Ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κὲς ἀλ­λοι­ώ­σεις τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Χρι­στια­νι­κῆς Ποι­μαν­τι­κῆς

Ἡ πρόσ­λη­ψη, τῆς ψυ­χα­νά­λυ­σης στὸ ποι­μαν­τι­κὸ ἔρ­γο τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πὸ ὁ­ρι­σμέ­νους ἐ­πί­δο­ξους Με­ταρ­ρυθ­μι­στὲς ἢ Ἀ­να­νε­ω­τὲς τῆς Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ζω­ῆς στὴν Ἑλ­λά­δα ἀ­πο­τε­λεῖ ποι­μαν­τι­κὴ τα­κτι­κὴ τῶν Ἑ­τε­ρό­δο­ξων Χρι­στια­νι­κῶν Αἱ­ρέ­σε­ων , Προ­τε­σταν­τι­σμοῦ καὶ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμοὺ στὴ Δύ­ση. Ἡ ἀ­νάγ­κη γιὰ μί­α τέ­τοια πρόσ­λη­ψη γεν­νή­θη­κε ἐ­κεῖ ἀ­πὸ τὸ ποι­μαν­τι­κὸ ἔλ­λειμ­μα ποὺ δη­μι­ουρ­γή­θη­κε, κυ­ρί­ως στὸν Προ­τε­σταν­τι­κὸ χῶ­ρο, λό­γω ἐ­ξο­βε­λι­σμοῦ αἰ­ῶ­νες τώ­ρα, τῆς   Ἡ­συ­χα­στι­κῆς καὶ Νη­πτι­κῆς θε­ρα­πευ­τι­κῆς πα­ρά­δο­σης τῶν ἁ­γί­ων της Ἐκ­κλη­σί­ας μας καὶ ἰ­δι­αί­τε­ρά  του μυ­στη­ρί­ου  τῆς ἐ­ξο­μο­λό­γη­σης ἢ με­τα­νοί­ας, ποὺ βο­η­θᾶ τὸν ἄν­θρω­πο νὰ ἀ­παλ­λα­χτεῖ ἀ­πὸ τὰ πά­θη καὶ τὰ ψυ­χι­κά του τραύ­μα­τα. Ἔ­τσι οἱ Ἐκ­κλη­σί­ες ἐ­κεῖ ἀ­πώ­λε­σαν τὸν ψυ­χι­α­τρι­κὸ ἢ ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα τους μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα οἱ πι­στοὶ νὰ ἀ­ναγ­κά­ζον­ται νὰ κα­τα­φεύ­γουν σὲ κο­σμι­κὲς με­θό­δους ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας καὶ κυ­ρί­ως στὴν Φρο­ϋ­δι­κὴ ψυ­χα­νά­λυ­ση ἡ ὁ­ποί­α μα­ζὶ μὲ ἄλ­λες ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κὲς τά­σεις ἐ­φαρ­μό­ζει θε­ρα­πεί­α τῶν λο­γι­σμῶν χω­ρὶς τὸν Χρι­στό.

Τὰ τε­λευ­ταί­α χρό­νι­α δι­α­κε­κρι­μέ­νοι ψυ­χί­α­τροι καὶ ἄλ­λοι ἐ­πι­στή­μο­νες , ἀ­πο­δει­κνύ­ουν ὅ­τι ἡ ψυ­χα­νά­λυ­ση καὶ ἄλ­λες ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κὲς μέ­θο­δοι, ὅ­πως ὁ Γνω­σι­α­κὸς Μπη­χει­βι­ο­ρι­σμὸς  δὲν ἔ­χει ἐ­πι­στη­μο­νι­κὸ ἔ­ρει­σμα , οὔ­τε ἰ­α­τρι­κὴ ὑ­πό­στα­ση. Ἀν­τί­θε­τα, οἱ μέ­θο­δοί τους συ­ναν­τοῦν­ται αὐ­τού­σι­ες, στὶς ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κὲς  με­θό­δους , ποὺ ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν καὶ ἀ­κο­λου­θοῦν μέ­χρι σή­με­ρα, δι­ά­φο­ρες Ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κὲς καὶ φι­λο­σο­φι­κὲς πα­ρα­δό­σεις, ὅ­πως ὁ Σα­μα­νι­σμός, ὁ Στω­ι­κι­σμός, ὁ Βου­δι­σμός, ὁ Με­σαι­ω­νι­κὸς Καμ­πα­λι­σμὸς καὶ ὁ Χα­σι­δι­σμὸς ἀ­πὸ ποῦ προ­ῆλ­θε καὶ ὁ Φρό­υντ, ὁ Φρὸμ καὶ ἄλ­λοι σύγ­χρο­νοι ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τές. Ὅ­λες οἱ ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κὲς τά­σεις ἀ­πο­τε­λοῦν τὶς νο­η­σι­αρ­χι­κὲς προ­σπά­θει­ες ἀν­θρώ­πων ἀλ­λό­θρη­σκων  καὶ ἄ­θε­ων ἢ καὶ χρι­στια­νῶν μὲ ἕ­να ἀλ­λοι­ω­μέ­νο καὶ αἱ­ρε­τι­κὸ φρό­νη­μα γιὰ νὰ ἀ­να­κου­φί­σουν τοὺς ἀν­θρώ­πους ἀ­πὸ τὶς ψυ­χι­κὲς δι­α­τα­ρα­χές. 

Πα­ρό­λα ὅ­μως τὰ ἐλ­πι­δο­φό­ρα κα­τὰ τὴ γέ­νε­ση τῆς ψυ­χα­νά­λυ­σης  ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τι­κὰ ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα, ὁ Φρό­υντ καὶ ἄλ­λοι με­γά­λοι ψυ­χο­λό­γοι καὶ ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τές, θὰ ὁ­μο­λο­γή­σουν ὅ­τι οἱ νευ­ρώ­σεις καὶ ἄλ­λα ψυ­χι­κὰ προ­βλή­μα­τα, ἀ­πο­τε­λοῦν ψυ­χα­ναγ­κα­στι­κὲς ἐκ­δη­λώ­σεις τῆς φύ­σης μας καὶ ὡς ἐκ τού­του δὲν εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ θε­ρα­πευ­τοῦν. Ὁ­μο­λο­γοῦν δὲ ὅ­λοι μί­α πλή­ρη ἄ­γνοι­α γιὰ τὸ τί εἶ­ναι ψυ­χή, τί ψυ­χι­κὴ ὑ­γεί­α καὶ τί ἀ­σθέ­νει­α . Σκο­πὸς λέ­γουν τε­λι­κά της ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας δὲν εἶ­ναι νὰ θε­ρα­πευ­τεῖ ἡ ψυ­χή, ἀλ­λὰ νὰ συμ­βι­βα­στεῖ ὁ ἄν­θρω­πος μὲ τὰ συμ­πλέγ­μα­τά του καὶ ἀλ­λὰ ψυ­χι­κὰ προ­βλή­μα­τα ἔ­τσι ὥ­στε νὰ νοι­ώ­σει γα­λή­νη καὶ εὐ­χά­ρι­στα. Ἔ­τσι ὁ ἰ­σχυ­ρι­σμὸς κά­ποιων ποι­μέ­νων καὶ ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τῶν στὴν Ἑλ­λά­δα, ποὺ ἀ­ξι­ώ­νουν τὴν ἀλ­λα­γὴ τῆς Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς πα­ρά­δο­σης, ὅ­τι θε­ρα­πεύ­ον­τας τὰ ψυ­χι­κά μας προ­βλή­μα­τα μὲ τὰ φῶ­τα τοῦ Φρό­υντ, θὰ ἐ­πι­τρέ­ψου­με στὴν θεί­α Χά­ρη νὰ ἐ­νερ­γή­σει μέ­σα μας καὶ νὰ προ­ο­δεύ­σου­με ἔ­τσι πνευ­μα­τι­κά, εἶ­ναι ἔ­ο­λος καὶ πα­ρα­πλα­νη­τι­κός. Ὅ­μως, σύμ­φω­να καὶ πά­λι μὲ με­λε­τη­τὲς τῆς σύγ­χρο­νης ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας, ἡ  ψυ­χα­νά­λυ­ση ἀ­πο­τε­λεῖ καὶ μέ­σο χει­ρα­γώ­γη­σης καὶ κο­σμι­κῆς ποι­μαν­τι­κῆς κα­θο­δή­γη­σης σὲ ὅ­λο τὸν κό­σμο. Ὁ ψυ­χα­να­λυ­ό­με­νος , ὅ­πως ἔ­χουν ἀ­πο­δεί­ξει πολ­λοὶ ἐ­πι­στή­μο­νες, ἐ­ξαρ­τᾶ­ται ἀ­πὸ τὸ πνεῦ­μα τοῦ ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τῆ, καὶ χει­ρα­γω­γεῖ­ται κα­τὰ τὰ πρό­τυ­πά του ὑ­πο­τί­θε­ται σω­τή­ρα τῆς ψυ­χῆς τοῦ ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τῆ. Καὶ τὸ πρό­τυ­πο φρό­νη­μα ὅ­λων ἀ­νε­ξαι­ρέ­των τῶν με­γά­λων ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τῶν ποὺ θε­με­λί­ω­σαν τὶς γνω­στὲς σχο­λὲς ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας παγ­κο­σμί­ως εἶ­ναι τὸ σαρ­κι­κὸ φρό­νη­μα, αὐ­τὸ ἀ­κρι­βῶς ποὺ κα­τα­στρα­τη­γεῖ τὴν σω­τη­ρί­α τοῦ ἀν­θρώ­που.