ploigisi h3

bottom neo

agioselefterios03s

 

Γεννήθηκε στὴ Ρώμη κατὰ τὸν 2ο αἵ. ἀπὸ πλούσιους γονεῖς. Ὁ πατέρας τοῦ ἦταν ὕπατος τῆς Ρώμης. Ἡ μητέρα του Ἀνθία ( τῆς Εὐανθίας γόνος, στιχηρὸ Ἑσπερινοῦ) ἔγινε χριστιανὴ ἀκούοντας τὸ κήρυγμα ἀπὸ μαθητὲς τοῦ Ἄπ. Παύλου. Αὐτὴ ἀνέλαβε καὶ τὸ βάρος τῆς ἀνατροφῆς τοῦ μικροῦ Ἐλευθέριου μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πατέρα ποὺ συνέβη λίγο καιρὸ μετὰ τὴ γέννησή του. Ἡ Ἀνθία τοῦ ἔδωσε χριστιανικὴ ἀνατροφὴ καὶ τὸν συνέδεσε μὲ τὸν ἐπίσκοπό της Ρώμης Ἀνίκητο (155-166). Ὁ ἐπίσκοπος βλέποντας τὴν θερμουργὸ πίστη καὶ τὴν ἐνάρετη ζωὴ τοῦ ἐφήβου Ἐλευθέριου τὸν χειροτόνησε διάκονο στὰ 15 τοῦ χρόνια. Στὴ ἡλικία τῶν 17 ἐτῶν χειροτόνησε σὲ πρεσβύτερο τὸν ἀφοσιωμένο στὴν ἀποστολὴ τοῦ Ἐλευθέριο καὶ στὴν ἡλικία τῶν 20 ἐτῶν τοῦ ἀνέθεσε τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς περιοχῆς τοῦ Ἰλλυρικοῦ, σημερινῆς Ἀλβανίας μὲ ἕδρα τὴν Αὐλώνα.

Μὰ χειροτονήθηκε τόσο μικρός; Στο ἐρώτημα δίνει ἀπάντηση ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης…Γράφει σὲ ὑποσημείωση τοῦ Συναξαριστοῦ του. « Ἂς μὴ θαυμάζει κανεὶς ὅτι αὐτὸς ὁ ἅγιος χειροτονήθηκε σὲ ἡλικία ἀντίθετη μὲ τοὺς ἱεροὺς κανόνες τῆς 6ης Οἴκ. Συνόδου καὶ τῆς τοπικῆς Συνόδου τῆς Νεοκαισαρείας, οἱ ὁποῖοι ὁρίζουν ὅτι ὁ διάκονος χειροτονεῖται στὴ ἡλικία τῶν 25 χρόνων, ὁ πρεσβύτερος στὰ 30 καὶ ὁ ἐπίσκοπος πάνω ἀπὸ 30. Αὐτὸ ἔγινε γιατί ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος ἔζησε πρὶν ἀκόμη γίνουν οἱ παραπάνω κανόνες, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν ἀργότερα».

Ἡ χειροτονία τοῦ ἁγίου Ἐλευθερίου, ὅπως γράφει κάποιος βιογράφος του, ἔγινε «κατ’ οἰκονομίαν» Θεοῦ, λόγω τῶν μεγάλων ἀρετῶν καὶ τῆς σοφίας του μὲ τὴν ὁποία προσείλκυε στὸν Χριστὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Ἡ γλυκύτητα τοῦ λόγου του, ποὺ ἐπιβεβαιωνόταν μὲ τὰ πολλὰ θαύματά του, ἔκανε αὐτοὺς ποὺ βρίσκονταν στὴν πλάνη νὰ ἀσπαστοῦν τὴν χριστιανικὴ ἀλήθεια.

Ὁ ἐχθρὸς ὅμως τῆς σωτηρίας μᾶς διάβολος ἄρχισε τὸν πόλεμο ἐναντίον του. Τότε ὁ διώκτης αὐτοκράτορας Ἀδριανὸς ἔμαθε τὴ δράση τοῦ ἁγίου στὴν Ἰλλυρία καὶ ἔστειλε ἕνα στρατηγό του, τὸν Φήλικα, νὰ τὸν συλλάβει. Αὐτὸς ξεκίνησε μὲ ἄγριες διαθέσεις. Ἔφτασε στὴν Αὐλώνα, περικύκλωσε τὸ ναὸ ποὺ βρισκόταν ὁ ἅγιος καὶ μπῆκε μὲ ἀπόφαση νὰ τὸν σύρει ἔξω μὲ τὴ βία. Γοητεύτηκε ὅμως ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ ἁγίου. Τὸ ἄγριο βλέμμα τοῦ ἡμέρεψε. Ὁ λύκος ἔγινε πρόβατο. Ὁ διώκτης ἔγινε μαθητής. Πίστεψε στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίστηκε. Ὁ στρατηγὸς Φήλικας ξεχνᾶ τὴν ἐντολὴ τοῦ αὐτοκράτορα. Ὁ ἅγιος ὅμως Ἐλευθέριος ἀφοῦ τὸν προετοίμασε τὸν διέταξε νὰ ἐκτελέσει τὴ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα γιὰ νὰ μὴ « ζημιωθεῖ τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον».

Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες ἔφτασαν στὴ Ρώμη καὶ ὁ ἅγιος παρουσιάστηκε στὸν αὐτοκράτορα. Κατὰ τὴ συνήθειά του ὁ διώκτης στὴ ἀρχὴ κολάκευσε τὸν ἅγιο, τοῦ ὑποσχέθηκε πλοῦτο, δόξα καὶ τιμὲς καὶ μετὰ τὸν ἀπείλησε μὲ τὰ φοβερὰ μαρτύρια ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσαν ἂν δὲν θυσίαζε στὸς Θεούς. Ὅπως ἦταν φυσικὸ ὁ ἅγιος παρέμεινε ἀκλόνητος στὴν πίστη καὶ παρουσίασε τὴν ἀνοησία τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας.

Ὁ Ἀδριανὸς τὸν ὑπέβαλε στὰ παρακάτω βασανιστήρια.

α. Τὸν ἔβαλε σὲ πυρακτωμένο κρεβάτι γιὰ νὰ ψηθεῖ. Ὁ Θεὸς ὅμως ἔστειλε δροσία στὸν γενναῖο ὁμολογητὴ καὶ ἀνακούφισε τοὺς πόνους του. Ὅταν διέταξε ὁ αὐτοκράτορας νὰ πάρουν τὸν ἅγιο ἀπὸ τὸ κρεβάτι, νομίζοντας τὸν νεκρό, ὁ ἴδιος σηκώθηκε καὶ ἔψαλλε τὸ « Ὑψώσω σέ, ὁ Θεός μου, ὁ βασιλεύς μου καὶ εὐλογήσω τὸ ὄνομά σου…». Ἀνέφερε δὲ στὸν τύραννο ὅτι ἡ σωτηρία τοῦ ἔγινε ἀπὸ τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς δικούς του ψεύτικους Θεούς.

β. Τὸν τοποθέτησε σὲ εἰδικὸ μεγάλο τηγάνι ποὺ εἶχαν γιὰ τὸν βασανισμὸ τῶν χριστιανῶν. Ἀφοῦ ἔκαψε τὸ λάδι ἔβαλαν τὸν ἅγιο μέσα σ’ αὐτό. Πάλι ὅμως θαυματούργησε ὁ Θεός. Ἔσβησε τὴ φωτιὰ καὶ κρύωσε τὸ λάδι δροσίζοντας μὲ τὴ θεία Χάρη τοῦ τὸν ἅγιο.

γ. Μεγάλος λέβητας (καζάνι) μὲ λίπος, κερὶ καὶ πίσσα. Ἀφοῦ μὲ δυνατὴ φωτιὰ κόχλαζαν τὰ ὑλικὰ ἔριξαν μέσα τὸν μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔμεινε ἐντελῶς ἀνέπαφος ἐλέγχοντας τὸν αὐτοκράτορα ὅτι εἶναι σὰν τοὺς λύκους τῆς Ἀραβίας ποὺ καταδιώκουν τὰ ἥμερα πρόβατα τοῦ Χριστοῦ.

Τότε πλησίασε τὸν αὐτοκράτορα ὁ ἔπαρχος τῆς Ρώμης Κορέμων, ἄνθρωπος σκληρόκαρδος, πολυμήχανος καὶ εὐφάνταστος στὸ νὰ βρίσκει βασανιστήρια καὶ τοῦ εἶπε ὅτι θὰ πείσει τὸν Ἐλευθέριο νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. Κατασκεύασε μία κάμινο μὲ μυτερὰ σουβλιὰ γιὰ νὰ ρίξει μέσα τὸν προσευχόμενο ἀθλητὴ τοῦ Χριστοῦ ποὺ παρακαλοῦσε νὰ ἀξιώσει τοὺς διῶκτες του νὰ ἀφήσουν τὸ ψέμα τῆς εἰδωλολατρίας καὶ νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθεια. Καὶ ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴ δέησή του. Συνέβη καὶ πάλι τὸ θαῦμα τοῦ Χριστοῦ ὅπως προηγουμένως στὸν Φίληκα.

Ὁ Κορέμων φωτίστηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πλησίασε τὸν αὐτοκράτορα καὶ τοῦ εἶπε: Τί κακὸ ἔκανε ὁ Ἐλευθέριος καὶ τὸν καταδίκασες σὲ τόσο σκληρὸ θάνατο; Ὁ αὐτοκράτορας ἔμεινε ἔκπληκτος καὶ ὀργισμένος διέταξε νὰ βάλουν μέσα στὸ καμίνι μὲ τὰ καρφιὰ τὸν Κορέμωνα, ὁ ὁποῖος φώναξε στὸν ἅγιο νὰ τὸν βοηθήσει μὲ τὴν προσευχή του. Ὁ Κορέμων μπῆκε καὶ βγῆκε μέσα στὸν κλίβανο χωρὶς νὰ πάθει τίποτε. Ὁ αὐτοκράτορας βλέποντας τὴν ἥττα τῶν θεῶν τοῦ διέταξε ἀμέσως τὸν ἀποκεφαλισμό του. Ἔτσι μὲ λίγο κόπο καὶ σὲ μία στιγμὴ ὁ ἔπαρχος τῆς Ρώμης κέρδισε τὴν αἰώνια ζωὴ μὲ τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου.

Μετὰ μπῆκε στὸν πυρακτωμένο κλίβανο ὁ ἱερομάρτυρας Ἐλευθέριος. Πάλι ἡ χάρη καὶ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ θαυματούργησε. Ἡ φωτιὰ ἔσβησε καὶ τὰ σουβλερὰ καρφιὰ λύγισαν ὥστε νὰ μὴ βλάψουν τὸ σῶμα του. Ὁ λαὸς ποὺ παρακολουθοῦσε φώναζε δυνατά: «μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν» ὁ αὐτοκράτορας ὅμως ἔμεινε ψυχικὰ τυφλός.

δ. Ὁ ἅγιος στὴ φυλακή. Ὁ αὐτοκράτορας διέταξε νὰ φυλακιστεῖ ὁ ἅγιος στὶς σκοτεινὲς φυλακὲς τῆς Ρώμης γιὰ νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πείνα. Ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἔστελλε τροφὴ στὸ ἅγιο μὲ ἕνα περιστέρι.

ε. Δεμένος σὲ ἀτίθασσα ἄλογα. Ἀφοῦ δὲν πέθανε στὴ φυλακὴ ἀπὸ πείνα, ὅπως περίμενε ὁ αὐτοκράτορας, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν δέσουν σὲ δυὸ ἀτίθασσα ἄλογα καὶ νὰ τὰ κεντρίσουν νὰ τρέχουν δυνατὰ ὥστε νὰ κατακοποῦν οἱ σάρκες τοῦ ἁγίου καὶ νὰ πεθάνει. Ἄγγελος Κυρίου ἡμέρεψε τὰ ἄλογα, ἔλυσε τὸν ἅγιο ἀπὸ τὰ δεσμὰ καὶ τὸν ὁδήγησε σὲ ἕνα βουνὸ στὸ ὁποῖο ἔμεινε προσευχόμενος. Κάθε φορᾶ ποὺ ὁ ἅγιος ἔψαλλε δοξολογώντας καὶ ὑμνώντας τὸν Κύριο μαζεύονταν τὰ ἀγρίμια τοῦ δάσους καὶ ἔμενα ἀκίνητα καὶ σιωπηλὰ σκύβοντας τὸ κεφάλι τοὺς δείχνοντας τὸ σεβασμό τους.

Στ. Τὸ μαρτυρικὸ τέλος του. Μερικοὶ κυνηγοὶ ποὺ εἶδαν τὸν ἅγιο στὸ βουνὸ τὸ ἀνέφεραν στὸν αὐτοκράτορα ποὺ ἔστειλε ἕνα στρατιωτικὸ ἀπόσπασμα νὰ τὸν συλλάβει. Τὰ ἄγρια θηρία ὅρμησαν ἐναντίον τῶν στρατιωτῶν. Ὃ ἅγιος τὰ διέταξε νὰ ἠρεμήσουν καὶ νὰ γυρίσουν στὶς φωλιές τους. Ἀκολούθησε τοὺς στρατιῶτες διδάσκοντάς τους νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πλάνη τους. Μερικοὶ πίστεψαν.

Όταν έφτασαν στη Ρώμη ο αυτοκράτορας είχε αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή του μάρτυρα. Ήθελε όμως να δώσει και θέαμα στους Ρωμαίους. «Άρτος και θεάματα» ήταν η προσφιλής τακτική της τότε εποχής. Το ίδιο δεν γίνεται και σήμερα; Στη αρένα της τηλεόρασης βλέπουμε να ρίχνονται στα σαρκοβόρα θηρία που βρυχόνται με μανία και διψούν για ανθρώπινο αίμα και να καταδικάζονται με κατασκευασμένα στοιχεία αθώοι άνθρωποι γιατί πρέπει να προσφερθεί «θέαμα». Τον «άρτον», τις παχυλές δηλ. αμοιβές, τις απολαμβάνει όχι ο λαός, αλλά οι διάφοροι «δαιμόνιοι» ( κατάλληλη λέξη! Κατεχόμενοι απο δαιμονικό πνεύμα) δημοσιογράφοι, οι οποίοι φυσικά εκφράζουν τη φωνή και τα συμφέροντα του κυρίου τους.

Οδήγησαν τον άγιο Ελευθέριο μέσα στήν αρένα (στάδιο) και άφησαν στην αρχή μια πεινασμένη και άγρια λέαινα και μετά ένα λιοντάρι να τον κατασπαράξουν. Τα θηρία πλησίασαν σαν ήμερα ζώα τον άγιο και του φιλούσαν τα πόδια δείχνοντας την αγάπη και την συμπάθεια τους ( έφραξας στόματα λεόντων, εις ημερότητα αυτών μεταποιήσας την αγριότητα). Βλέποντας ο αυτοκράτορας τη συμπεριφορά των λιονταριών και ακούοντας την ιαχή του πλήθους «μέγας ο Θεός των χριστιανών» διέταξε τον αποκεφαλισμό του ομολογητή της πίστεως μέσα στην αρένα. Με την αποκοπή της κεφαλής έβαψε ο άγιος την αρχιερατική του στολή με το αίμα του μαρτυρίου. «Της ιεραρχίας την στολήν εφοίνιξας (έκανες κόκκινη) ταις ροαίς των αιμάτων σου» όπως ψάλλουμε στο δοξαστικό του Εσπερινού. Ο σοφός Ελευθέριος κοσμημένος με το ιερατικό ένδυμα (ιερέων ποδήρει κατακοσμούμενος) που έσταζε από το ποτάμι των αιμάτων του ( και αιμάτων τοις ρείθροις επισταζόμενος) έτρεξε ευτυχισμένος στον Δεσπότη Χριστό (τω Δεσπότη σου Χριστώ μάκαρ ανέδραμες). Ο Ελευθέριος ως αδούλωτος στο νου, ενώ έβλεπε τα σπαθιά δεν υποδουλωνόταν στην πλάνη ( Ελευθέριος, ως αδουλόνους φύσει, σπάθας θεωρών, ουκ εδουλούτο πλάνη) όπως λέει το δίστιχο του συναξαρίου.

Τη σκηνή του μαρτυρίου παρακολουθούσε η μητέρα του Ανθία. Έτρεξε τότε και αγκάλιασε το άψυχο σώμα του μάρτυρα και το καταφιλούσε, «ησπάζετο το γλυκύ τέκνον, η καλώς γεννησαμένη και θρεψαμένη». Εκείνη τη στιγμή οι άσπλαχνοι δήμιοι την αποκεφάλισαν και έτσι την οδήγησαν « εις ουρανίους θαλάμους» μαζί με τον υιό της.

Στη Ελλάδα ο άγιος Ελευθέριος θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Τους δίνει «καλή λευτεριά». Πολλές γυναίκες επικαλούνται τη βοήθεια του και ακουμπούν το εικονισματάκι του αγίου πάνω τους. Η αντίληψη αυτή αναφέρεται και σ’ ένα προσόμοιο στιχηρό της εορτής. « Των επιτόκων γυναίων Πάτερ κηδόμενος, ελευθερίαν δίδως, τω ναώ σου φοιτώσαις…» Δηλ. Φροντίζεις Πάτερ τις έγκυες γυναίκες που καταφεύγουν στο ναό σου δίνοντας του ελευθερία…

Σήμερα μαζί με τον άγιο Ελευθέριο γιορτάζουν και η μητέρα του Ανθία, ο άγιος Κορέμων αλλά και οι δύο δήμιοι που τον αποκεφάλισαν και αποκεφαλίστηκαν γιατί πίστεψαν στον Χριστό.

footer
  • Τετάρτη
    20 Νοεμβρίου

    Γρηγορίου Δεκαπολίτου, Πρόκλου, Μαξίμου και Ανατολίου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ