ploigisi h3

bottom neo

 

Φυλλάδιο κυκλοφόρησε ἡ Ἱερά Μητρόπολις Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ πρός τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες τῶν Σχολείων αὐτῆς ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν Βασιλείου τοῦ μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, προστατῶν τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας, ἀναφερόμενο στόν βίο καί τήν διδασκαλία τους.  

Τό περιεχόμενό του εἶναι τό κάτωθι:

 

 

Ἀπολυτίκιον Τριῶν Ἱεραρχῶν.  Ἦχος α΄.

Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος,

τούς τήν οἰκουμένην ἀκτῖσι, δογμάτων θείων πυρσεύσαντας·

τούς μελιρρύτους ποταμούς τῆς σοφίας, τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας

νάμασι καταρδεύσαντας· Βασίλειον τόν μέγαν, καί τόν θεολόγον Γρηγόριον,

σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννῃ, τῷ τήν γλῶτταν χρυσορρήμονι·

πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν·

αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι, ὑπέρ ἡμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν.

BASILEIOS 1Βασίλειος ὁ Μέγας (ἢ Καισαρείας, 330 - 1 Ἰαν. 379). Πατρίδα του ἡ Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Γονεῖς του ὁ Βασίλειος καὶ ἡ Ἐμμέλεια, ποὺ κατάγονταν ἀπὸ οἰκογένειες μαρτύρων. Ἀπέκτησαν ἐννέα παιδιά, ἀπὸ τὰ ὁποία πέντε εἶναι ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας: Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Νύσσης, Ὅσιος Ναυκράτιος, Πέτρος ἐπίσκοπος Σεβαστείας, Ὁσία Μακρίνα (ἀλλὰ καὶ οἱ γονεῖς τους τιμῶνται ὡς ἅγιοι). Σπούδασε στὴν Καισάρεια, στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὴν Ἀθήνα (351-355) φιλοσοφία, νομικά, ρητορική, γεωμετρία, ἀριθμητική, ἀστρονομία, μουσικὴ καὶ ἰατρική. Οἱ ἐπιδόσεις του σὲ ὅλες τὶς ἐπιστῆμες ἦταν τόσες, ὅσες δὲν σημείωναν ἄλλοι μόνο σὲ μία. Τρεῖς εἶναι οἱ τομεῖς στοὺς ὁποίους περιστράφηκε ἡ δράση του ὡς κληρικοῦ: α) ὁ ἀγῶνας του γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη κατὰ τῶν αἱρετικῶν· β) ἡ κοινωνική του δραστηριότητα. Ὅταν τὸ 367-368 ξέσπασε μεγάλη πείνα στὴν Καισάρεια, μεγαλούργησε κινητοποιώντας τοὺς πλουσίους νὰ βοηθήσουν ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, μεριμνῶντας γιὰ τὰ παιδιά, ἱδρύοντας ὁλόκληρο συγκρότημα ἀπὸ φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα, ποὺ εἶχε νοσοκομεῖο γιὰ λεπροὺς καὶ τοὺς ἄλλους ἀρρώστους, πτωχοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο καὶ ἄλλα πανδοχεῖα, στὰ ὁποῖα ἔβρισκαν καταφύγιο καὶ θαλπωρὴ ὅλοι ἀνεξαιρέτως, χωρὶς διακρίσεις, χριστιανοὶ καὶ εἰδωλολάτρες. Ὁ λαὸς πρὸς τιμὴν του ὀνόμασε τὸ τεράστιο αὐτὸ συγκρότημα «Βασιλειάδα»· καὶ γ) ἡ πλούσια συγγραφική του δράση. Σημειώνουμε ὅτι τὴν πραγματεία του «Πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων» τὴν ἔγραψε, γιὰ νὰ διδάξει στοὺς νέους ὅτι ἡ μελέτη τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας ἔχει μεγάλη προπαρασκευαστικὴ ἀξία γιὰ τὴν κατανόηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τονίζει μάλιστα ὅτι, ὅταν τὴν διαβάζουμε, διαλέγουμε μόνον ἐκεῖνα ποὺ βοηθοῦν στὴν καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς. Καταπονημένος ἀπὸ τὴν εὐρεία δράση ποὺ ἀνέπτυξε σὲ πολλοὺς τομεῖς τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας καθὼς καὶ τὴν ἀσκητικὴ ζωή, τὴν ὁποία ἀκολουθοῦσε, ὁ Βασίλειος πέθανε σὲ ἡλικία σαράντα ἐννέα ἐτῶν.

agios grigorios 1Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (ἢ Ναζιανζηνός, 329 - 25 Ἰαν. 390). Γεννήθηκε στὴ Ναζιανζὸ τῆς Καππαδοκίας ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Γρηγόριο καὶ τὴ Νόννα. Εἶχε δύο ἀκόμα ἀδέλφια τὸν Καισάριο καὶ τὴν Γοργονία. Σπούδασε στὶς σχολὲς τῆς Καισάρειας τῆς Καππαδοκίας, τῆς Καισάρειας τῆς Παλαιστίνης, τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ τῆς Ἀθήνας φιλολογία, φιλοσοφία, ρητορική, νομικά, ἀριθμητική, γεωμετρία καὶ μουσική. Στὴν Ἀθήνα τοῦ προσφέρθηκε καθηγητικὴ ἕδρα, ὅπου καὶ δίδαξε ἐπὶ ἕνα χρόνο. Ἐδῶ ἦταν συμφοιτητὴς μὲ τὸν συμπατριώτη του Μέγα Βασίλειο, τὸν ὁποῖο γνώριζε ἀπὸ τὴν Καππαδοκία καὶ συνδέθηκε μαζί του μὲ ἀδελφικὴ φιλία. Διακρίθηκε στὸν ἀγώνα κατὰ τῶν ἀρειανῶν στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐξαιτίας τῶν ὁποίων οἱ ὀρθόδοξοι ὑπέφεραν πολύ. Μάλιστα οἱ αἱρετικοὶ ὀργάνωσαν βίαιες ἐπιθέσεις ἐναντίον του, στὶς ὁποῖες τραυματίστηκε καὶ ὁ ἴδιος. Ὡστόσο ἀντιμετώπιζε τὶς προκλήσεις μὲ μακροθυμία, πραότητα καὶ ἐπιείκεια, δίχως φανατισμό. Ἐκφώνησε τοὺς πέντε περίφημους θεολογικοὺς λόγους του, γιὰ νὰ δείξει τὴ Θεότητα τοῦ Λόγου, ἀνασκευάζοντας σὲ βάθος τὶς πλάνες τῶν αἱρετικῶν. Γι’ αὐτὸ ἐπονομάστηκε Θεολόγος. Τὸ 381 ἀναδείχτηκε Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλὰ ὅταν ἀμφισβητήθηκε ἡ ἐκλογή του, γιὰ καθαρὰ τυπικοὺς λόγους, παραιτήθηκε γιὰ νὰ εἰρηνεύσει ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἀποσύρθηκε στὴν ἡσυχία τῆς ἐρήμου τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του, ὅπου καὶ πέθανε. Τὴν περιουσία του ἄφησε μὲ διαθήκη «εἰς τὴν τῶν πτωχῶν διακονίαν». Θεωρεῖται εὐρέως ὡς ὁ πιὸ ταλαντοῦχος ρήτορας μεταξὺ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Τὰ προοίμια τῶν πανηγυρικῶν του λόγων στὶς μεγάλες Δεσποτικὲς ἑορτὲς (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα, Πεντηκοστὴ) ὑπῆρξαν πηγὴ γιὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ὑμνογράφους. Ὁλόκληρα χωρία τοὺς ἔχουν μεταφερθεῖ αὐτούσια στὴν ὑμνογραφία τῶν ἑορτῶν αὐτῶν. Ὁ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς ἄνθρωπος ἐξαιρετικὰ καλλιεργημένος καὶ εὐαίσθητος ἐκτιμοῦσε βαθύτατα τὴν ἑλληνικὴ παιδεία καὶ ἐκφραζόταν μὲ πολλὴ συγκατάβαση γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ἐκείνους πού, ἀπὸ ἄγνοια «κακῶς εἰδότες», τὴν περιφρονοῦσαν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀντέδρασε ἐντονότατα στὸ Διάταγμα μὲ τὸ ὁποῖο ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανὸς ἀπαγόρευε στοὺς χριστιανοὺς νὰ διδάσκουν ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς!

XRYSOSTOMOS 2Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (349 - 14 Σεπτ. 407). Γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας καὶ ἔδρασε στὴν ἴδια πόλη, ἀλλὰ καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη. Γονεῖς τοῦ ἦταν ὁ στρατηγὸς Σεκοῦνδος καὶ μητέρα του ἡ Ἀνθοῦσα -γυναίκα ποὺ ξεχώριζε γιὰ τὸν ζῆλο ποὺ ἔδειχνε γιὰ τὴν ἀνατροφὴ τοῦ Ἰωάννη, ὥστε πολλοὶ ἀξιοσέβαστοι ἄνδρες τῆς ἐποχῆς, ὅπως ὁ ἐθνικὸς ρήτορας Λιβάνιος, ἐξῆραν τὸ ἦθος της- ἡ ὁποία μάλιστα χήρεψε μόλις στὰ εἴκοσί της χρόνια. Τὰ πρῶτα γράμματα τὰ διδάχθηκε ἀπὸ τὴν ἴδια. Στὴ συνέχεια σπούδασε στὴ σχολὴ τοῦ Λιβάνιου στὴν Ἀντιόχεια ρητορικὴ καὶ τοῦ Ἀνδραγαθίου φιλοσοφία. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ μάλιστα διαφάνηκε τὸ ταλέντο τῆς ρητορικῆς του ἱκανότητος, σὲ σημεῖο ὁ δάσκαλός του νὰ θελήσει νὰ τὸν κάνει συνεχιστὴ τοῦ ἔργου του στὴ σχολή. Ἡ χριστιανική του ὅμως ἀνατροφὴ ἐμπόδιζε τὰ σχέδιά του. Ἐπίσης ἀκολούθησε θεολογικὲς σπουδὲς δίπλα στὸν Καρτέριο καὶ τὸ Διόδωρο Ταρσοῦ, στὸ λεγόμενο Ἀσκητήριο, τὴ μεγάλη θεολογικὴ σχολὴ τῆς Ἀντιόχειας, ἐνῶ σπούδασε καὶ ὡς συνήγορος, ἐξασκώντας τὸ ἐπάγγελμα γιὰ λίγους μῆνες. Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 398, μὲ σύμφωνη γνώμη κλήρου καὶ λαοῦ, ἐκλέχθηκε καὶ χειροτονήθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Ἀπὸ τὴ νέα θέση ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀνέπτυξε εὐρύτατο ποιμαντικό, κοινωνικὸ καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο. Κύριο μέλημα τοῦ εἶναι ἡ ἠθικὴ καλλιέργεια τοῦ ποιμνίου, ὅμως δὲν περιορίστηκε μόνο σὲ αὐτό, ἀλλὰ ἵδρυσε καὶ σειρὰ εὐαγῶν ἱδρυμάτων μὲ σκοπὸ τὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν, ὀρφανῶν, ξένων καὶ ἀρρώστων. Ὀργάνωσε ἡμερήσιο συσσίτιο, μὲ τὸ ὁποῖο ἔθρεφε 7000 ἀπόρους της Πόλης. Κατάργησε κάθε πολυτέλεια στὴν ἐκκλησία, περιορίζοντας στὸ ἐλάχιστο τὰ ἔξοδα διατροφῆς τοῦ κλήρου καὶ ἐκποιώντας διάφορα πολύτιμα σκεύη καὶ τιμαλφῆ, ποὺ δὲν ἦταν ἀπαραίτητα, ὥστε νὰ δοθοῦν τὰ χρήματα σὲ ἔργα ἀγάπης. Ἐπιπρόσθετα ὀργάνωσε ἱεραποστολὲς στὴν Περσία, τὴν Κελτική, τὴ Φοινίκη, τὴ Σκυθία καὶ τὴ Γοτθία. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀποτέλεσε μεγάλο του προσόν, ἦταν τὸ ἄφθαστο χάρισμα τοῦ λόγου. Στὸ πρόσωπό του ἡ χριστιανικὴ ρητορικὴ τέχνη ἐπρόκειτο νὰ βρεῖ τὸν μεγαλύτερο θεράποντά της. Μιλάει στὶς περίφημες ὁμιλίες του γιὰ τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, τὴ μετάνοια, τὴ μεταστροφὴ στὸ Θεό· θεολογεῖ, ἐμβαθύνει στὰ μεγάλα ἐρωτήματα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καὶ στὰ καθημερινὰ προβλήματα τῆς κοινωνίας, κοινωνιολογεῖ, ψυχολογεῖ καὶ στηλιτεύει τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴ διαφθορά, καταγγέλλει τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, στιγματίζει τὴ σπατάλη, τὴν ἐπίδειξη τῶν πλουσίων καὶ τῶν ἀρχόντων, καταδικάζει τὶς αὐθαιρεσίες τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, στρέφεται σὲ βάρος τοῦ διεφθαρμένου κλήρου, πάντα μὲ παρρησία καὶ χωρὶς νὰ κατονομάζει, ὥστε νὰ μὴν κηλιδώνονται προσωπικότητες ἀλλὰ νὰ στιγματίζονται οἱ πράξεις. Συμπαραστεκόταν στοὺς ἀδυνάτους, τοὺς ταπεινούς, τοὺς ἀδικημένους, τοὺς ἁπλοὺς καθημερινοὺς ἀνώνυμους συνανθρώπους του, ποὺ ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ ἀδικία τῶν δυνατῶν συχνὰ καταδυνάστευε, ἐνῶ τελικὰ πέθανε ἐκδιωγμένος ἀπὸ τὴν αὐτοκρατορικὴ αὐλή, λόγω τοῦ αὐστηροῦ ἐλέγχου ποὺ ἀσκοῦσε στὴν αὐτοκράτειρα Εὐδοξία καὶ τοὺς αὐλικούς της. Κουρασμένος ἀπὸ τὶς πολλὲς κακουχίες τῆς τελικῆς του ἐξορίας, τὴν ἔντονη ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ βαριὰ ἄρρωστος, πέθανε στὰ Κόμανα τοῦ Πόντου, λέγοντας «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν». Τὸ ὄνομα τοῦ Χρυσοστόμου φέρνει καὶ ἡ Θεία Λειτουργία ποὺ τελεῖται κάθε Κυριακὴ καὶ γιορτὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

            Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες προστάτες τῆς παιδείας.

Ἡ  Ἁγία Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν ἱερὴ μνήμη καὶ τῶν τριῶν μαζὶ στὶς 30 Ἰανουαρίου· ἡμερομηνία ποὺ ὁρίστηκε ὡς κοινὴ ἑορτὴ κατὰ τὸν 11ο αἰώνα μ.Χ. (ἀπὸ τὸ 1081 ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης Ἰωάννης Μαυρόπους ὁ ἀπὸ Εὐχαΐτων θέσπισε τὸν κοινὸ ἑορτασμό), γιὰ νὰ λήξει ἡ φιλονικία σχετικὰ μὲ τὸ ποιὸς ἀπὸ τοὺς τρεῖς ἱεράρχες ὑπῆρξε ὁ σημαντικότερος. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τουρκοκρατίας ἡ 30ή τοῦ πρώτου μήνα τοῦ χρόνου κατέστη ἡ γιορτὴ τῶν γραμμάτων καὶ τῆς παιδείας. Ἡ ἀναμφίβολη ἐπιστημονικὴ παιδεία τους καὶ μορφωτικὴ δραστηριότητά τους, κοσμικὴ (θύραθεν) καὶ θεολογική, ὡς καὶ ἡ μέριμνα γιὰ τὴ γενικότερη παιδεία τῶν νέων, ἀποτέλεσαν τὸν πρῶτο λόγο τιμῆς πρὸς αὐτοὺς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Περισσότερο ὅμως, ἡ σύνδεση τῆς ἑλληνικῆς κλασσικῆς παιδείας μὲ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωὴ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ ἀναδείχτηκαν σὲ προστάτες τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν, δηλαδὴ τοῦ συνόλου τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἔδειξαν μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τους πὼς ἡ πίστη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο συμβαδίζουν. Νοημάτισαν τὸν ἀρχαῖο κόσμο καὶ διέσωσαν ἀξίες μὲ πανανθρώπινο περιεχόμενο. Ἀπέδειξαν ὅτι ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ σὲ κάθε ἐποχὴ νὰ γίνει πράξη. Ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς πραγματικῆς γνώσης. Γι’ αὐτὸ οἱ ἴδιοι εἶναι ὁδηγοὶ πρὸς τὴν ἀληθινὴ παιδεία, ὄχι τὴν ψευδώνυμη γνώση, καὶ πρὸς τὰ ἀγαθὰ πρότυπα κάθε νέου ἀνθρώπου ποὺ διψᾶ γιὰ δημιουργία καὶ χαριτωμένη ζωὴ καὶ κοινωνικὴ δικαιοσύνη στὸ φῶς Ἐκείνου. Μὲ ἄλλα λόγια, σὲ ἐποχὲς σύγχυσης καὶ κρίσης, οἱ τρεῖς Ἱεράρχες ἀποτελοῦν σταθερὰ καὶ φωτεινὰ πρότυπα ὁλοκληρωμένου κατὰ Χριστὸν καὶ κατὰ κόσμον ἀνθρώπου μὲ μόρφωση γνήσια, ζωὴ τίμια καὶ μαρτυρία φιλάνθρωπη, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ πιστεύουν σὰν χριστιανοὶ καὶ νὰ φρονοῦν σὰν  Ἕλληνες.

                       TΟ ΗΡΩΪΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

(Ἰωάννου Χρυσοστόμου)

«Τὰ κύματα εἶναι πολλὰ καὶ ἡ τρικυμία φοβερή· ὅμως δὲ φοβόμαστε μήπως καταποντιστοῦμε, γιατί στεκόμαστε πάνω στὸ βράχο. Ἂς εἶναι μανιασμένη ἡ θάλασσα, δὲν μπορεῖ νὰ διαλύσει τὸ βράχο· Ἂς σηκώνονται ψηλὰ τὰ κύματα, δὲν ἔχουν τὴ δύναμη νὰ καταποντίσουν τὸ πλοῖο τοῦ Ἰησοῦ. Πές μου: Τί φοβόμαστε; Τὸ θάνατο; Γιὰ μένα ὅμως ἡ ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ τὸ νὰ πεθάνω εἶναι κέρδος. Ἀλλὰ πές μου: Φοβόμαστε τὴν ἐξορία; Ὅμως ἡ γῆ καὶ τὸ καθετὶ ποὺ τὴ γεμίζει, ἀνήκει στὸν Κύριο. Ἀλλὰ μήπως φοβόμαστε δήμευση τῆς περιουσίας; Τίποτε ὅμως δὲ φέραμε στὸν κόσμο· εἶναι φανερό, ἑπομένως, ὅτι καὶ τίποτε δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε μαζί μας ἀπὸ αὐτόν. Καὶ τὰ φοβερὰ πράγματα τοῦ κόσμου εἶναι ἀξιοκαταφρόνητα καὶ τὰ χρήσιμα φαίνονται γελοῖα. Δὲ φοβοῦμε τὴ φτώχια, δὲν ἐπιθυμῶ τὸν πλοῦτο· δὲ φοβοῦμε τὸ θάνατο, δὲν εὔχομαι νὰ ζήσω, παρὰ μόνο γιὰ τὴ δική σας πνευματικὴ πρόοδο. Γιὰ τοῦτο τώρα ὑπενθυμίζω καὶ παρακαλῶ τὴν ἀγάπη σας νὰ ἔχει θάρρος, γιατί κανεὶς δὲ θὰ μπορέσει νὰ σᾶς χωρίσει ἀπὸ ἐμένα».

Η ΩΦΕΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΘΥΡΑΘΕΝ» ΠΑΙΔΕΙΑ

(Μεγάλου Βασιλείου)

«Καὶ ἐμεῖς λοιπὸν εἶναι ἀνάγκη νὰ πιστεύουμε ὅτι βρίσκεται μπροστὰ μας ὁ μέγιστος ἀπ’ ὅλους τους ἀγῶνες, ποὺ γιὰ χάρη τοῦ πρέπει νὰ κάνουμε τὰ πάντα καὶ νὰ κοπιάζουμε ὅσο μποροῦμε γιὰ τὴν κατάλληλη προετοιμασία· καὶ νὰ μελετοῦμε τὰ ἔργα τῶν ποιητῶν, τῶν πεζογράφων καὶ τῶν ρητόρων, καὶ νὰ συναναστρεφόμαστε μὲ ὅλους τους ἀνθρώπους, ἀπ’ ὅπου πρόκειται νὰ ὑπάρξει κάποια ὠφέλεια γιὰ τὴν φροντίδα τῆς ψυχῆς. Λοιπόν, ὅπως οἱ βαφεῖς, ἀφοῦ προηγουμένως φροντίσουν νὰ ἑτοιμάσουν καθετὶ ποὺ θὰ βάψουν, τότε ρίχνουν τὸ χρῶμα, εἴτε αὐτὸ εἶναι γνήσιο πορφυρὸ εἴτε κάποιο ἄλλο· κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ἐμεῖς· ἂν δηλαδὴ πρόκειται νὰ διατηρήσουμε ἀνεξίτηλη τὴ δόξα τοῦ καλοῦ γιὰ πάντα, πρέπει νὰ προετοιμαστοῦμε πρῶτα μὲ τὴ μελέτη τῶν ἔργων τῆς ἐξωχριστιανικῆς παιδείας, καὶ κατόπιν νὰ ἀκούσουμε τὶς ἱερὲς καὶ μυστικὲς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου. Συμβαίνει καὶ ἐδῶ κάτι ἀνάλογο μὲ τὸ ἑξῆς: πρῶτα συνηθίζουμε νὰ βλέπουμε τὸν ἥλιο στὸ νερό, καὶ ἔπειτα στρέφουμε τὰ πρόσωπά μας πρὸς τὸ ἴδιο τὸ φῶς. Ἂν λοιπὸν οἱ διδασκαλίες αὐτὲς ἔχουν κάποια συγγένεια μεταξύ τους, θὰ μᾶς ἦταν ὠφέλιμο νὰ τὶς γνωρίζαμε· ἂν ὅμως δὲν ἔχουν συγγένεια, καὶ μόνο τὴ διαφορά τους νὰ γνωρίσουμε, ἐξετάζοντας τὲς παράλληλα, θὰ συντελέσει πολὺ στὸ νὰ διαπιστώσουμε ποιὰ εἶναι ἡ καλύτερη».

 Θύραθεν παιδεία: ἡ κλασσικὴ παιδεία σὲ ἀντιδιαστολὴ πρὸς τὴν ἐκκλησιαστική.

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ» ΣΠΟΥΔΕΣ.

Η «ΠΑΙΔΕΥΣΗ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΓΑΘΟ.

                         (Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ).

«Νομίζω πὼς ἔχει γίνει παραδεκτὸ ἀπ’ ὅλους τούς συνετοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἡ παιδεία εἶναι τὸ πρῶτο ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχουμε· καὶ ὄχι μόνο ἡ χριστιανική μας παιδεία, ποὺ εἶναι ἡ ἐκλεκτότερη καὶ ἐπιδιώκει τὴ σωτηρία καὶ τὸ κάλλος τῶν θείων πραγμάτων, τὰ ὁποία μόνο μὲ τὸ νοῦ συλλαμβάνονται· ἀλλὰ καὶ ἡ ἐξωχριστιανικὴ παιδεία, τὴν ὁποία πολλοὶ χριστιανοί, ἔχοντας σχηματίσει λανθασμένη ἀντίληψη γι’ αὐτήν, τὴν περιφρονοῦν, ἐπειδή, λέγουν, κρύβει δόλιους σκοπούς, εἶναι ἐπικίνδυνη καὶ ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ Θεό. Γιατί ὅπως ἀκριβῶς δὲ πρέπει νὰ περιφρονοῦμε τὸν οὐρανό, τὴ γῆ καὶ τὸν ἀέρα, καὶ ὅσα ὑπάρχουν σ’ αὐτά, ἐπειδὴ μερικοὶ ἔχουν σχηματίσει λανθασμένη ἀντίληψη, καί, ἀντὶ νὰ λατρεύουν τὸ Θεό, λατρεύουν τὰ δημιουργήματά Του· ἀλλὰ ἀφοῦ πέρνουμε ἀπὸ αὐτὰ ὅ,τι εἶναι χρήσιμο γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀπόλαυσή μας, ἀποφεύγουμε ὅ,τι εἶναι ἐπικίνδυνο...· κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ ἐξωχριστιανικὴ παιδεία παραδεχτήκαμε ὅ,τι εἶναι χρήσιμο στὴν ἔρευνα καὶ στὶς θεωρητικὲς ἀναζητήσεις, ἐνῶ ἀποκρούσαμε καθετὶ ποὺ ὁδηγεῖ στὴν εἰδωλολατρεία, στὴν πλάνη καὶ στὸ βάθος τῆς καταστροφῆς. Μάλιστα ἀπὸ τὴν ἐξωχριστιανικὴ παιδεία ἔχουμε ὠφεληθεῖ στὴν εὐσέβεια καὶ στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ γιατί γνωρίσαμε καλὰ τὸ ἀνώτερο ἀπὸ τὸ χειρότερο καὶ ἔχουμε κάμει δύναμη τῆς διδασκαλίας μας τὶς ἀδυναμίες ἐκείνης. Λοιπὸν δὲν πρέπει νὰ περιφρονοῦμε τὴν παιδεία ἐπειδὴ μία τέτοια περιφρόνηση φαίνεται καλὸ σὲ μερικούς· ἀντίθετα, πρέπει νὰ θεωροῦμε ἀμαθεῖς καὶ ἀμόρφωτούς τους ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν αὐτὴ τὴν ἀντίληψη».

Προσφορὰ στοὺς μαθητὲς καὶ μαθήτριες τῶν Σχολείων

τῆς Μητροπολιτικῆς μας περιφερείας.

 

 

Μὲ πατρικὲς εὐχὲς καὶ εὐλογίες

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Κηφισίας, Ἁμαρουσίου καὶ Ὠρωποὺ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

footer
  • Σάββατο
    23 Νοεμβρίου

    Αμφιλοχίου, Γρηγορίου Ακραγαντίνων, Ισχυρίωνος, Σισινίου οσ.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ