ploigisi h3

bottom neo

 

Λόγοι παρηγορίας στούς θλιμμένους

α΄. Ἡ καλύτερη παρηγορία γιά τοὺς θλιμμένους εἶναι ἡ ἐπίγνωση τῶν ἁμαρτημάτων τους

enthronos XristosΤὸ πρῶτο σου γιατρικό, τὸ πρῶτο παυσίπονο πού θὰ πάρεις στόν καιρὸ τῶν θλίψεων, ἂς εἶναι τοῦτος ὁ καλὸς λογισμός, ὅτι για τὶς πολλές σου ἁμαρτίες σοῦ ἄξιζαν χειρότερα δεινά. Καὶ μὴν τολμήσεις νά πεῖς, ὅπως μερικοὶ ἀνόητοι, ὅτι δεν ἔχεις κάνει κανένα κακό. Ὅλοι ἔχουμε ἁμαρτήσει, μὲ τὸν ἕνα τρόπο ἢ μὲ τὸν ἄλλο. Ὅταν οἱ ἅγιοι Τρεῖς Παῖδες μέσα στό καμίνι δόξαζαν τὸ Θεὸ λέγοντας, «Ἂς εἶσαι δοξασμένος Κύριε, γιατὶ μὲ ἀκρίβεια καὶ δικαιοκρισία ξεσήκωσες ὅλα τούτα ἐναντίον μας, ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας» (Δαν., Προσ. Ἄζαρ.: 2, 4), τὶ να ποῦμε ἐμείς; Ὅταν ὁ μέγας Παῦλος ὁμολογοῦσε ὅτι εἶναι ὁ πρῶτος τῶν ἁμαρτωλῶν (Α΄Τιμ. 1:15), δέν θὰ εἴμαστε ἀναίσθητοι καὶ θρασύτατοι ἂν ἀρνηθοῦμε τήν δικῇ μας ἁμαρτωλότητα;  Ὅταν, λοιπόν, σὲ χτυπήσει μιά συμφορά, ἀναλογίσου πόσες φορὲς παραβίασές τίς θεῖες ἐντολές, πόσες φορὲς ὑπερηφανεύθηκες, θύμωσες, ἀδίκησες, ἔβρισες, ὑποκρίθηκες, συκοφάντησες ἢ μ΄ὁποιονδήποτε ἄλλο τρόπο ἔσφαλες ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο τόσο ἔχεις εὐεργετηθεῖ, καὶ ἀπέναντι στούς συνανθρώπους σου, τοὺς ὁποίους ὀφείλεις ν΄ἀγαπᾷς σὰν τὸν ἑαυτὸ σου. Καὶ τότε θὰ παραδεχθεῖς καὶ θὰ ὁμολογήσεις μὲ ντροπή, ὅτι καὶ αὐτὴ καὶ ἅλλῃ βαρύτερη παιδεύσῃ ἔπρεπε νά σοῦ στείλει ἡ δικαιοκρισία τοῦ Θεοῦ, πού, ὅπως δέν ἀφήνει ἀρετὴ ἀβράβευτη, ἔτσι δέν ἀφήνει καὶ ἁμαρτία ἀπαιδεύτη.  Ἂν για ἔναν καὶ μόνο ὑπερήφανο λογισμὸ τιμωρήθηκε τόσο αὐστηρὰ ὁ Ἑωσφόρος, ποὺ σὰν ἄγγελος ἦταν τὸ ἐκλεκτότερο δημιούργημα τοῦ Πλάστῃ, πόσο πρέπει νά τιμωρηθεῖς ἐσύ, ὁ ἄνθρωπος, ποὺ τόσες φορὲς καὶ μὲ τόσους τρόπους ἔχεις ὑπερηφανευθεῖ ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων; Ἂν γιά μιά καὶ μόνη παραβάσῃ ἐξορίστηκε ὁ Ἀδὰμ ἀπὸ τὸν παράδεισο, τὶ πρέπει νά πάθεις ἐσύ, ποὺ τόσες παραβάσεις καὶ ἀνομίες κάνεις καθημερινά;

β΄. Ἡ παρηγορία τῆς προσευχῆς

Δέν ὑπάρχει στόν κόσμο ὑψηλότερη ἐργασία ἀπὸ τὴν προσευχή, γιατὶ αὐτὴ ἐνώνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό. Για τὸ μεγαλεῖο καὶ τή σπουδαιότητά της, τοὺς τρόπους καὶ τ΄ἀποτελέσματα της, μᾶς μιλοῦν διεξοδικὰ οἱ ἱερὲς Γραφὲς καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Ἐδῶ τώρα θὰ τονίσουμε μόνο πόσο βοηθάει στίς θλίψεις.

Πραγματικά, δέν ὑπάρχει πιὸ μεγάλη παράκληση ἀπὸ τὴν καταφυγὴ στόν Κύριο μὲ τὴν προσευχή.  «Στον Κύριο προσευχήθηκα δυνατά, ὅταν μὲ βρήκαν θλίψεις, καὶ μὲ ἄκουσε», λέει ὁ προφήτης Δαβὶδ (Ψαλμ. 119:1).  Αὐτὸ ἔκαναν ὅλοι οἱ ἅγιοι στίς θλίψεις τους, καὶ ἡ θεία βοήθεια δέν ἀργοῦσε, ὅπως δέν ἀργεῖ ποτέ ν΄ἀνταποκριθεῖ στήν ἱκεσία τοῦ δικαίου. Εἶναι, ἄλλωστε, ῥητὴ ἡ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου: «Ζήτησε τή βοήθειά μου στή θλίψη σου, καὶ θὰ σὲ γλυτώσω ἀπ΄αὐτήν» (Ψαλμ. 49:15).  Μόλις, λοιπόν, πέσει ἐπάνω σου ἠ θλίψη, μὴ μικροψυχήσεις, μὴν ταραχθεῖς. Στρέψε ἱκετευτικὰ τὰ ματία σου στόν οὐρανό, καὶ ζήτα ταπεινὰ τή θείᾳ βοήθεια.  Ἂν συμφέρει τὴν ψυχή σου καὶ συμβάλλει στή σωτηρία σου ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τήν δοκιμασίᾳ, νά μὴν ἔχεις ἀμφιβολίᾳ ὅτι ὁ Θεὸς θὰ εἰσακούσει τὴν προσευχή σου καὶ θὰ σὲ ἀπαλλάξει. Ἂν ὅμως αὐτὸ εἶναι ἀσύμφορο για τὴν ψυχή σου -πρᾶγμα πού μόνο Ἐκεῖνος, ὁ πάνσοφος, γνωρίζει- μήτ΄ἐσὺ δέν θὰ πρέπει νά τὸ θέλεις.  Καλύτερα εἶναι νά θλίβεσαι πρόσκαιρα τώρα, παρὰ νά στερηθεῖς τὴν αἰώνια ζωή.  Ὅπως καὶ νά ἔχει τὸ πρᾶγμα, μὴ σταματήσεις νά προσεύχεσαι. Γιατὶ πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος ἐπιτρέπει νά μᾶς βροῦν οἱ θλίψεις γιά νά τρέξουμε κοντὰ Του. Ὅταν ὅλα πηγαίνουν καλά, Τὸν ξεχνᾶμε. Καὶ ὅταν ἀρχίζουν τὰ προβλήματα, τότε Τὸν θυμόμαστε! Εἴμαστε κι ἐμεῖς σὰν τ΄ἄμυαλα παιδάκια, πού, ὅταν εἶναι χορτάτα καὶ δέν ἔχουν καμιὰ δυσκολία, τὸ ῥίχνουν στό παιχνίδι καὶ ξεχνοῦν τοὺς γονεῖς τους, ὅταν ὅμως πεινάσουν ἢ πέσουν καὶ χτυπήσουν πουθενά, τότε τρέχουν κλαίγοντας στούς γονεῖς καὶ ζητοῦν βοήθεια. Μὲ τὴν προσευχὴ θὰ νικήσεις κι ἐσύ τίς θλίψεις, μὲ τὴν προσευχὴ θ΄ἀποκτήσεις τίς ἀρετές, μὲ τὴν προσευχὴ θὰ ἐνωθεῖς μὲ τὸν Κύριο, μὲ τὴν προσευχὴ θὰ γίνεις μέτοχος τῆς μακαριότητός Του.

 γ΄. Ἑπτὰ ὠφέλιμες καὶ παρήγορες σκέψεις

Στόν καιρὸ τῶν θλίψεων θὰ ὠφεληθεῖς πολύ, ἂν φέρνεις συχνὰ στό νοῦ σου τίς ἀκόλουθες σκέψεις, μελετῶντας καὶ ἀναλύοντάς τες σὲ βάθος καὶ πλάτος μὲ τὸν δικό σου τρόπο καὶ λογισμό.

1. Τὶ ἤσουνα πρὶν γεννηθεῖς, πρὶν κἄν συλληφθεῖς στή μήτρα τῆς μητέρας σου; Δέν εἶχες μῆτε σῶμα μῆτε ψυχὴ μῆτε αἴσθησῃ καμιά. Δέν ἤσουνα τίποτα! Καὶ τὸ τίποτα, τὸ μηδέν, εἶναι λιγότερο κι ἀπὸ ἕνα ἄχυρο, ἕνα χορταράκι, ἕναν κόκκο σκόνης. Γιατὶ αὐτὰ ἔχουν ὑπάρξῃ, ἐσὺ ὅμως πρὶν ἀπὸ τή συλλήψη σου δέν εἶχες.

2. Στοχάσου τὴν εὐσπλαχνία τοῦ παναγάθου Θεοῦ, ποὺ ἀπὸ τὸ τίποτα σὲ δημιούργησε «κατ΄εἰκόνα» Του, δίνοντάς σου ὄχι μόνο τὸ ὑπερθαύμαστο ἀνθρώπινο σῶμα, αὐτὸ τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων, μὲ τὴν ποικιλία τῶν ὀργάνων καὶ τῶν λειτουργιῶν καὶ τῶν αἰσθήσεων, ἀλλὰ καὶ τή μοναδική θεοειδή ψυχῇ, μὲ τὸν λογικὸ νοῦ, τῇ θελήσῃ, τή μνήμῃ καί τίς ἄλλες δυνάμεις.

 

3. Ἀναλογίσου μετὰ ἀπ΄αὐτό, πόση πρέπει νά εἶναι ἡ εὐγνωμοσύνη σου σ΄Ἐκεῖνον, τὸν ὕψιστο καὶ πανάγαθο Εὐεργέτῃ σου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο πῆρες δωρεὰν τόσα χαρίσματα, πόσο χρωστᾶς νά Τὸν ἀγαπᾶς, νά Τὸν εὐχαριστεῖς, νά Τὸν δοξολογεῖς, νά Τὸν ὑπηρετεῖς, καὶ πόσο νά προσέχεις, ὠστεποτε νά μὴν Τοῦ φταίξεις καὶ νά μὴν Τὸν πικράνεις.

4. Ἀναλογίσου τώρα τὴν ἀγνωμοσύνη σου ἀπέναντι στόν Πλάστῃ σου, μιά καὶ ἔκανες ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα ἀπ΄αὐτά πού ἔπρεπε. Ἀντὶ νά Τὸν ἀγαπᾶς καὶ νά Τὸν εὐχαριστεῖς καὶ νά Τὸν ὑμνεῖς καὶ νά Τὸν εὐαρεστεῖς, ἐσὺ Τὸν καταφρόνησες καὶ Τὸν ἐγκατέλειψες καὶ Τὸν λύπησες, προτιμῶντας τὰ πρόσκαιρα πράγματα καί τίς ἐφάμαρτες ἠδονές.

5. Συλλογίσου πόσες τιμωρίες θὰ σοῦ ἄξιζαν για τὴν ἀχαριστία σου τούτη καὶ πόσο δίκιο θὰ εἶχε ὁ Κύριος, ἂν σοῦ στεροῦσε ὅλα ὅσα σοῦ ἔδωσε, ἄκομα καὶ τήν ζωή, τὸ μεγαλύτερο δῶρο Του. Αὐτὴ ἡ σκέψῃ, πιὸ πολὺ ἀπ΄ὄλες τις ἄλλες, θὰ σοῦ ἐμπνεύσει θεῖο φόβο καὶ θὰ σὲ βοηθήσει νά ὑπομείνεις κάθε θλίψη, καθὼς θὰ παραδεχθεῖς ἀναμφίβολα πώς ὑποφέρεις λιγότερο ἀπ΄ὄσο σοῦ πρέπει.

6. Θαύμασε τὴν ἀπείρη καὶ ἀνερμήνευτη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ μας, πού, ἐνῶ μπορεῖ αὐτὴν ἀκριβῶς τή στιγμή νά σὲ τιμωρήσει βαριὰ καὶ νά σὲ θανατώσει καὶ να σὲ κολάσει αἰώνια, περιμένει ὁ πολυεύσπλαχνος τήν μετάνοιά σου. Κι ἂν σὲ παιδεύει τώρα μὲ μικρὲς καὶ παροδικὲς θλίψεις, τὸ κάνει γιά τὸ καλό σου, σὰν στοργικὸς Πατέρας, γιά νά βγεῖς ἀπὸ τὸν κακὸ δρόμο τῆς ἁμαρτίας καὶ νά ἔρθεις στόν ἴσιο τῆς ἀρετῆς, ὥστε τελικά, λουσμένος καὶ καθαρισμένος στό λουτρὸ τῶν λυπηρῶν, ν΄ἀξιωθεῖς τὴν ἀπολαύση τοῦ παραδείσου.

7. Ἀποφάσισε, ἀπὸ δῶ κι ἐμπρὸς τουλάχιστον, νά δαπανήσεις ὅλη τὴν ὑπόλοιπη ζωή σου, τήν ζωή πού ἀνήκει σ΄Ἐκεῖνον καὶ ὄχι σ΄ἐσένα, στήν διακονία καὶ στήν δόξα Του. Νά Τὸν τιμᾶς καὶ νά Τὸν εὐχαριστεῖς ἀκατάπαυστα γιά τὶς εὐεργεσίες Του, ἀλλὰ καὶ ν΄ἀποδέχεσαι καρτερικὰ κι ἀγόγγυστά τίς δοκιμασίες πού παραχωρεῖ σὰν φάρμακα καὶ γιατρικὰ τῆς κακίας σου. Νά θυσιάσεις, τέλος, πρόθυμα, καὶ τιμὴ καὶ περιουσία καὶ ζωὴ ἄκομα, παρὰ νά Τὸν ἀρνηθεῖς ἢ νά παραβεῖς τίς ἐντολὲς Του. Αὐτὰ να σκέφτεσαι καὶ να μελετᾷς, καὶ θὰ δεῖς πόσο καρπὸ καὶ   πόση ὡφέλεια θά σοῦ δώσουν στόν καιρό τῶν θλίψεων.

                                                                     ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

footer
  • Πέμπτη
    12 Δεκεμβρίου

    Σπυρίδωνος Τριμυθούντος, Αλεξάνδρου Ιεροσολύμων, Ιωάννου Ζιχνών


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ