ploigisi h3

bottom neo

 

Ὀρθόδοξοι ἀπαντήσεις εἰς προτεσταντικοὺς ἰσχυρισμοὺς

τοῦ πρωτ. π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου,

Ἐπικ. Κάθ. Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

vaptisi       Τὸ ζήτημα τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ ἀποτέλεσε πάντοτε ἀφορμὴ μόνιμης μομφῆς καὶ κατηγορίας, στὸν ἑλληνικὸ χῶρο, διαφόρων Προτεσταντικῶν κινήσεων κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἀπόρριψη τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Προτεστάντες δὲν εἶναι πρόσφατο φαινόμενο. Μαρτυρεῖται ἤδη ἀπὸ τὸν 19ο αἵ., ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ δηλαδὴ τῆς παρουσίας Προτεσταντικῶν κοινοτήτων στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο1.

Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ κάποιους ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Διαμαρτυρόμενους ὁ νηπιοβαπτισμὸς ἀπορρίπτεται ὡς ἀντιβιβλικὴ διδασκαλία καὶ ὡς ἀνθρώπινη ἐπινόηση. Ἀναφέρουν χαρακτηριστικά: «εἶναι ξεκάθαρο ὅτι τὸ βάπτισμα τῶν παιδιῶν εἶναι ἀντίθετο πρὸς τὴ διδασκαλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Δὲν ὑπάρχει καμία ἐντολή, οὔτε παράδειγμα, οὔτε καὶ καμία ἀπολύτως νύξη, ὅτι ἐβαπτίσθη νήπιο ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἢ τῶν μαθητῶν τοῦ»2.

Μὲ ποιὸ κριτήριο οἱ Ἕλληνες Προτεστάντες ἀπορρίπτουν τὸν νηπιοβαπτισμό; Σύμφωνα μὲ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοὺς μοναδικό τους κριτήριο εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ νηπιοβαπτισμὸς στερεῖται ἁγιογραφικὴς θεμελίωσης. Ἃς ἀξιολογήσουμε ὅμως αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα.

       1). Οἱ προτεσταντικὲς ἀντιφάσεις.

Ἡ θέση τῶν Ἑλλήνων διαμαρτυρομένων, ὅτι ὁ νηπιοβαπτισμὸς στερεῖται ἁγιογραφικὴς θεμελίωσης τοὺς φέρνει σὲ κάθετη ἀντίθεση μὲ τοὺς θεμελιωτὲς τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Στὰ χρόνια της Μεταρρύθμισης τὴν ἀπόρριψη τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ τὴν ὑποστήριζαν μετὰ πάθους οἱ Ἀναβαπτιστές, δηλαδή, ἡ πλέον ριζοσπαστικὴ πτέρυγα τῆς Μεταρρύθμισης. Ἀπέναντί τους καὶ γι’ αὐτὴν τοὺς τὴν τοποθέτηση θὰ σταθοῦν μὲ ἰδιαίτερη αὐστηρότητα οἱ θεμελιωτὲς τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἔχοντας ὡς μοναδικὸ κριτήριο καὶ αὐτοὶ τὴν Ἁγία Γραφή.

Ο Μ. Λούθηρος σὲ δυὸ βασικὰ κείμενά του, ἰδιαίτερης βαρύτητας, στα Σμαλκαλδικᾶ Ἄρθρα (Pars III, 5) καὶ στη Μεγάλη Κατήχηση (Pars IV) εἶναι σαφέστατος. Ὁ νηπιοβαπτισμὸς ἀναφέρει: ἅ) εἶναι σύμφωνος μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, β) εἶναι ἀναγκαῖος καὶ γ) εἶναι ἀρεστὸς στὸ Θεό3.

Ο Ι. Καλβίνος στὸ κλασικὸ δογματικὸ ἔργο του Institutio Christianae Religionis (IV, 16, 1-32), θὰ ἀναιρέσει ἕνα πρὸς ἕνα τὰ λογικὰ καὶ ἁγιογραφικὰ ἐπιχειρήματα τῶν Ἀναβαπτιστῶν. Ὁ Καλβίνος, μάλιστα, θεωροῦσε τὴν προάσπιση τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ ὡς στοιχεῖο καθαρότητας τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἀπὸ τὶς παραχαράξεις τῶν Ἀναβαπτιστῶν.

Ὁ Ζβίγγλιος θὰ κινηθεῖ στὸ θέμα αὐτὸ στὴν ἴδια γραμμὴ μὲ τὸν Ι. Καλβίνο, ἐκφράζοντας τὶς ἀπόψεις τοῦ στὸ ἔργο τοῦ Vom Taufe, vom widertaufe und vom kindertaufe τὸ ἔτος 1525. Ὁ ἴδιος εἶχε προσπαθήσει σὲ τρεῖς δημόσιες συζητήσεις του, τὸ ἴδιο ἔτος, νὰ μεταπείσει ἡγετικὰ στελέχη τῶν Ἀναβαπτιστῶν χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα.

Ἔχοντας, λοιπόν, ὑπόψιν τὶς θέσεις τῶν θεμελιωτῶν τοῦ Προτεσταντισμοῦ, καὶ συγκρίνοντας τὲς μὲ τὶς θέσεις τῶν Ἑλλήνων Προτεσταντῶν, βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ μιὰ μεγάλη ἀντίφαση. Νὰ ἐπικαλοῦνται ἀμφότεροι τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ ἀντιφάσκουν μεταξὺ τοὺς γιὰ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ θέση τῆς Ἁγίας Γραφῆς γιὰ τὸ θέμα.

Ἐπιπλέον, ἡ ἀντίφαση αὐτὴ γίνεται ἀκόμη μεγαλύτερη, γιατί μὲ βάση τοὺς ἰσχυρισμοὺς ποὺ παραθέσαμε τῶν Ἑλλήνων Προτεσταντῶν, οἱ ἱδρυτὲς τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ πνευματικοὶ τοὺς προπάτορες, ὑπερασπίζονταν ὡς θεῖο θέλημα ἀνθρώπινες ἐπινοήσεις καὶ ἀντιβιβλικὲς ἀπόψεις!

Γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανὸ οἱ προτεσταντικὲς ἀντιφάσεις καὶ στὸ ζήτημα τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ εἶναι δηλωτικές της μόνιμης δυσπερίγραπτης τραγῳδίας τοῦ Προτεσταντισμοῦ.

       2) Τὸ ἁγιογραφικὸ χωρίο Μάρκου 16, 16

Πρόκειται γιὰ τὸ ἁγιογραφικὸ χωρίο ποὺ τὸ θεωροῦν ὡς τὸ κύριο ἐπιχείρημά τους ἐναντίον τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ. Ματαίως. Τὸ χωρίο κατανοεῖται μέσα στὰ θεολογικά του συμφραζόμενα καὶ ἀποτυπώνει μὲ ἀκρίβεια τὸ προαπαιτούμενο, γιὰ νὰ γίνει κάποιος ενηλικας χριστιανος μέσα σ’ ἕνα ἐχθρικὸ περιβάλλον, ὅπως ἦταν αὐτὸ ὅταν ἄρχισε ἡ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλὰ καὶ γιὰ πολλὲς ἐκατονταετίες ἀργότερα λόγω τῶν διωγμῶν ἢ σήμερα στὸ χῶρο τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς. Μὲ ποιὰ λογικὴ ἡ βασικὴ προϋπόθεση εἰσόδου στὴν Ἐκκλησία για τὸν μὴ χριστιανὸ ἐνήλικαειναι προαπαιτούμενο γιὰ τὸ νήπιό της χριστιανικῆς οἰκογένειας;

Γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη τὸ μυστήριό του ἁγίου βαπτίσματος, ὄχι μαγικά, ἀναιρεῖ τὴν κληρονομιὰ τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου4. Στὸ βρέφος δὲν ὑπάρχει προσωπικὴ εὐθύνη ποὺ νὰ ἀπαιτεῖ μετάνοια ὅπως στοὺς ἐνήλικες. Τὸ ἐν λόγῳ χωρίο, λοιπόν, σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν ἀποτελεῖ ἁγιογραφικὴ μαρτυρία κατὰ τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ.

       3) Ἁγιογραφικὲς μαρτυρίες γιὰ τὸν νηπιοβαπτισμό.

Ὁ Προτεσταντικὸς ἰσχυρισμὸς ὅτι ὁ νηπιοβαπτισμὸς στερεῖται ἐρείσματος στὴν Ἁγία Γραφὴ ἔχει ἕνα μεγάλο ελλειμμα ἀληθείας. Καὶ τοῦτο γιατί:

  1. i) Ὑποτιμοῦν τὸ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον τοῦ Θεανθρώπου γιὰ τὰ παιδιὰ (Μάτθ. 19, 13-15).
  2. ii) Παραγνωρίζουν ὅτι τὸ βάπτισμα ἀντικατέστησε τὴν ὀκταήμερο περιτομὴ ποὺ γινόταν στὰ βρέφη καὶ ἦταν τύπος βαπτίσματος (Κόλ. 2, 11).

iii) Παραβλέπουν ὅτι ὁ Θεάνθρωπος δὲν ἔθετε προϋποθέσεις ἡλικίας γιὰ τὴν εἴσοδο στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (Ἰωάν. 3, 5).

  1. iv) Ἀποσιωποῦν τὸ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι βάπτιζαν οἰκογένειες, ποὺ φυσικὰ εἶχαν παιδιὰ (Πράξ. 16, 14-15. Ἀ’ Κόρ. 1, 16).
  2. v) Πρέπει νὰ ἀποδείξουν ὅτι οἱ τρεῖς χιλιάδες ἄνθρωποι ποὺ πίστευσαν καὶ βαπτίστηκαν μετὰ τὴν ὁμιλία τοῦ ἄπ. Πέτρου (Πράξ. 2, 39-42) ἄφησαν τὰ παιδιὰ τοὺς ἀβάπτιστα.

Ἡ δική μας τελικὴ ἐπισήμανση ποὺ ἀποδεικνύει ὡς ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ ἀτεκμηρίωτη τὴν Προτεσταντικὴ μομφὴ κατὰ τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ θὰ εἶναι ἡ ἐπισήμανση τοῦ ἁγίου Νεκταρίου ὅτι: «οὐδαμοῦ της Ἱερᾶς Γραφῆς φαίνεται ἢ ὅτι ὁ Χριστὸς διέταξε τὸν ἀποκλεισμὸν τῶν νηπίων ἀπὸ τοῦ βαπτίσματος ἢ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι κατὰ τοὺς Ἀποστολικᾶς αὐτῶν πορείας, βαπτίζοντες τοὺς προσερχομένους εἰς τὴν πίστιν ἐθνικούς, κατέλιπον ἀβάπτιστα τὰ ἑαυτῶν νήπια»5.

Σημειώσεις:

  1. Βλ. Ἀρχιμ. Πάν. Δουληγέρη, Ὁ αἱρετικὸς Καλαποθάκης ἢ ἔλεγχος τῶν ψευδοευαγγελικῶν, 1892, σσ. 192-195.
  2. Βλ. Γ. Καρβουνάκη, Τὸ Βάπτισμα κατὰ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, στὸ Πέρ. Σάλπισμα, Ἰούλ-Δέκ. 1992, σ. 126.
  3. Βλ. Unser Glaube. Bekenntnisschriften der evangelisch- lutherishen Kirche, 19863, σσ.486, 736-739. Πρβλ. Ε. Ηirsch, Hilfsbuch zum Studium der Dogmatik, 19644, σ. 224.
  4. Βλ. Ν. Ματσοῦκα, Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ θεολογία, Τόμος Β’, 19882, σ. 477.
  5. Βλ. Ἄγ. Νεκταρίου, Μελέται περὶ τῶν θείων μυστηρίων, 1990, σ. 29.

Ὀρθόδοξος Τύπος, Ἀριθμὸς Φύλλου 2037, 18 Σεπτεμβρίου 2014

footer
  • Κυριακή
    8 Δεκεμβρίου

    Παταπίου, Σωφρονίου, Σωσθένους, Απολλώ, Καίσαρος, Επαφροδίτου και Κηφά


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ