἦχος α’

Εἰς τοὺς αἰῶνας, ἀγλαοφανῶς μακαρίζοντες.

footer
  • Τετάρτη
    20 Νοεμβρίου

    Γρηγορίου Δεκαπολίτου, Πρόκλου, Μαξίμου και Ανατολίου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ